Σκεντερίδης Αναστάσιος (αναφορά)

Ο Σκεντερίδης Αναστάσιος είναι έλληνας ποιητής

ΛΙΒΑΔΙ / Σκεντερίδης Αναστάσιος

Το γρασίδι
φυτρώνει στο πράσινο
το πράσινο είναι
ένας τόπος καρδιάς
αυτοί οι τόποι είναι
ό,τι έχω
ό,τι δ ε ν έχω

ΞΑΠΛΩΣΤΡΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ / Σκεντερίδης Αναστάσιος

Στο μπιτσόμπαρο αναζητώντας καταφύγιο
και η θάλασσα να ροκανίζει την ακτή
πεδίο αδέσμευτο ο Παράδεισος ανέκαθεν
άδειες σκέψεις περπατούν-σαν τον Ιησού- στο νερό.

΄Ομως εσύ
δυσκίνητη ξαπλώστρα μου
πεπρωμένο είσαι.
Πεπρωμένο είσαι, ω κράτος της ανάγκης,
(εμφανίζεσαι εδώ σαν σερβιτόρα).
Φέρε τον καφέ μου της παρηγοριάς!
Άφησέ με μόνο
με το αμείληκτο ερώτημα:
“εσύ τι έφερες”
“από το τάλαντο”
“που σου παρέδωσα;”

-Απαιτητικός αφέντης η Ομορφιά!
-Να μιλάς
σαν καλοκαιρινή βροχή
όπως
η χειμωνιάτικη
λιακάδα.

(Σωτηρίτσα Αύγουστος 2016)

ΤΟΠΙΟ / Σκεντερίδης Αναστάσιος

Καμιά γαλήνη πράσινη.
Συγγενής της γαλάζιας αγέλης
που καταβάλλει τα σύννεφα
θρεμμένη στη δύναμη
ριζωμένη στη μάχη
αιωνίως συμπλεκόμενη
ατάκτως ερριμένη
ετερόκλητη / ιεραρχία.

ΑΡΡΗΤΟ / Σκεντερίδης Αναστάσιος

Ο θρίαμβός μας στην αδέσποτη δύναμη.
Το άδειο σπίτι, που δεσπόζουμε εμείς,
σαν να ΄μαστε αράχνες.

Μεγαλώνοντας πάντοτε
φτάνουμε απρόσιτοι
κι οι αγκαλιές μας είναι τώρα γκρεμοί
τα βράχια που πέφτουν
χάδια μας.

Τρέμουν αυτοί
που τα νιώθουν να έρχονται.
Τρέμουν.
Αυτό που δεν γνωρίζεται.
Αυτό που καμιά συντριβή
δεν θα ονόμαζε.

ΤΡΟΥΛΟΣ / Αναστάσιος Σκεντερίδης

Αυτή η πετρωμένη χούφτα του Θεού
αυτό το ίχνος ελευθερίας
που εδώ αποτυπώνεται
αυτός ο Οίκος / θηλαστικών πνευμάτων
αιωρούμενος στο ύψος
μεγαλωμένων σπιρτόκουτων.