Ζωή μετά θάνατον / Πασχάλης Κατσίκας

Πεθαίνουν τα πάντα η τελευταία ανάσα το σώμα όταν αφήσει,
η ψυχή απ’ το φθαρτό σαρκίο μας σαν ελευθερωθεί;
Αιθέριοι όντας σβήνουν οι αισθήσεις,
η αφή, η όραση, η γεύση, η ακοή;
Χάνονται ανεπιστρεπτί οι αναμνήσεις,
ξεθωριάζουν τα πρόσωπα τα θολωμένα μάτια μας σαν κλείσουν;
Εξαϋλώνεται η αγάπη,
μαζί με το κορμί στο χώμα που σαπίζει;
Επαναλαμβανόμενα διασχίζοντας τα σύνορα του σκότους,
στο φως δραπετεύοντας σαν λαθρομετανάστης,
ολόλευκα τα πάντα γύρω μου θυμάμαι επιστρέφοντας.
Στα μάγουλα σαν λάβα να χύνεται η αρμύρα,
ανήμπορος να κινηθώ, κρύος σ’ ένα φορείο,
ούτε φόβος, ούτε πόνος,
η μόνη σκέψη μου εσύ, νεογέννητή μου ελπίδα.
Στο νου μου φέρνοντας την λάμψη των ματιών σου,
ρουφηξιά απ’ την αγάπη σου η δύναμη που βρήκα,
στη φυλακή μου επέστρεψα,
τα ισόβια δεσμά αποδεχόμενος μέχρι να σ’ αναστήσω.
Μην με ρωτάς, η αλήθεια μου μισή,
τη μάχη εδώ θα δώσω, εντός και εκτός σαρκίου,
κόλαση και παράδεισος εδώ.

Παράπλευρη ομορφιά / Πασχάλης Κατσίκας

Τίποτε ορθό επίγεια δεν έκαμα
απέτυχα και ν’ αποθάνω.

Χρόνος, Αγάπη, Θάνατος κάνεις δεν μ’ αποδέχτηκε
επιστράφηκα στον αποστολέα.

Στο σαρκίο μου εγκλωβισμένος στριφογυρνώ
στις πύρινες γλώσσες της απέλπιδος μοναξιάς αδιαμαρτύρητα.

Γλυκύτερη Ερινύα μου την πόρτα ανυπόμονα σου ανοίγω
τα δεύτερα Σαββατοκύριακα παράπλευρη ομορφιά μέσ’ από τύψεις ξεπηδά.

Δύο γαλαξίες η ζωή σου πια
και γώ σκουριάρικο κλειδί σε διαστημόπλοιο άδειο από κηροζίνη.

Όσα τραγούδια κι αν σου πω
δεν μοιάζει να ημερεύει η πίκρα του αποχωρισμού.

Στα μάτια αυτά μόνο δυο δεύτερα θα ζω
με χέρια τεντωμένα καθώς απογειωνόμαστε στο όνειρο.

Η εξίσωση της Άνοιξης / Πασχάλης Κατσίκας

Γονιμοποίηση – Άνοιξη = 0 =˃ Γονιμοποίηση = Άνοιξη
Γονιμοποίηση δίχως την έλευση της Άνοιξης άκαρπη αποβαίνει,
η ευλογημένη κυοφορία της Άνοιξης κατόρθωμα.
Άνοιξη – Πάσχα = 0 =˃ Άνοιξη = Πάσχα
Μια Άνοιξη δίχως Πάσχα δεν μοσχοβολά,
Άνοιξη σημαίνει Πάσχα.
Πάσχα – Ανάσταση = 0 =˃ Πάσχα = Ανάσταση
Πάσχα δίχως Ανάσταση μυγδαλιά χωρίς ανθούς,
Πάσχα είναι η Ανάσταση.
Ανάσταση – Θάνατος = 0 =˃ Ανάσταση = Θάνατος
Ανάσταση εξαρτώμενη αιωνίως απ’ το τέλος,
δίχως το Θάνατο του παλαιού το νέο δεν νοείται.
Θάνατος - Παράδεισος = 0 =˃ Θάνατος = Παράδεισος
Θάνατος δίχως ύπαρξη Παραδείσου μηδενισμός των πάντων,
συνδυασμός Θανάτου και πίστης η Αιώνια Ζωή.
Γονιμοποίηση = Άνοιξη = Πάσχα = Ανάσταση = Θάνατος = Παράδεισος = Αιώνια Ζωή
Η Γονιμοποίηση της σχέσης μας σαν Άνοιξη
το Πάσχα στο κατώφλι μου ακούμπησε
την πίστη της Ανάστασης μου χάρισε
το Θάνατο του σκότους μου επέφερε
οδηγώντας στον Παράδεισο της Αιώνιας Ζωής.

Διάττων αστήρ / Πασχάλης Κατσίκας

Πυρακτωμένο το σώμα μου τα μόριά σου ιονίζει,
ταχύτητα ανιχνεύσιμη με γυμνό μάτι,
εμφανίστηκα ξαφνικά στο σκοτεινό ουρανό σου,
φωτεινό σημάδι σε κάθετη τροχιά καθορισμένος ο προορισμός.
Μεγάλο το ταξίδι από την απεραντοσύνη του κόσμου έρχομαι.
Σε συναντήσεις με άλλα αστέρια κομμάτια τους επιτήδεια έκλεψα,
σέρνοντας στην ουρά μου απατηλό φως εμπειριών πάνω σου έλαμψα.
Όπως εμφανίζομαι έτσι και φεύγω ξαφνικά… μόνος…
Γελάστηκες; μήπως κομήτης ήμουν τελικά καταστροφικός;
Η σύγκρουση που ακολουθεί κοσμογονική.
Προστατευμένη στη μέγιστη δυνατή πυκνότητα της ύλης σου,
στην ελάχιστη εντροπία του σύμπαντός σου,
το «πρωταρχικό άτομό» σου εξερράγη.
Γέννησες γαλαξίες και άστρα στο big bang σου.