Αγάπησα τον ποιητή / Πόπη Παντελάκη

Αγάπησα τον ποιητή που έγειρε στην πέτρα κατάκοπος να ονειρευτεί
Αγάπησα τον ποιητή που χόρεψε στη βροχή ανυπόδητος
αυτόν που γεμίζει νερό τις παλάμες του για να δροσίσει μάτια
πυρετικά
και να ποτίσει τα πετεινά του ουρανού
που μετράει τ΄άστρα τις νύχτες
και το πρωί στριμώχνεται στο λεωφορείο του μόχθου
με τους εργάτες
μα η ψυχή του λεύτερη πετά πάνω από τη θάλασσα της ματαιότητας
εκεί που τα πουλιά σμίγουν στον αέρα με φωνούλες
χαράς
ώσπου να σβήσει ολότελα ο πόνος
και ο χρόνος να ξεχαστεί

Αγάπησα τον ποιητή / Πόπη Παντελάκη

Αγάπησα τον ποιητή που έγειρε στην πέτρα
κατάκοπος
να ονειρευτεί
Αγάπησα τον ποιητή που χόρεψε στη βροχή
ανυπόδητος
Αυτόν που γεμίζει νερό τις παλάμες
για να δροσίσει μάτια πυρετικά
και να ποτίσει τα πετεινά τ΄ουρανού
Που μετράει τ ΄άστρα τις νύχτες
και το πρωί στριμώχνεται στο λεωφορείο
του μόχθου
μαζί με τους εργάτες
Μα η ψυχή του λεύτερη πετά
πάνω από τη θάλασσα της ματαιότητας
Εκεί που τα πουλιά σμίγουν
στον αέρα ,
με φωνούλες χαράς
Ωσπου να σβήσει ολότελα ο πόνος
και ο χρόνος να ξεχαστεί

Οι άγγελοι / Πόπη Παντελάκη

Οι στρατιές των αγγέλων
με τα μελαγχολικά μάτια
κατεβαίνουν τις αέρινες σκάλες
τ΄ουρανού
και πατούν στη λάσπη και το χώμα
Ανακατεύονται στο βρώμικο πλήθος
βοηθούν τον λαχειοπώλη στη γωνία
να ξεπουλήσει τα λαχεία του
Μαζεύουν τα δάκρυα των παιδιών
σε ασημένια δισκοπότηρα
τις ακρωτηριασμένες ελπίδες
σε πορφυρά μαντήλια
κι αναλήπτονται σε πύρινες
φλόγες

από την ποιητική συλλογή Παραδείσια Πουλιά στο καπέλο μου

Πόπη Παντελάκη (μικρή αναφορά)

Γεννήθηκε στην Αθήνα.
Σπούδασε Αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Δίδαξε σε ιδιωτικά και δημόσια σχολεία. 
Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και
ανθολογίες και έχει διακριθεί  σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

ΠΡΕΠΕΙ

Τώρα πρέπει να γυρίσω σελίδα
να κλείσω το κεφάλαιο

με τ’ όνομά σου
και να σφραγίσω το παρελθόν
ερμητικά
μη τυχόν κι επιστρέψεις αναπάντεχα
από κάποια μικρή χαραμάδα της μνήμης
Με τα χέρια μου πρέπει να ξεριζώσω
το κόκκινο λουλούδι
-την καρδιά μου-
και να πορευτώ ανάλγητη στο μέλλον

Πόπη Παντελάκη

Δημοσιεύθηκε και στο Λογοτεχνικό Περιοδικό «ΕΥΛΟΓΟΝ» 

2015 – τεύχος 6ο – Έτος 3ο

Η καταδίκη της Άνοιξης

Πόπη Παντελάκη 

Με το αίμα από τις παπαρούνες
υπογράφω την καταδίκη της Άνοιξης
που έρχεται ύπουλη με τα χρώματα της
τις γελαστές φωνές
τις ευωδιές της
κι αναστατώνει την ηρεμία και την τάξη
των πραγμάτων
Ανατρέπει την γαλήνη
Μας πνίγει μέσα σε τόνους
από κίτρινη γύρη

Κραυγή

 Πόπη Παντελάκη 

Κραυγή που γίνεται ψίθυρος
ώσπου να τον ταξιδέψει ο άνεμος
στο κοχύλι του αυτιού σου
να νιώσεις τη συγκίνηση και τη τρέλα
που συγκλονίζει το σώμα μου
και μόνο με τη σκέψη σου .
Χάρισέ μου το πρώτο σου χαμόγελο
αυτό που αστράφτει πρωινό μαργαριτάρι
να το κοιτάζω και να με πλημμυρίζει η αγάπη
Να ξεχειλίζει η ζεστασιά σου
ως τον πυρήνα της ύπαρξης
Να απλώσεις ρίζες εκεί
να γίνεις δέντρο που μεγαλώνει
κι απλώνει τα κλαδιά του μέσα μου
Να σ' έχω να σε κουβαλώ μαζί μου
Σαν πατρίδα
σαν θρησκεία
σαν οικογένεια

Πιο ανώδυνα

        Πόπη Παντελάκη 

Η αλήθεια γυμνή στο ανελέητο φως
πληγώνει
Δεν αντέχουν τα μάτια τη λάμψη της
Γι αυτό βυθιζόμαστε
στα πουπουλένια σύννεφα του ονείρου
Το όνειρο χάδι και βάλσαμο
Λυτρώνει την ψυχή
ευνουχίζει τον πόνο
κι έτσι γλυστράμε πιο ανώδυνα
στη χοάνη του χρόνου.

Μετανιώνω

   Πόπη Παντελάκη 

Μετανιώνω που δεν αποδέχτηκα
τις προκλήσεις των καιρών
Μετανιώνω που υπέκυψα στο φόβο
του άγνωστου
και κρύφτηκα σε υπόγειες στοές
ενώ ο κίνδυνος με προκαλούσε
να κυλιστώ μαζί του

Αυτός ο τόπος

Πόπη Παντελάκη

 Κάστρα ερειπωμένα
 σπασμένες κολώνες και μάρμαρα
 αγάλματα κομμάτια
 Να τι απέμεινε από όλη αυτή την ένδοξή μας
 Ιστορία
 Ερείπια και στάχτες
 πέτρες βαμμένες με αίμα
 σημαίες σκισμένες σε αγώνες λευτεριάς άδοξους
 και σταυροί , ατέλειωτες σειρές σταυροί
 στους τάφους
 Αυτός ο τόπος είναι παλιός όσο κι ο κόσμος
 και πονεμένος σα λαβωμένο θεριό
 Όπου κι αν τον αγγίξεις σε πληγώνει
 όπου κι αν ακουμπήσεις
 οι πληγές του αιμορραγούν
 το παρελθόν του δίκοπο μαχαίρι
 Το μέλλον του θολό κι αβέβαιο