Φύλαξέ με

Φύλαξέ με
Σαν το τελευταίο κομμάτι απ’ το καρβέλι
που φυλάς για ώρα ανάγκης, αν θες.
Σαν το απόκομμα του άρθρου
που σε εκθείαζε, αν προτιμάς.
Μα όχι σαν παλιά φωτογραφία.
Θα γεράσεις
κι εγώ θα εξακολουθώ να είμαι επίκαιρη
Σε μια αιχμαλωσία ενός αναξιόπιστου πλέον, μάρτυρα.
Κι ούτε φωνή ούτε ακρόαση
για το φως που επέδρασε στο γράφημα…

Αυτή η σιωπή

Αυτή η σιωπή…
Έχει μεγάλο στόμα
Κι εμφυτευμένα
δόντια κοφτερά
Δεν μιλεί.
Δαγκώνει.
Τρυπάει.
Ξεσκίζει.

Αρκετά μ’ αυτήν την κυρία
και την κοσμιοτάτη της διαγωγή…
Το επόμενο πακέτο που θα λάβει
από μένα θα είναι
Ένα ζευγάρι
Ολοκαίνουριες
Καλοκουρδισμένες
Λαλίστατες
Κανονικές φωνητικές χορδές…

Και μερικούς φθόγγους
να παπαγαλίσει
για την ορθοφωνία της:

«Δεν δαγκώνουμε.
Δεν τρυπάμε.
Δεν ξεσκίζουμε.
Μιλάμε!»

Ξοδεμένη

Ξοδεμένη
Σέρνω το μάνταλο του προ ολίγου
Ό,τι σώθηκε
Αόρατες δαχτυλιές

Κι όμως
Πέρα στους πέρα κάμπους
Φορτώνουν οι ελιές...

Κάπου κάπου

Κάπου κάπου
που κρέμομαι
χάντρα θαλασσιά θαρρώ,
απ’ το γαλάζιο τ’ ουρανού,
κάποιος κινδυνεύει για μένα
στήνοντας ψηλές τις στέγες
Να διασώσει την ψευδαίσθηση
Μην πέσει
σαν δράμα στο χώμα και συρθεί…

Μ’ αυτό το ψέμα
στα ψηλώματα
μην αποκοιμηθώ, φοβάμαι…

Ρίχνω κάτω τα μαλλιά μου

Ρίχνω κάτω τα μαλλιά μου,
μακριά
Στο μήκος τους
να κυλήσουν στίχοι ποιητών
Να ξαπλώσουν τον έρωτα
κι έναν κοριτσίστικο εαυτό
που αψηφά τα θηρία του κόσμου
και στυλώνει το βλέμμα
στην καρδιά του θαύματος.

Κι η πεθυμιά να πλέει ανάσκελα…

Ένα καράβι στο χρώμα των ματιών σου

Ένα καράβι στο χρώμα των ματιών σου
Παλεύει την τρικυμία μου
Να μη βουλιάξει
Κράτα ήλιε μου
Ως την ακριβοδίκαιη μοιρασιά του χρόνου
σε δύσεις και ανατολές

Των ήλιων το συνήθειο μιμήσου…
Οι ήλιοι βουτούν μα δεν ναυαγούν…

Έτσι είναι οι Ουρανοί, μάτια μου

Έτσι είναι οι Ουρανοί, μάτια μου…
Έχουν κατοχυρώσει θέση στα ψηλά
και δεν συνηθίζουν να κατεβαίνουν
για να συγχαρούν τους καλλιτέχνες της όπερας,
όσο ανατριχιαστικά κι αν τραγούδησαν τον Έρωτα.
Τα χειροκροτήματά τους μόνο στέλνουν,
αναβοσβήνοντας τ’ άστρα τους
και δανείζοντας Πανσέληνο τον προβολέα τους
να φωτίζει τη σκηνή…
Δεν φταίνε οι Ουρανοί
που κάποιοι Έρωτες
θαμπώνονται από το φως
και αποσύρονται στο σκοτάδι…
Μα μήτε και σ’ αυτούς τους Έρωτες
που δεν κατάφεραν να υψωθούν,
το φταίξιμο μη ρίξεις…

Καλιά το’ χουν
να στεγνώνουν τα κουρέλια τους
στον απλωτό της γης
Κουκίδες, να τα βλέπουν οι Ουρανοί…

Μου επιτρέπεις;

Μου επιτρέπεις;
Να γκρινιάξω σαν κακομαθημένο νήπιο
Να κλαψουρίσω σαν καταπονημένη λεχώνα
Να ξινίσω τα μούτρα μου σαν στραπατσαρισμένη γεροντοκόρη
Να μην αυτοελεγχθώ
Να μην αναστοχαστώ
Να μην διαχειριστώ τις άγριες ιδέες μου
Να μην σηκωθώ να προσφέρω την καρέκλα μου
σε καμιά γηραιά Ωριμότητα
Να μην είμαι αντικειμενική σε ξένες αλήθειες
Να βουτάω στην αμαρτία
και συγχρόνως ως αναμάρτητη, να λιθοβολώ;

Μου επιτρέπεις;
Να ανοίξω τα συμπλεγματικά,
μαύρα φτερά των άγριων ενστίκτων μου, έξω;
Μου επιτρέπεις; …ε;… μου επιτρέπεις;

Πώς αλλιώς,
περιμένεις να τα λευκάνω
αν δεν τ’ απλώσω στον ήλιο της ταράτσας;

Ξεδιπλώθηκα…

Ξεδιπλώθηκα…
Χύθηκες ανεξέλεγκτα στον χάρτη μου…
Σαν καταρράκτης
Σαν ωκεανός
Σαν ποταμός
Σαν λίμνη
Σαν στάλα θολωμένη…
Κι αντί
τα νερά σου να σβήσουν την πυρκαγιά μου,
υπερφόρτισες τον πόθο μου
και πυράκτωσες το κόκκινο στις φλέβες μου,
ξεχειλίζοντας τ’ αμπάρια του μυαλού μου
ακατέργαστα όνειρα…

Ξοδεύομαι έκτοτε,
σε μια ανερμήνευτη συμφιλίωση με την ασκιανάδα μου…

…Μήπως,
Σβήνω τελικά
κι αυτό θα αναγνωριστεί
μετά θάνατον…;;;

Κάτι δαχτυλικά αποτυπώματα

Κάτι δαχτυλικά αποτυπώματα
Έμειναν επάνω μου
Να μαρτυρήσουν
Την ώρα που άδειαζες μέσα μου
σακιά τον έρωτα
Γυμνό

Αποφλοιωμένο…
Ανυπεράσπιστο επίτηδες, τον άφησες
Χωρίς φραγμό να ζευγαρώνει με τα κύτταρά μου
Να γεννά απογόνους
Για να ξοδεύεται ατελείωτα
Σε κάθε επανάσταση
Που τον έχει ανάγκη
να μεταβολίζει φόβο και μικροψυχία
σε τόλμη και
αξιομακάριστη Ζωή …

Χαμένος ο έρωτας, δεν πάει!

(Τα χέρια σου)

Τα χέρια σου!
Αυτό που κοιτάω πρώτα, άνθρωπε,
είναι τα χέρια σου…
Τα άπλωσες
και πρόλαβα να σου τα σφίξω;
Τα έδεσες

και κοπίασα να σου τα λύσω;
Τα δώρισες
και σκέφτηκα να τα φιλήσω;

Κατόπιν…
Μπορώ
να σε κοιτάξω στα μάτια…

(Έδεσε σφιχτή κοτσίδα)

Έδεσε σφιχτή κοτσίδα, τα μακριά της μαλλιά
Και βούτηξε για να τα πνίξει…
Μα, αυτά λύθηκαν, έγιναν τρίχα και κουπί
Και βγήκαν ολοζώντανα στην επιφάνεια
μαζί με τα χτένια της θάλασσας
Χυτά, σαν αποχτενίδια που έπεσαν από του Ήλιου την κόμη
την ώρα που το απομεσήμερο τον χτένιζε για να κατηφορίσει…
Όταν το κύμα ξεβράσει το λαστιχάκι της,
εκείνη θα ξέρει πια,
πως τα μακριά μαλλιά μπορείς να τα δέσεις
σε θάλασσες και σε στεριές,
αλλά μάταιο να προσπαθείς να τα πνίξεις...

Και πως η φωτιά που σε καίει
Και αμφίβια είναι
και… δεν έχει μαλλιά…

Ποιητικός Κόσμος

Ακόμα κι αν δεν υπάρχει πουθενά τόπος
για να σταθεί
ο Κόσμος των ποιημάτων,

τίποτε στον κόσμο
δεν τον εμποδίζει
να υπάρχει μέσα στα κεφάλια μας.

να αποστάζει ωκεανούς
και να τους πίνει με μέλι…

να αλέθει αστερισμούς
και να τους τρώει με ελιές…

να κλώθει το φως
και να το υφαίνει με σκιές…

Ακόμα κι αν δεν υπάρχει πουθενά τόπος
για να σταθεί
ο Κόσμος των ποιημάτων,

τίποτε στον κόσμο
δεν τον εμποδίζει
να υπάρχει μέσα στα κεφάλια μας
και στων δαχτύλων μας τις καταλήξεις

…Κι ένας Κόσμος είναι πάντα,
ένας κόσμος
για να σε χωρέσει… ολογράφως.

Όποιος βιάζεται

«Όποιος βιάζεται σκοντάφτει», αποφάνθηκαν οι σοφοί
ψεκάζοντας τον αέρα με τον επι-Κίνδυνο…
Τι να τους πεις;
Ότι στη βιάση σου, σκόνταψες πάνω σ’ ένα στόμα
που σε χόρτασε με τη μπουκιά του, ψωμί κι αλάτι…
Πάνω σ’ ένα ζευγάρι χέρια
που πέρασαν σε κλωστή τα μεγαλεία του κόσμου
και σου τα φόρεσαν στο λαιμό…
Ότι μάζεψαν αστέρι αστέρι το φως τ’ ουρανού
και το πρόσταξαν να μπαινοβγαίνει από τις κόρες των ματιών σου…;

…ή ψυχοχορτασμένη,
από τις βαθειές της Αγάπης αναπνοές,
να τους ευχηθείς
να ξοφλήσουν τη σοφία τους και
Να βιαστούν να σκοντάψουν…

Φρόντισες πριν τη θανατική μαχαιριά

Φρόντισες πριν τη θανατική μαχαιριά
να πετρώσεις το αίμα μου
…κι έτσι επέζησα.
Πώς να σε κατηγορήσω για μια σφαγή
που ακύρωσε το θάνατο…
Πώς να με κατηγορήσεις για εφτάψυχη,
αν δεν σου επιτρέψω να αποπειραθείς
άλλες έξι φορές;

Αυπνία

Η νύχτα,
βατράχι πεινασμένο,
τέντωσε έξω με ορμή τη γλώσσα της,
άρπαξε τη μέρα
και την έστησε στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Τράβηξε τη σκανδάλη
και χωρίς κανέναν ενδοιασμό
πυροβόλησε ανάμεσα στα μάτια, το φως.

Ένα βλέφαρο ξέφυγε της καταδίκης
Σύρθηκε για λίγο, λαβωμένο στο πάτωμα,
σκαρφάλωσε τις πλαγιές του υπνοδωματίου
και καρφώθηκε στο ταβάνι.

Με την εμμονή που κυριεύει ένα τρυπάνι
που μάχεται έναν πέτρινο τοίχο,
πήρε να τρυπήσει το αδιαπέραστο.

Αγωνίζεται να φανεί συνεπές
με το χρέος που βαραίνει όποιον ξεφεύγει του θανάτου.
Να αναζητήσει ζωή απ’ την αρχή,
να βρει και να φέρει το φως στη ματιά του.

Να χτίσει, ανοίγοντας τρύπες στο ταβάνι,
τη δική του ξαστεριά

…έτσι όπως έκανε ο Θεός στο σκοτάδι του ουρανού
Κι έφτιαξε τ’ άστρα…..

Φυλάξου

Φυλάξου
από τους μύες της φιμωμένης Αγάπης…
Από την ορμή της,
όπως φυλάγεσαι από το άνοιγμα μιας σαμπάνιας…
Από την οργή της,
όπως φυλάγεσαι από ένα αγρίμι
που του στερείς να φάει
και να δαγκώσει…
Φυλάξου από το πείσμα της
όπως κάνεις με μια βδέλλα που θέλει το αίμα σου…

Πώς

Πώς
να ξεκουνήσεις μια Τελεία
τέλεια ενθρονισμένη
σε ξηρά κατεχόμενη…

Πώς να ξεπεράσει τη μονοδιάστατη φύση της
να αρνηθεί το βασίλειό της
να κυλιστεί στην άμμο και να χαθεί μες στους κόκκους της
να βηματίσει πιο κει απ’ τη φωλιά της
και να ξοδευτεί ανώφελα
Πέρα από την πρόταση που την κηδεμονεύει…
Πώς;

Αρνιέται κανείς να τραγουδήσει το σουξέ του,
όταν ζει για να τον χειροκροτεί το κοινό του;

Όχι, μην απαντάς…
Είναι η ευκαιρία της Τελείας
να γεννήσει Αποσιωπητικά…

Αντοχή,

Αντοχή, αντοχή ταίριαξα τα βήματα
της διαδρομής, ως εσένα…
Το μονοπάτι του αγεριού θα πάρω
και θα’ρθω να σε βρω
σε χρόνο που χρειάζονται τα πλήκτρα του πιάνου
να διαβούν την κλίμακα του σολ…
Θα κόβω αστέρια στο δρόμο
Να σου τα κρατώ.
Θα προσγειωθώ σε μια φυσαλίδα της θάλασσας
Θα με εντοπίσει η όσφρησή σου, σαν φτάσω…
Ό,τι είχες φυτέψει σ’εμένα
έχει μεγαλώσει
έχει βγάλει ανθούς
και μοσχοβολάει…
Θα στρώσουμε πάνω στις φουρτούνες
τ’αστέρια…
Το φως τους
κι ένα ροδάκινο
Να μοιραστούμε
Μιαν ομορφιά
…και φεύγω.

Πίσω μου
Θ’αφήσω
τους άρτους να πληθαίνουν…

Eφιάλτης

Αποστάτησε μέσα στο σκοτεινό των νυχτερινών ονείρων
Πέρασε επιτυχώς από τα διόδια της Κακής Προαίσθησης
και όρμησε μπροστά μου, μέρα μεσημέρι…
Με νάιλον κάλτσα στο πρόσωπό του
τραβάει μαχαίρι
και το μπήγει στην καρδιά μου, απευθείας.
Ανελέητος δήμιος ο φόβος, με αναλαμβάνει προσωπικά.
Στρίβει συνεχώς το μαχαίρι
ξεψαχνίζοντας τα κομμάτια του τρόμου
που έσπειραν στην πολιορκία τους
οι στρατιές των αδικοχαμένων, ανυποψίαστων θυμάτων του κόσμου.
Τσακίζει το εύθραυστο βλασταράκι του κεντρικού νευρικού μου συστήματος
Ανάβει τη λάμπα του σκοταδιού της μέρας
Και με παραλύει…

Στο στηθόδεσμό μου μέσα
έχω κρυμμένο ένα κομπόδεμα κουράγιου
Πρέπει να εναντιωθώ στην παράλυση
Να κινήσω τα χέρια μου
Να το πιάσω να το κρατήσω σφιχτά
Να το επωάσω με τη θέρμη της παλάμης και των χνώτων μου

Ω, Θεοί του Δικαίου
ένα χρησμό στα μέτρα μου κόψτε
Συνδράμετε
ν’ αντέξει το αβγουλάκι μου την τρεμούλα μου
και το βάρος των μεγατόνων της ψυχής μου
ως την εκκόλαψη της Ελπίδας…