(Ω, ναι, το ξέρω!!)

Ω, ναι, το ξέρω!!
-Αυτή η αγάπη γιά μένα ήταν.
Περνάει κάθε βράδυ έξω απο το παράθυρό μου,
σιγομουρμουρίζει ένα σκοπό θλιμμένο καί μετά χάνεται.
Τα κλειδιά πετάει στο χώμα,
-φωνάζει τρείς φορές το όνομά σου-
έπειτα στον έρωτα ανοίγει.
Άμοιρη στέκω στην σιωπή,
τρέμω στο χρώμα της,
κλείνω τα μάτια στην ωδή,
λίγα εκατοστά απο το δάκρυ μπαίνει ο χειμώνας,
ενώ έξω η μνήμη ουρλιάζει:- Βρέχει συναίσθημα...

Ω, ναι το ξέρω!!
Σε μιά ώρα χωράει ο ήλιος
-καί το πένθιμο χρώμα-

Αγάπη μου μέτρα!
Πέρασαν χρόνια αμάθητα ,
ακίνητα χωρίς σου,
στίς εποχές της ψυχής απλώθηκα,
στο κρύο που υποσχέθηκε το τίποτα
καί την υπόσχεση του κράτησε...

-Στίς φωτιές τώρα πάμε!
-Στίς φωτιές με ένα βήμα!

Αυτά είναι τα χέρια- αυτά τα γέλια- αυτές οι ώρες μας...
-Μαζί σου -
Ποιος είμαι; από πού ήρθα; Πού πάω;
Η σκέψη θα γίνεται σάρκα,
ένα ένα θα σπάνε τ'αστέρια στην ευχή,
κοπάδια θα τρέχουν τα όνειρα στους δρόμους,
με όσα έφταιξαν στα ποιήματα θα γράφω στην σκόνη.

Ω, ναι το ξέρω!!
-Εσύ να περπατάς με φτερά,
θα επιστρέψει ξανά το ξέχειλο απο έρωτα νερό,
-Nα πιούμε-

(Ναί. Εδώ στεκόμαστε)

Ναί. Εδώ στεκόμαστε.

Η γυναίκα γράφει.

Δεν αντικρύζω στόμα.
Δεν φιλώ χείλη.
Φωτιές μόνο που πήραν τη θέση των ματιών.
Ήσυχος θάνατος.

Η γυναίκα γράφει.


Στους αιθέρες πίνει καί πίνει.
Μιά χούφτα έμπνευση.
Αιώνια νάρκη.

Πήγαινε.Έλα.


Η γυναίκα γράφει.

Χαιρετισμούς ύστατους που δεν πήραμε είδηση.
Λέξεις που ουρλιάζουν :Αφανίσου!
Όσο η βαθιά άβυσσος.
Βαθύ τίποτα.

Πήγαινε.Έλα.


Η γυναίκα γράφει.


Την τελευταία λέξη την ονομάζει φρίκη.
Ζωντανή ήταν.
Κλοιός που την έφτανε,
φίδι ήτανε,
σφαγή
καί εγκλεισμός
φλέβα που πείνασε ήταν.

Ανήγγειλε τον πόνο το μέλλον.
Χορτάτος ήτανε.

Και έτσι μονάχη καθώς έγραφε.


Πήγαινε.Έλα.


Αναλήφθηκε στον ουρανό.

Τα δικαιώματα των θλίψεων ανήκουν στους δημιουργούς τους...

Τα δικαιώματα των θλίψεων ανήκουν στους δημιουργούς τους...

-Απόψε τέλειωσα μονορούφι θα έλεγα το βιβλίο Τελευταία Πόλη του Διονύση Μαρίνου.

Φίλου συγγραφέα και λογοτέχνη.

Και ποιός άραγε νοιάζεται για ταμπέλες όταν μέσα του μαίνεται πόλεμος...

Σε αυτή μου την διαδρομή χρειάστηκε να πάω με τα πόδια, που προχωρώντας γίνονταν μέτωπο,

βλέφαρα, ύλη και θρήνος.

Σαν να πρωτοφτιαχνόταν ο κόσμος, τον γκρέμιζα και τον ατένιζα στην χαοτική πλάνη, του:

-Ζώ, υπάρχω, γράφω...

Απατηλή ώρα να ψάχνεις λέξεις -να περιγράψεις το μεγαλείο του όνειρου και του εφιάλτη που απέκτησαν δικό τους χώρο- και οι γαμημένες ποτέ να μην φτάνουν...

Νιώθω ακόμη και τώρα πως η ανάγκη να επιλέγεις να υποφέρεις χρειάζεται τόσα κότσια,

τόσο κομμένη φλέβα για του λόγου το αληθές που η ροή του αίματος, γίνεται αγωνίες παλιές,

αφόρετες, στενές, τράχηλος και βήματα, παιδιά που κλαίνε πετώντας αετούς σε μάταιους ουρανούς, κεφάλια σπασμένα, μύτες ανοιγμένες σε παιχνίδι που νικιέται ο θάνατος με ταχύτητα.

Σαν να σκούζεις κόντρα, την ταφόπλακα σηκώνοντας, υπογράφοντας με μελάνι τα μυστικά περάσματα του νου, ενός άντρα, ενός γραφιά, ενός που την πένα έκανε προέκταση της κόλασης

και εξάρτημα του χεριού του.

Ανάψανε μεμιάς όλα μου τα φώτα!!!

Σκέφτηκα ακάλυπτη τα όσα φοβήθηκα ανοίγοντας ένα φράγμα πίστης στην αύριο μου γενιά,

στην ποίηση που κατρακυλάει αβίαστη στην πεζή της χρήση χωρίς να εκπορνεύσει ούτε μια στάλα τον εαυτό της.

Πολεμιστής ακλόνητος στην δημιουργία του ο Διονύσης.

Κάρφωσε στο φως με καρφιά ανόμοια την μία του ιδέα, το μη-ξόδεμά της, φτύνοντας όνειρα,

καταργώντας ότι θα τον βαστούσε σιωπηλό ,με μία μόνο πράξη!!

-Με ακούω λέει βγαλμένο απο το σώμα μου...

Με εποχή που κλείνει την έννοια βασιλιάς, στα σημεία κάθε ορίζοντα.

Σφάζοντας τον εαυτό του, όταν πεινάει και όταν διψάει,

μετρώντας σε αράδες τις πατημασιές του.

Τελειώνοντας την λάμψη που με κλωθογυρίζει απο την πρώτη εως την στερνή σελίδα του βιβλίου,

θα ξαπλώσω στην κάψα της έκφρασης του Διονύση, κάνοντάς την κατά πως μου χαρίστηκε δική μου...

Γύρω μου, πάνω μου, μέσα μου, η γιγάντια ψυχή του κόσμου του,

με σκέπασε σαν πάπλωμα...

Mε εκτίμηση και με τα ιδανικά μου βγαλμένα απο τις φλόγες της Τελευταίας Πόλης του Διονύση Μαρίνου.

Ευλογημένη είναι η ώρα που συναντάμε έναν ποιητή που δεν στρίμωξε πουθενά την λύσσα του...

(Η ελπίδα πέρασε απ'τον δρόμο)

-Η ελπίδα πέρασε απ'τον δρόμο,
έπειτα ξεμάκρυνε μετρώντας στην χούφτα αγωνίες...

Και να που τώρα φτάνει εδώ η ορφάνια,
ολόκληρη σαν σφαίρα,
σκεπάζοντας τις σκιές στον τοίχο...

Με τα μούτρα ο πόθος βυθίζεται στην κόλαση,
με αίμα που τρέμει,
σαν δάκρυ που τα μάτια καίει,
λοξά χτυπώντας της λάσπης το κέρδος μας.

Λίβας ανελέητος το τί και το πώς μου
-ανάβουν κερί-

Δύσκαμπτη καρδιά μου,
στην αιώνια ταραχή φριχτή!

Ω! Νεκρή ερωμένη της στάχτης
-την γη σάρωσε-
πεπρωμένο που εκπληρώνεται...
Κι η νύχτα τρύπια τον κεραυνό οργίζει,
κρυμμένο βαστά τον ουρανό,
μ’ ένα μονάχα στεναγμό,
για όσα ξεβράστηκαν μαζί του κλαίμε...
Φωτιά που μιά ριπή λογάριαζα
-ψυχή μου δεν σβήνεις-

Και δεν υπάρχει φράση,
τραύλισμα ή θρήνος,
στον άηχο ύπνο
τη μνήμη μου όλη αποθηκεύει
-ο θάνατος-

Βρυχάται η οδύνη πάλι..

Έχει κρύψει τις πληγές στο χώμα,
πετάει μιά στιγμή,
κανέναν δεν ρωτάει πιά και δεν καλεί κανέναν
-μονάχα μαύρα φτερά υψώνει-
Νίκη!
Ω! Νίκη του δαίμονά μου η ώρα!
Πρόλαβε ήδη και φυτρώνει βουβό σκοτάδι..

Θα συστηθώ ένα πρωί
-σε ότι με έφαγε-
στη στοιχειωμένη μου σιωπή...
Φεγγάρι η θλίψη και λυσσάει,
για τους εραστές που αγκαλιάζουν,
ρωγμές και βράχια,
στόμα που τρέφεται
και δόντια σαν σπάνε
και όνειρα σε τάφο
-ζωή μου μαύρη μονότονα-

Πότε ήταν η στερνή φορά που κοίταξα
-μέσα στο καταχείμωνο-
κι άλλα γέλια δεν άκουσα,
κι άλλα νερά δεν είδα.

Χορός που έλαβε τέλος εδώ...

Θά ’ρθει μιά μέρα μιά λέξη ν’ ανταμώσω
δική μου την ώρα της δύσης...

Αν ο Θεός τα άκουσε απόψε όλα αυτά...

(Τόσοι στίχοι υπήρξα)

"-Τόσοι στίχοι υπήρξα,

γονατισμένοι στο μαχαίρι

-που πιά δεν τους θυμάμαι-

-Ματωμένη γιορτή...

Με δόντια κοφτερά,

στο πλήγμα και στην λέξη,

αλύγιστη να παραμένω.

Πυρωμένη μανία.

Χαραυγές θαρρώ ακίνητες,

κορμιά που μιά στιγμή αφέθηκαν,

την άλλη στο αόρατο άστραψαν

-μέσα στο σύμπαν τους-

Έ Κ Π ΤΩ Τ Η...

Δεν είμαι σίδερο,

είμαι αυτό

που απο απόσταση ασφαλείας,

-αγαπήθηκε-

κι έπειτα βουβό,

ξεχύθηκε στην ατμόσφαιρα...

Στο παραθυρό μου

ξενυχτάνε

το μέλλον

και το παρόν μου...

Κι άφησα την ζωή μου μονάχη να τρέξει,

σπάραγμα ακατάλυπτο,

ωδή σπασμένη,

-δεν είμαι τώρα εδώ-

σαρώνω αντίστροφα όσα έμειναν και όσα

εξαίσια δόθηκαν στο αιώνιο...

Ω!-της ψυχής μου πληγή!

Με αίμα που οργίζεται,

αλλά ακόμα να τρέξει…

-Αν κάτι μέσα μου ακόμη παραμένει

θαναι η πιθανότητα ψεύδους του δικού μου "είναι"

-Κάποτε ούρλιαξα :-ΥΠΑΡΧΩ

και κανείς δεν κουνήθηκε..."

Παραφροσύνη

Κι όταν αντάμα κλαίμε μην ακούς τα δάκρυα.
Οι λέξεις στης αστραπής τον ίσκιο ζουν,
τον ουρανό μου ραγίζουν,
ο μόνος μου φόβος κρατά το μαχαίρι.
Και ο λαιμός σκιρτά στης ηδονής το ρίγος.


Τινάζεται επάνω η θλίψη!
Νερό πεθαμένο μου,
ρυάκι της έμπνευσης που αργεί,
ψάχνω τα κομμάτια μου μέσα σου,
πριν πέσεις στις λάσπες,
κρατώντας ένα άνθος θὰ περάσουμε
-σε όσα σπατάλησα-
κοιτάζοντας την αθανασία μας...

Ω!!Ματιά που σπαράζεις την ματαιότητα.
Όνειρο που ξεχάστηκες μονάχο το πρωί.
-ξετσίπωτη σιωπή-
Κοπρόσκυλα φόβοι....

Ρήμαγμά μου κι απόψε...

Κι όταν αντάμα κλαίμε μην ακούς τα δάκρυα.
Εγώ που ποιητής έζησα,
μεμιάς κρυώνω...
Όπως και πριν έτσι καί τώρα,
ουρλιάζοντας την μιά,
ψελλίζοντας ένα όνομα την άλλη.
-Πόρνες στιγμές και σάπιο κορμί,
τόσο βαθιά στο αίμα,
σ' ακούω να τρέχεις,
αλυσσοδεμένο χρυσάφι...


Έπειτα με το πνεύμα κενό στο ταβάνι σε βρίσκω.
Ω!!Η ελπίδα τα πήρε όλα!!


 'Εμμονος εφιάλτης,
τα δόντια- και τα στιλέτα.
Να σε ποθώ στο σφυρί και στο καρφί,
-καταδικάστηκα-
Έμεινε μετέωρο αυτό που μπορεί να αγαπήσει κανείς,
σαστίζει το χάδι, μένει ακίνητο.


Φωνάζω:Αυνανιστής θάνατος 
κι απόβλητος.
γαμημένος καί
μεταμφιεσμένος αντίπαλος
σαν άγριο θηρίο,
μονολογεί για το πως η ψυχή έφυγε.
Στα μούτρα μου ξανά γελά υστερικά η νύχτα...


Κι όταν αντάμα κλαίμε μην ακούς τα δάκρυα.
 Αποκαθηλωμένοι στο σταυρό,
απάνω μας φωτιά και στάχτη!

Ακόμα πιο απλά!!!
Σ' όλα τα χείλη!!
Τρεμάμενη κραυγή!

Ακόμα πιο απλά!!
Μέχρι να πονέσω!!
Προσευχή που τρέμει!

Ακόμα πιο απλά!!
Ξέπνοη κατάρρευση!!

-Ξοδεμένο μου φως θα σε λέω...
Να απαντάς.
-Για να' χει η καρδιά καταφύγιο...

Aγάπη μου

Aγάπη μου,
στην έλειψή σου τώρα η δίψα γιά λέξεις επέστρεψε...

-Συγχώρεσέ με αν αντί γιά άνθρωπος,
έρωτας έγινα...

Είμαι κούφιος ήχος,
-πληγή με χτύπο δυνατό-
καί σκληρή φλέβα που αντιστέκεται,
κατάρα όλων των Θεών γίνομαι,
να μη μου ανήκει το τίποτα...

-Κοίταξέ με, αιχμάλωτο λάμπει το γέλιο μου όταν δεν έρχεσαι..."

Των ηδονών μου τα μάτια

"Των ηδονών μου τα μάτια τη νύχτα χάνονται,
την μέρα στον ίσκιο μου πίνουν...

Και ιδού γεννώνται οι λέξεις μου!!
Τη σάρκα μεταδίδω,
λυκόφως κι αυγή,
πνοή και πόθος,
-εσαεί-
Ύστατο όνειρο...

Άνθος δειλό μου..."

Ψυχή της ψυχής μου...

"-Ψυχή της ψυχής μου...
Όπως ένα όνειρο που φοβήθηκε να ξυπνήσει..
Όπως ξεντύνεται η ελπίδα στο φώς για να ντυθεί βιαστικά στο σκοτάδι...
Ρισκάροντας να τσακιστώ στον απέραντο έρωτα / και στο τίποτα της αβύσσου
-πιστεύοντας ζώ τώρα μόνο -
Πώς όσα χάνω τη νύχτα μας / το πρωί η καρδιά μου τα βρίσκει..."

(Κάτω απο ανέλπιστη χαρά)

"Κάτω απο ανέλπιστη χαρά, με στίχους μήνυμα,
ανύποπτα ελπίζουν οι λέξεις κι απόψε...
Τρεμάμενο κορμί πλαγιάζει,
κάτω απο ουρανούς, χωρίς κάμαρα.
-Γιά του αγαπημένου που προσμένω,
τον αδηφάγο έρωτα..."