Γεννήθηκα σε μια στιγμή

Γεννήθηκα σε μια στιγμή
του κόσμου και βαδίζω
για μια μεγάλη χαραυγή
και πίσω δε γυρίζω

Μια φορά στον κόσμο ήρθα
δυο φορές μ’ αρνήθηκαν
και όταν είπα την αλήθεια
όλοι οι δρόμοι κλείστηκαν
Μια φορά στον κόσμο ήρθα
δυο φορές μ’ αρνήθηκαν
και όταν είπα την αλήθεια
όλοι οι δρόμοι κλείστηκαν

Γεννήθηκα και ήταν πρωί
μα έζησα την νύχτα
άλλα μου είπαν οι θεοί
και άλλα στο κόσμο βρήκα

Μια φορά στον κόσμο ήρθα
δυο φορές μ’ αρνήθηκαν
και όταν είπα την αλήθεια
όλοι οι δρόμοι κλείστηκαν
Μια φορά στον κόσμο ήρθα
δυο φορές μ’ αρνήθηκαν
και όταν είπα την αλήθεια
όλοι οι δρόμοι κλείστηκαν

Αγρίμια κι αγριμάκια μου

Αγρίμια κι αγριμάκια μου,
λάφια μου μερωμένα,
πέστε μου πού `ναι οι τόποι σας,
πού `ναι τα χειμαδιά σας;
Γκρεμνά `ναι εμάς οι τόποι μας,
λέσκες τα χειμαδιά μας,
τα σπηλιαράκια του βουνού
είναι τα γονικά μας.

Παραπονεμένα λόγια

Στης ανάγκης τα θρανία
και στης φτώχειας το σχολειό
μάθαμε την κοινωνία
και τον πόνο τον παλιό
Παραπονεμένα λόγια
έχουν τα τραγούδια μας
γιατί τ΄ άδικο το ζούμε
μέσα από την κούνια μας
Το σεργιάνι μας στον κόσμο
ήταν δέκα μέτρα γης
όσο πιάνει ένα σπίτι
και ο τοίχος μιας αυλής
Παραπονεμένα λόγια
έχουν τα τραγούδια μας
γιατί τ΄ άδικο το ζούμε
μέσα από την κούνια μας

Τα ματόκλαδά σου λάμπουν

Τα ματόκλαδά σου λάμπουν βρε
σαν τα λούλουδα του κάμπου
σαν τα λούλουδα του κάμπου βρε
τα ματόκλαδά σου λάμπουν

Τα ματάκια σου αδερφούλα βρε
μου ραγίζουν την καρδούλα
μου ραγίζουν την καρδούλα βρε
τα ματάκια σου αδερφούλα

Τα ματόκλαδά σου γέρνεις βρε
νου και λογισμό μου παίρνεις
νου και λογισμό μου παίρνεις βρε
Τα ματόκλαδά σου γέρνεις βρε

Τα ματάκια σου να βγούνε βρε
σαν και μένα δε θα βρούνε
σαν και μένα δε θα βρούνε βρε
τα ματάκια σου να βγούνε

Φραγκοσυριανή

Μία φούντωση, μια φλόγα
έχω μέσα στην καρδιά
λες και μάγια μου `χεις κάνει
Φραγκοσυριανή γλυκιά
λες και μάγια μου `χεις κάνει
Φραγκοσυριανή γλυκιά

Θα `ρθω να σε ανταμώσω
κάτω στην ακρογιαλιά
Θα ήθελα να σε χορτάσω
όλο χάδια και φιλιά
Θα ήθελα να σε χορτάσω
όλο χάδια και φιλιά

Θα σε πάρω να γυρίσω
Φοίνικα, Παρακοπή
Γαλησσά και Nτελαγκράτσια
και ας μου `ρθει συγκοπή
Γαλησσά και Nτελαγκράτσια
και ας μου `ρθει συγκοπή

Στο Πατέλι, στο Nυχώρι
φίνα στην Αληθινή
και στο Πισκοπιό ρομάντζα
γλυκιά μου Φραγκοσυριανή
και στο Πισκοπιό ρομάντζα
γλυκιά μου Φραγκοσυριανή

Πρέβεζα

Θάνατος είναι οι κάργιες
που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια.
Θάνατος οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι,
με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας πίσω η θάλασσα κι ακόμη
ο ήλιος θάνατος μες στους θανάτους.
Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια ελλειπή μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.
Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ΄ ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο τραπέζης,
πρώτη κατάθεσης δραχμαί τριάντα.
Περπατώντας αργά στην προκυμαία
"Υπάρχω" λες κι ύστερα "Δεν υπάρχεις".
Φτάνει το πλοίο υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης.
[Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
ένας πέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία]

Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων

Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλέν τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια κι αργυρή.
Οι Ουγκό με "Τιμωρίες" την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.
Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι
και αν οι Μποντλέρ εζήσανε νεκροί,
η αθανασία τους είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
Και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.
Του κόσμου η καταφρόνια τους βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι και ωχροί,
στην τραγικήν απάτη τους δομένοι
πως κάπου πέρα η δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τους ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.
Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
"Ποιος άδοξος ποιητής" θέλω να πούνε
"την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι;"

καταδότες

Η μοναξιά σου κρύωσε
τρυπάει τον ώμο,
ο χρόνος σου τελείωσε
μένεις στο δρόμο.

Σε παίρνουνε τα αίματα
γυμνό σε τρώνε,
σε κόβουνε τα βλέμματα
της νύχτας μόνε.

Φοράνε τζιν και κόβουν βόλτες
της εποχής μου οι καταδότες.
Πίνουν ποτά, μασάν παγάκια
φτύνουν γυαλιά μες τα τασάκια.

Και τα όνειρά σου
μες τα μάτια σε κοιτάζουν
και σέρνουν κάτι
πόθους γερασμένους.

Μοιάζουν γυναίκες
που τους ήρωες αγκαλιάζουν
και τους φορτώνουν
στα κρεβάτια ηττημένους.

Μα όταν θα κλείσεις, όταν θα τελειώσεις,
όταν διαβάσεις πολλά γραμμένα,
θα δεις πως όλα μπορούν να υπάρχουν
να συνεχίζουν χωρίς εσένα.

Δημόσιοι υπάλληλοι

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο δύο μες στα γραφεία.
Ηλεκτρολόγοι θα ‘ναι η πολιτεία
κι ο θάνατος που τους ανανεώνουν.

Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά χωρίς αιτία.
"Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν..." διαβεβαιώνουν.

Και μοναχά η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουνε τους δρόμους,
το βράδυ στις οχτώ, σαν κουρντισμένοι.

...Παίρνουν κάστανα σκέφτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα τους ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι, οι καημένοι...

Γαρύφαλλα των βράχων

Κοιμήσου έξω γίνεται χαμός
λαβύρινθος ο κόσμος και οι ανθρώποι
στην έξοδο ανοίγετε γκρεμός
θα χάσεις το ασημένιο σου το τόπι.
Κοιμήσου σου παράγγειλαν στολή
κλουβί να φυλακίσουν το μυαλό σου
στην έξοδο γραμμένη η εντολή
παράδωσε τα πάντα η παραδώσου.
Κοιμήσου κοιμήσου
θα μείνω εδώ μαζί σου
μέχρι να έρθει το πρωί
επάνω μου κρατήσου
μέχρι να έρθει το πρωί
στα όνειρα αφήσου.
Κοιμήσου έξω φτιάχνει ο καιρός
καμπάνες απ΄ την χώρα των θαυμάτων
χτυπούν για να ξυπνήσει ο ουρανός
Γαρύφαλα εφύτρωσαν στον βράχο
Κοιμήσου Κοιμήσου
θα μείνω εδώ μαζί σου
μέχρι να έρθει το πρωί
επάνω μου κρατήσου
μέχρι να έρθει το πρωί
στα όνειρα αφήσου

Βράδυ Σαββάτου

Βράδυ Σαββάτου κι εσύ ‘σαι κάπου
άραγε πού να βρίσκεσαι για τι να λες
περνάει ο χρόνος βαρύς και μόνος
κι όλες τις σκέψεις μου για σένα δεν τις θες

Βράδυ Σαββάτου ζω στη σκιά του
και ξενυχτάω στα λιμάνια στους σταθμούς
βράδυ Σαββάτου στην ερημιά του
σου τραγουδάω πού να είσαι δεν ακούς

Άδεια η πόλη πού πήγαν όλοι
κι όλοι ‘σαι εσύ που έφυγες χωρίς να φταις
άδεια η πόλη τι γίναν όλοι
αν με θυμάσαι στην υγειά μου κάτι πιες

Βράδυ Σαββάτου κι η μοναξιά του
να με γυρίζει σαν σκυλί στις γειτονιές
βράδυ Σαββάτου κι η συννεφιά του
να με τυλίγει από παντού χωρίς να φταις

Αρνιέμαι

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
οι άλλοι να βαστάνε τα σκοινιά
αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε
αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
να είσαι συ και να μην είμαι εγώ
που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις
με τη δική μου γη και το νερό.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
να βλέπω πια το δρόμο μου κλειστό
αρνιέμαι να `χω σκέψη που σωπαίνει
να περιμένει μάταια τον καιρό.

Έλα σαν όνειρο

Στίχοι: Ανδρέας Μαλλιάρης
Μουσική: Γιώργος Γιαννουλάτος
τραγούδι: Άλκηστις Πρωτοψάλτη


Απ' το παράθυρο το μισανοιγμένο
Προσμένω να σε δω στον δρόμο να περνάς
Με το τσιγάρο σου στα χείλη κρεμασμένο
Σκυφτός απ' την δουλειά στο σπίτι να γυρνάς

Έλα σαν όνειρο σε λίγο θα νυχτώσει
Στο κρύο στη βροχή πες μου πού θα πας
Έλα κι αυτή η νυχτιά ν' αργήσει να τελειώσει
Αφού μες στ' όνειρο μονάχα μ' αγαπάς

Ούτε χαμόγελο ούτε καλησπέρα
Είναι τα μάτια σου σβησμένη πυρκαϊά
Κι εγώ σαν το κερί στο φύσημα του αγέρα
Για να 'ρθεις προσευχή κάνω στην Παναγιά

Έτσι απλά σ' αγαπώ

Όπως τον ήλιο το πρωί στον ουρανό
όπως την άνοιξη που ανθίζει στην καρδιά μου
όπως μια χούφτα πεντακάθαρο νερό
όπως το φίλο που του λέω τα μυστικά μου.

Έτσι απλά σ' αγαπώ, σ' αγαπώ,
δίχως τραγούδια και λόγια μεγάλα.
Μες στην καρδιά σου, καρδιά μου, αν μπω,
τότε θα βρούμε καιρό και για τ' άλλα.

Όπως το όμορφο τραγούδι το παλιό
όπως το πάρκο το μικρό στη γειτονιά μου
όπως την έξοδο το βράδυ στο στρατό
όπως το πρώτο το μισθό απ' τη δουλειά μου.

Έτσι απλά σ' αγαπώ, σ' αγαπώ,
δίχως τραγούδια και λόγια μεγάλα.
Μες στην καρδιά σου, καρδιά μου, αν μπω,
τότε θα βρούμε καιρό και για τ' άλλα.

Στίχοι:  

Κυριάκος Ντούμος

πού πάμε πού

Πού, πού, πού πάμε πού
πού μας βγάζει αυτός ο δρόμος
πού μας πάει πες μου πού
πουθενά ή και παντού

Ποιος μπορεί να το ξέρει
το τι θα μας φέρει ο δρόμος αυτός της ζωής
Προχωράμε οι δυο μας και χέρι με χέρι
θα πάμε στο τέλος της γης

Μα πες μου πού
Πού πού πού πάμε πού
πού μας βγάζει αυτός ο δρόμος
πού μας πάει πες μου πού
πουθενά ή και παντού

Όσοι άνθρωποι λένε πως ξέρουν στ' αλήθεια
που πάνε σ' αυτή τη ζωή
καταλήγουν στο τέλος να ψάχνουν βοήθεια
που ποιος να τη δώσει μπορεί

Πού, πού, πού πάμε πού
πού μας βγάζει αυτός ο δρόμος
πού μας πάει πες μου πού
πουθενά ή και παντού

Ποιος μπορεί να το ξέρει
το τι θα μας φέρει ο δρόμος αυτός της ζωής
Προχωράμε οι δυο μας και χέρι με χέρι
θα πάμε στο τέλος της γης

Μα πες μου πού
Πού πού πού πάμε πού
πού μας βγάζει αυτός ο δρόμος
πού μας πάει πες μου πού
πουθενά ή και παντού

στίχοι: Νινή Ζαχά

Πίσω απ'το ποτάμι που τρέχει

του Τώνη Βαβάτσικου 

Πίσω απ'το ποτάμι που τρέχει είναι μια πηγή
Πίσω απ'το γλυκό το φιλί μας είναι μια ζωή
Πίσω απ'τη γλυκιά προσευχή μας είναι η μοναξιά
Πίσω από το τάμα στον άγιο η παρηγοριά

Σύντροφέ μου σε άκουσα πάλι τον άνεμο να ρωτάς
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας
Αν μπορείς την απάντηση δώσε πως βρέθηκες και που πας
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας

Πίσω απ'τη σιωπή του πατέρα είναι η υπομονή
Πίσω απ'τη μεγάλη τη νίκη η επιμονή
Πίσω απ'το φιλί της μητέρας είναι η στοργή
Πίσω απ'την κρυφή μας ελπίδα Θεέ μου είσαι εσύ

Σύντροφέ μου σε άκουσα πάλι τον άνεμο να ρωτάς
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας
Αν μπορείς την απάντηση δώσε πως βρέθηκες και που πας
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας
Ποιος να ξέρει πως έχει μοιράσει τις μέρες μας της χαράς
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας
Σύντροφέ μου σε άκουσα πάλι τον άνεμο να ρωτάς
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας
Αν μπορείς την απάντηση δώσε πως βρέθηκες και που πας
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας

Η Μαριλού

της Νάντιας Κωνσταντοπούλου 


Η Μαριλού που ζει στο μαχαλά
Η Μαριλού απόφαση έχει πάρει
να πάει αλλού ν'ανέβει πιο ψηλά

Η Μαριλού αγράμματη μικρή
που 'ν' χαμηλά σαν το χλωρό χορτάρι
θέλει ψηλά ν' ανέβει σαν δεντρί

Μα η Μαριλού μας η φτωχή
είναι λυγαριά και δεν είναι κυπαρίσσι
κι είναι η ρίζα της ρηχή
και πολλά κλαριά δεν μπορεί να τα κρατήσει
Θα 'ρθει βοριάς θα 'ρθει βοριάς
και δεν θα το νιώσει ούτ' αυτή η τρελή ακόμα
πως μονομιάς πως μονομιάς
τα πυκνά κλαριά της θα φιλήσουνε το χώμα

Λα λα λα λα ...

Η λυγαριά μας άπλωσε κλωνιά
να πάει ψηλά αφού το είχε τάξει
να φτάσει εκεί που φτάνει η πλατανιά

Η Μαριλού κινάει για τα ψηλά
από ψηλά τον κόσμο να κοιτάξει
τον κόσμο αυτό που ζει στο μαχαλά

Μα η Μαριλού μας η φτωχή
ήταν λυγαριά και δεν ήταν κυπαρίσσι
κι ήταν η ρίζα της ρηχή
και πολλά κλαριά δεν μπορούσε να τα κρατήσει
Ήρθε βοριάς ήρθε βοριάς
και δεν θα το κατάλαβε κι αυτή η τρελή ακόμα
πως μονομιάς πως μονομιάς
τα πυκνά κλαριά της ξαναφίλησαν το χώμα

Το γιόκα σου λιμπίστηκα

Το γιόκα σου λιμπίστηκα καλέ κυρά
τον είδα και ζαλίστηκα καλέ κυρά.

Δωσ' τον εσύ και τι σε μέλλει,
θα σου τονε ταΐζω μέλι.

Δωσ' τον εσύ και τι σε νοιάζει
άρχοντας θα 'ναι να διατάζει.

Την προξενήτρα κέρνα κρύο νερό
και δώσε την ευχή σου να σε χαρώ.

Χατίρι του τρεις νύχτες ξημερώνουμαι
κι αν δεν μου τον εδώκεις θανατώνουμε.

Δωσ' τον εσύ και τι σε μέλλει,
θα σου τονε ταΐζω μέλι.

Δωσ' τον εσύ και τι σε νοιάζει
άρχοντας θα 'ναι να διατάζει.

Την προξενήτρα κέρνα κρύο νερό
και δώσε την ευχή σου να σε χαρώ.

Κυρά τον κανακάρη που μεγάλωσες
τον έκανες μαχαίρι και με λάβωσες.

Δωσ' τον εσύ και τι σε μέλλει,
θα σου τονε ταΐζω μέλι.

Δωσ' τον εσύ και τι σε νοιάζει
άρχοντας θα 'ναι να διατάζει.

Την προξενήτρα κέρνα κρύο νερό
και δώσε την ευχή σου να σε χαρώ.


στίχοι: Τηλιακού Σέβη

Κράτησα τη ζωή μου

Κράτησα τη ζωή μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα,
κάτω απ'το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες
με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά
στην κορυφή τους βραδιάζει.

Στίχοι: Γιώργος Σεφέρης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

άσμα ασματων

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου
με το καθημερνό της φόρεμα
κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Άουσβιτς,
του Νταχάου κοπέλες,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πιά το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Μαουτχάουζεν,
κοπέλες του Μπέλσεν,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε στην παγερή πλατεία
μ’ ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι,
με κίτρινο άστρο στην καρδιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.


Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη