Η ψυχή του ανθρώπου / Βαρβέρης Σταύρος

Θα ήθελα να ευλογήσω το καλοκαίρι στην πατρίδα μας!
Δέκα λεπτά στην αγκαλιά της θάλασσας,
άλλα τόσα στην αγκαλιά του ήλιου,
άλλα δέκα λεπτά να συλλογιστώ την ειρήνη,
να μνημονεύσω τα ονόματα της Παναγιάς στα ξωκλήσια,
να κλάψω την προσφυγιά.
Δεν έχει λεπτά η ευλογία..αιώνες έχει.

Πραγματικότητα / Σταύρος Βαρβέρης

Θέλω να σου γράψω,
πάντα σε έχω έννοια,

θέλω να μείνω μόνος απόψε.

Όχι από άρνησή σου,
μα με πιέζει το μεροκάματο αύριο,
ώστε δεν έφαγα καρδιά μου.

Έκοψα ένα μήλο,

κι έβλεπα μέσα στη νύχτα
το ουράνιο τόξο που ζύγωνε τον ύπνο μου..

Όπως αυτά τα αετώματα που τάζουν χρόνια στον αιώνα.

Θέλω μόνος να μείνω απόψε,
η έκσταση πάντα ερωτεύεται..

και οι ποιητές ποτέ σαν ταπεινοί δεν διεκδίκησαν την τελευταία λέξη.

Πάντα υπάρχει η πιο βαθιά ιαχή

κρυμμένη στον λάρυγγά τους,
,
Στο φευγιό τους, φορτωμένη με τα φέρετρα των νεκρών

κι η απαξίωση του κόσμου, δάφνες τους
τραγουδισμένες.

κάπου εκεί κρυμμένη η αλήθεια

ανάμεσα στον ήλιο και το φέρετρο, μας καρτερεί..αγέρωχη!

Βροχή / ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

Αφήγηση του ουρανού

που από παιδί

ακίνητος κάτω από την μαύρη ομπρέλα

σ’ αφουγκραζόμουν δίχως τι στον κήπο.

Κι έφηβος τα μικρά ρυάκια

της δικής σου θέλησης

κόντρα τα διάβηκα

τον δίχως φόβο πάνω μου.

Τώρα κάτω από τα πρεβάζια

ξομολογούμαι συναισθήματα.

Ίσως για να σώσω μιά στιγμή αθωότητας

στον στρόβιλο της γής.

Στον αγαπημένο ποιητή Γιάννη Τσίγκρα.

Έι! Μπάρμπα Γιάννη!
Πού πάς τις μνήμες χαμογελαστές
σ' αθώες γειτονιές ξυπόλητες τις βασανίζεις
και απ' τη χορταριασμένη πέτρα άνθρωπο τις αναπλάθεις;

Μα ξέρω.
Ειν' ο κυρ Αλέξανδρος που σε καλεί απ' τη Σκιάθο
για να μεθύσετε με πανσπερμία λόγων μυστικών και αρρήτων.
Κι ένα πιάτο καρδιάς για να χορτάσεις απ' της συντρόφου σου το χέρι!

Να είναι τα περάσματα αγιασμένα, κι απ' τη φθορά του κόσμου
στις πιό αγνές σου λέξεις, που έκρυβες σαν σήμαντρα κατάβαθα
στον ουρανό σου υψωμένα, να φτιάξεις μιά άλλη γειτονιά,
αυτήν που ήλπισε ο κόσμος.

 Σταύρος Βαρβέρης.

Διάθλαση χρωμάτων στο κρύσταλλο./ Βαρβέρης Σταύρος

Ένα χαμόγελο,
ένα βαθύ με αναστεναγμό φιλί,
ένα πιάτο φαί προσφόριο από τα χέρια σου,
δυό όνειρα που εξάντλησαν την πραγματικότητα
κι έγιναν γαλαξίας σκέψεων, αισθήσεων, εσωτερικών φωνών,
εναγκαλισμένων σε δυό σώματα.
Ότι εσώτερο είχα μου το τραγούδησε το πρόσωπό σου,
τα χέρια σου
γίνηκαν τα μικρά κεντήματα στους πόρους του νου μου,
οι ανάσες σου με γνώριζαν πριν ανασάνω τον κόσμο.
Δεν λυπάμαι τα χρόνια που δεν σε είχα συναντήσει
με προετοίμαζαν για να απλοποιηθώ σαν το γαλάζιο που συνομιλεί ήσυχα μ' ένα μεσημέρι που σου έπρεπε.
Έτσι σε αγαπώ!

Ερωτικό

Είπαν πως τ' άστρα κούρασαν,
κι έλιωσε ο ουρανός
κι έγινε λάσπη. 
Μα ένας τρελός βοριάς
τραυλίζει στα μαλλιά σου ακόμα
πνιγμένος σ' αγκαλιές αρωμάτων.
ίσως ξυπνά Ο Θεός τ' άστρα πάλι,
προσπαθώντας να υψώσει
το στερέωμα μέσα μας.
Γιατί βοριάς, και στερέωμα,
είναι ένας ψίθυρος ξενιτεμού
που πριν φύγει το ξενάκι
ευχές του μισεμού και καλωσορίσματα,
βουβές κρατά στο ρίγος των χειλιών.

Σταύρος Βαρβέρης.

Ρωμαίικο

Ένας Ρωμιός είπε...

Όρισε με να σε κάνω Κυρά μου!

Μετά βυθίστηκαν οι λέξεις

στο νόημά τους...

[Ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει]

Ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει,

λαβωμένο αχ,

στο φυλλοκάρδι.

Στέπας άνεμος τα μάτια σου

μ' ένα πουλί στα τσίνορα

κόντρα πετάς.

Κι ένα δάσος πεθυμιάς να

ξαποστάσει το τραγούδι

στο βλέμμα έχεις.

Ο χρόνος ρέει ακίνητη αιωνιότητα,

τόσο παρθένα΄

σαν πνοή φλογέρας που

σμίγει με πρωϊνό καλοκαιριού.

Και η καθάρια κατάληξη της φωνής σου

ήχος σταγόνας,

τραγούδι σε

βαθύ πηγάδι μέσα μου.

Σαν σιωπή υγρού μονοπατιού

που ανηφορίζει την δίψα

κάτω από κραυγές λεμονανθών.

[Ο ουρανός μάζεψε...]

Ο ουρανός μάζεψε τ' άστρα απ' τα μαλλιά σου
κι απόμεινε το όνειρο στο χέρι μου.
Ο θολωμένος καθρέφτης της ανάμνησης
ράγισε στην θέα της μοναξιάς του ειδώλου.
Το ιστίο της λύπης εγκλωβισμένο
σ' ένα δάκρυ ορίζοντα,
δίχως πανί, δίχως ταξίδι...
Κι ο χτύπος του συρματόσχοινου πάνω του
πληγή μες τη βαθιά σιωπή.

[Αν είμαι ποιητής...]

Αν είμαι ποιητής εσύ είσαι το ποίημα
που με βρήκε
Ένα ποίημα που δεν χόρτασα 
τα ρήματα στα σ' αγαπώ του
μήτε τις ομοιοκαταληξίες
των ματιών σου χόρτασα
μήτε τα επίθετα που σου ταιριάζουν
τα είπα ακόμα όλα
Τον λυρισμό της παρουσίας σου
πάνω στον καμβά με τους ηλίανθους
κόκκινη παπαρούνα φύτεψα
Και στου σουρεαλισμού σου την σπηλιά
την ευωδία του μυστικού γαρυφαλλώνα σου
με πέντε αισθήσεις τεντωμένες
είδα να γίνεται πότε αγριοπερίστερο
πότε δελφίνι
Ώστε
μια βραχονησίδα αρκεί
κι ο ουρανός κι η θάλασσα να είναι λίγα.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Γυμνό μας αγκάλιασε το σώμα του καλοκαιριού

οργάζοντας ασημόπνοους ορίζοντες στα μάτια των ονείρων μας.

Ασβέστωσε την καρδιά το μεσημέρι στροβιλίζοντας ξωκκλήσια φωτός

στο βαθύτερο είναι μας.

Ο δεκαπενταύγουστος βρόντηξε φως κι ελπίδα φωτόλουστη!

Τα βουνά νιώσαν τις δυνατές τους ρίζες στην αρμύρα της θάλασσας

και ψήλωσαν φυλωσσιές και βράχους ίσα με το γαλάζιο το απέραντο.

Πέταξε το πουλί απ' του βασιλικού το χάδι τιτιβίζοντας

αλς! αλς! Αείπνοη! Αείρευστη!

Πάντα με λευκό πανί μεθάς ορίζοντες

σαν την καρδιά ατελεύτητους.

Βράχοι σπάνε την μοναξιά τους πάνω σου

πεταλίδες τους παρηγορούν φιλώντας την αψάδα της λύπης τους

και κάβουρες τους ομιλούν με μια ήσυχη αυγή που κουβαλούν στη ράχη

όταν το πρώτο βλέφαρο του ήλιου σκιά τους στρώνεται να μη γλιστρήσουν.

Το κουπί που στον μόχθο βυθίστηκε

το σπουργίτι που πέταξε απ' το κλωνάρι της φλέβας του βαρκάρη

αναζητώντας στεριά να ξαποστάσει.

Πως να τραγουδήσω!

Που το ισοκράτημα μου πήραν τα τζιτζίκια

και το σκυτάλευσαν στ' άστρα των γρύλων τ' ανερμάτιστα!

Το άστρο του έρωτα που γούβιασε την άμμο ένα βράδυ

και το μαζέψαν το πρωί παιδιά και φτιάξαν πύργους

ίσα να μεγαλώσουν και να το ιδούν ξανά! Ξανά να πέφτει!

Ο γλάρος της αφής κι ο Νοτιάς που έπνευσε μέσα μας.

Η πεταλούδα των χρωμάτων παρασυρμένη απ' τ' απαλό αεράκι

της αυγής των κοριτσιών σαν έχυναν τα μάτια τους στ' ουρανού το όραμα

που ξύπναγε γαλάζιο και σίγουρο για την παντοδυναμία του

Και οι πανσέληνοι ψίθυροι της αγάπης

στον αιθέρα των ψυχών!

Αύγουστο τα όρισα

να με θυμούνται όταν θα λείπω...

[Βάρκα με κουπί ξανοίχτηκα]

Βάρκα με κουπί ξανοίχτηκα
δίχως αχό στο πέλαγος
να κυνηγώ τους στίχους των χρωμάτων
σαν έσβηναν..
Κι ύστερα μ' ένα άστρο για καρδιά
έπλαθα τον κόσμο της αύριο..

Σταύρος Βαρβέρης (βιογραφικά στοχιεία)

Γεννήθηκε στην Αθήνα 11-6-1963. Είναι  τελειόφοιτος Λυκείου και σπούδασε 5 χρόνια Βυζαντινή μουσική.  Εξασκήθηκε 2 έτη στην ξυλογλυπτική στην σχολή του Δήμου Αργυρούπολης. Εργάζεται ως  τεχνίτης χειροποίητων υποδημάτων και μεγάλη του αγάπη είναι η ποίηση. Είμαι παντρεμένος με την Αθηνά Γιαννάτου και έχουμε τρία παιδιά.

Μέχρι και σήμερα δεν έχει εκδώσει κάποια ποιητική συλλογή. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε ποιητικές σελίδες του διαδικτύου και σε λογοτεχνικά ιστολόγια. Τέλος συμμετείχε με ποιήματά του  στη συλλογική έκδοση: Νεοέλληνες ποιητές και λογοτέχνες ...ΣυνΠοιείν.

Tο δόγμα της ζωής

Πέτρωσε η ζωή στο πρόσωπο σου
και το κυκλάμινο,
ποιός θα το δει ν' ανθίζει
που ο ιδρώτας πότισε
ανάμεσα στην πιο βαθιά σχισμή των χρόνων.
Άκου! Πόσες σιωπές δονούν
αυτές τις ορθρινές καμπάνες,
σχοινιά από δάκρυα
σχοινιά από ιδρώτα
σχοινιά, σχοινιά από σιωπές,
σχοινιά γύρω απ' το λαιμό σου
που αναποδογύρισαν αυτά-
τα μεταλλικά κιούπια τ' ουρανού
και έχυσαν στα μάτια σου
μύριες δοξολογίες!

[Το φιλί του ώμου σου]

Το φιλί του ώμου σου
στην πλάση!
Ένα καλοκαίρι ανέγγιχτο 
ο έρωτας σου
κι αυτά τα μαύρα σύννεφα
σταγόνες καυτές,
στο ήσυχο γόνατο
της θλίψης μου.

Θησαυρός

Όταν το μεσημέρι αφήνει την αλήθεια του Φωτός
στου τζίτζικα τη ευωχία
που ψάλλει κάτω 
απ' τα χρυσά φτερά τ' αγγέλου της ειρήνης΄
κάθε παιδί ένα φτερό μαδά,
πανί για την βαρκούλα του καλοκαιριού
κι ύστερα το βουτά στο λιόγερμα
και χρωματίζει ένα βότσαλο,
αυτό που κάθε βράδυ κρύβει
κάτω απ' το μαξιλάρι
της συνείδησής του.

Ερχομός

Ήσυχα απλωμένα ακρογιάλια
αρμυρίκια ιχνηλάτες του ανέμου΄
καρνάγια που ταξίδια 
επουλώνουν τις πληγές τους
στης άμμου το ενάλιο υφάδι,
ασβεστωμένα σπίτια
στην άκρη του γιαλού,
με τα παράθυρα επίμονα
στο πέλαγος στερεωμένα
τον ερχομό ν' ατενίζουν.
Πάντα έρχεται΄ πάντα θα 'ρθει΄
μιά χαρά, μιά λύπη
πανί για τα ταξίδια μας
στου ήλιου το ξερό ψωμί
και των μικρών ψαριών η ράχη,
το βάρος μας θα σύρει μεσοπέλαγα΄
αφού πανιά δεν έχουμε
να συλογιούνται του ανέμου τους αέναους λεπτοδείχτες΄
που πάντα στο μηδέν γυρνούν
και ξαναρχίζουν.

Γέννεση

Πριν από την ποίηση η ηρεμία,
ερωδιός καλλίγραμμος ο νους,
αποδημεί ανέκφραστος , σιωπηλός,
προς της καρδίας το αειφόρο σύμπαν,
στα χρώματά του βάφοντας
την άυλη ύπαρξή του
κι από τις πέτρες αστεριών
κυκλάμινα μαζεύει,
δροσοσταλιά της ύπαρξης
τους πότιζε την ρίζα,
σαν τα κρατά στην αγκαλιά
τον βλέπει η ιστορία
και στων ανθρώπων τον τροχό δεμένος,
τα μοιράζει,
γέννεση λόγου που πετά
σαν χάδι
σαν μαχαίρι
παρηγορία των ψυχών
έκσταση σ’ άλλη θέα.

Ανθρωπότητα; Σκυθρωπότητα.

Ανθρωπότητα; Σκυθρωπότητα.
Άγνωστη λέξη η ντροπή
στις σκοτεινές τους λέσχες,
άγνωστη λέξη η καρδιά
άγνωστα τα παιδιά αυτά
άγνωστο και το κρίμα.
Να αναγκάζουν την ζωή
στα τέσσερα να έρπει,
μαύρη γυμνή ασήμαντη
στον δρόμο πεταμένη,
με μάτια που δεν έχουν πια
την δύναμη να κλάψουν,
στεγνά, δίχως η σκέψη τους
στο βλέμμα να αστράφτει
και την ζωή στηρίζουνε
επάνω στα οστά τους,
σε ένα κόσμο στυγερό
που βρέθηκε μπροστά τους.
Βλέπουν να φεύγει η πνοή
στα πικραμένα χείλη,
στης στέπας το ξερό γιατί;
Απάντηση δεν έχουν.

Απουσία

Όλες οι θύμησες σύννεφα,
αλάργεψαν αργά μελαγχολικά
και άφησαν ένα πικρό μονότονο ψιλόβροχο΄
αφόρητη η απουσία του ήλιου
κρατούσε τις αχτίδες της χαράς
σε άλλο χρόνο κρυμμένες,
και ο λόγος σιγή, χαμένου τραγουδιού
σε βλέμματα απλανή.