ΤΗΣ ΣΟΥΛΑΣ / Αγγελής Βασίλης

 Καιρός η μάχη να δοθεί 

σ' όλα τα μέτωπα τώρα πια, 

η φρίκη είναι εδώ 

έχω το στυλό. 

Το μελάνι και το άσπρο 

χαρτί απέναντι στων 

όπλων την βοή. 

Οι αντίπαλοι έχουν 

τις σφαίρες εμείς έχουμε 

το χαρτί. 

Βασίλης Αγγελής (βιογραφικό)

Ο Βασίλης Αγγελής γεννήθηκε το 1937 στην Κορωνίδα της Νάξου. Ασχολήθηκε με διάφορα επαγγέλματα για βιοποριστικούς λόγους. Παρακολούθησε  μαθήματα ζωγραφικής και μουσικής.  Βιβλία του έχουν μεταφραστεί στη γαλλική γλώσσα και ποιήματά του στα ισπανικά. Απεβίωσε το 1998.

Έργα του:

• Κραυγές μιας προδομένης γενιάς, ποιήματα, Αθήνα 1981  
• Ένα κόκκινο περιστέρι, ποιήματα, Αθήνα 1985  
• Ποίηση Ι, Αθήνα 1986  
• Αιχμάλωτη πολιτεία, Ποίηση της Λευτεριάς και της Αγάπης και ζωγραφική, Αθήνα 1979-1987
• Ποίηση 1979-1987 και ζωγραφική, Αθήνα 1987  
• Οι σταλαχτίτες, ποιήματα και πίνακες ζωγραφικής, Αθήνα 1988  
• Δεν υπάρχει άλλη δόξα ( ποιητικό ), Αθήνα 1989 
• Ποίηση ΙΙ και πίνακες ζωγραφικής, Αθήνα 1990  
• Η πολιτεία των ποιητών, ποιήματα, Αθήνα 1991  
• Πύρινες αστραπές, ποιήματα, Αθήνα 1992 
• Επιλογή ποιημάτων 1989-1992, Αθήνα 1992  
• Μενεξεδένιες πολιτείες, ποιήματα, Αθήνα 1992  
• Ο τζόγος, Αθήνα 1994.

αναφορά στην πρώτη αγάπη / Αγγελής Βασίλης

Ασπασία σε λένε
και έχεις το όνομα της αρχαίας εταίρας
μόνο που εκείνη είχε και γνώση,
ενώ εσύ το όνομά της
έχεις κηλιδώσει.
΄Ω, πρώτη μου αγάπη
και πόρνη κρυφή,
είσαι καθώς πρέπει κηλιδωμένη
μικροαστή.
Ο φτερωτός έρωτας,
της ζωής οι γλυκάδες,
δε θα μας έκαναν ευτυχισμένους
οι ταξικοί καυγάδες.
Ευτυχώς που δε σ' εκανα
συντρόφισσά μου
γιατί στο βούρκο
θάχες κυλήσει
την καρδιά μου.
Ακόμα σε σκέπτομαι
και όπως στα δεκαοχτώ μου
σ' αγαπώ.
Εσύ είσαι μικροαστή
εγώ τίμια βγάζω το ψωμί μου
γιαυτό δεν έβαλα
νερό στο κρασί μου.

ΟΤΑΝ... / Αγγελής Βασίλης

Αν είναι όπως λεν "Οι 

νεκροί με τους νεκρούς 

και οι ζωντανοί με τους 

ζωντανούς" εγώ βάζω 

τον εαυτό μου με τους 

νεκρούς - όταν βρίσκεσαι 

μακριά μου.

τη δεκαετία του πενήντα / Αγγελής Βασίλης

 Μόνος κι έρημος, μη έχοντας 

που να γείρω το κεφάλι μου, 

ξενύχταγα στους δρόμους της 

Αθήνας, μα δεν υποτάχτηκα! 

 

Πολλές φορές έκανα και δέκα 

μέρες νηστικός, μες τους 

παγωμένους δρόμους της Αθήνας, 

μα δεν υποτάχτηκα! 

 

Μήνες και μήνες έδινα παρών 

στο δέκατο έκτο και όγδοο 

παράρτημα ασφάλειας, μα δεν 

υποτάχτηκα! 

 

Πέρασαν μήνες, πέρασαν χρόνια 

και 'γω περπατάω ακόμα στους 

παγωμένους δρόμους της Αθήνας 

και προσμένω από σένα, σύντροφε, 

 

ένα μήνυμα μια σου λέξη, λίγο 

φως. Τα μαλλιά μου και τα γένια 

μου, έγιναν ανθισμένες αμυγδαλιές, 

και 'γω εξακολουθώ να περπατάω, 

 

μόνος κι έρημος στους δρόμους της 

Αθήνας μα δεν υποτάχτηκα.

Τριτοκοσμικά / Αγγελής Βασίλης

Ενώ η σελήνη φυτεύει
πάμφωτη λευκά γαρύφαλα
εκατομμύρια παιδάκια και γέροντες
πεθαίνουν από πείνα....
κι ένα περιστέρι το βαράει
ένας άνεμος σαν πηλός του θανάτου!
Ας ήτανε μπορετό να τα κερνούσαμε
το κρασί της ελπίδας
αυτά τα ανήμπορα πλάσματα.
Για να αισθανόμαστε κι εμείς
ήσυχη τη συνείδησή μας,
για να πάψουν τα όνειρά μας
να δραπετεύουν φοβισμένα
Και το φως κάποτε θα φωτίσει
τα ματάκια τους που με λυγμούς
μας πληγώνουν την ψυχή....