ΝΥΧΤΑ

Νυχτα
ολες μου οι επιθυμίες εχουν κοιμηθεί
όταν η σαρκα και τα χειλια κατι προσμένουν 
τα ησυχάζεις ,τα νανουρίζεις.
Περα απ’αυτά οι αναμνήσεις
το μυαλό παντα ξύπνιο θυμάται
ονειροπολεί , κουραζει.
Νυχτα
ολες μου επιθυμίες εχουν κοιμηθει
εκτος από αυτες τις επιμονες αναμνήσεις...

Γιαννης Περγαμηνελλης

ΖΩΗ

Κι’ είναι η ζωή
κάτι μαραμένα λουλούδια
σ’ ένα νεκροταφείο 
μια άνοστη πορτοκαλάδα
στο πλάι του ετοιμοθάνατου
ένα αυστηρό νεύμα κάποιου θεού
γρήγορα να κάνουμε.
Τίποτα δε προφταίνουμε να
να δούμε
από τα απαγορευμένα
απ’ τα λαμπερά
τόσο γρήγορα που διαβαίνουμε.
Κι’ είναι η ζωή
κάτι Κυριακές χωρίς έρωτα
κάτι χαρές που δεν θα έρθουν
κάτι αγάπες
που από ανία πέθαναν.

γιαννης περγαμηνελλης

Η ΣΙΩΠΗ

Ειναι φορες που δε ρωτας αν σ'αγαπα , μονο προσμένεις να στο ψιθυρίσει το θρόισμα τ' ανεμου η κάποιου πουλιού κελάηδισμα γλυκα να σου το τραγουδήσει Κι'υστερα σαν νυχτώνει αστερια μαζεύεις και ρωτάς αν τυχει και την είδανε και τι τους ειπε μ'αυτα φωτίζουν μονο και γελουν σαν κατι να μη θέλουνε να σου αποκαλύψουν Ολα τριγύρω σε μια σιωπη κρυα τυλίχτηκαν η νύχτα ολα τα σκέπασε τιποτα δεν ακους εκτος απ΄της καρδίας σου καποιο χτυπο ποιος ταχα θα σου πει αν σ'αγαπα κι'αν σε θυμάται ακόμη?

Γιαννης Περγαμηνελλης

ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ.

Κραυγές μες τη σιωπή μου,
είναι το πάθος που μέσα μου ουρλιάζει
κλείνω τα’ αυτιά μα οι κραυγές
με διαπερνάνε.
Επαναστάτησαν στα βάθη
της καρδιάς μου τ’ αποδιωγμένα
παει κι’ η ψυχή μου
στη βίγλα του κορμιού μου
και φωνάζει.
Σταματήστε πια!
Δεν έχω τόση δύναμη
τα ουρλιαχτά σας να αντέξω
δεν έχω το κουράγιο
επαναστάσεις εσωτερικές
να καταστείλω.!
Γενναίος ας φανώ
κι’ ας αντιμετωπίσω
φωνές ,κραυγές και ουρλιαχτά
που από μέσα μου
εβάλθηκαν να με ξεκάνουν…..

Γιαννης Περγαμηνελλης

,ΕΞΩΤΙΚΑ ΝΗΣΙΑ

Δε ξέρω
αλλά όταν γράφω για κείνα τα μακρινά
εξωτικά νησιά
η κάμαρα μου , σ’ ένα καθάριο φως πλέει
κι’ ήχοι ακούγονται
από παφλαγμους κυμάτων.
Οι ερωτικές κραυγές των Φλαμινγκο
στους τοίχους μου , αντανακλούν
μια συμφωνία φανταστική
τετραφωνική.
Το στόμα μου γεμίζει
με την τραγανιστή γεύση της καρύδας
καθώς οι πιρόγες των ιθαγενών
αρμενίζουν ανάποδα στο ταβάνι μου.
Κι’ όταν η χρυσόξανθη άμμος
σκεπάζει το μωσαϊκό μου
αφήνουμε στην αγκαλιά
της μικρής μαύρης πριγκίπισσας.
Δε ξέρω , πως;
Μα έτσι πάντα γίνεται
όταν γράφω για κείνα τα μακρινά
νησιά , του παραδείσου...

γιαννης περγαμηνελλης

[Τα λουλουδια μου καμπυλώνονται]

ΩΡΑ 3.23 ΤΟ ΠΡΩΙ

Τα λουλουδια μου καμπυλώνονται
Προς το παραθυρο
Ζητώντας ανασα
Οι σκεψεις μου
Συσπειρώνονται
Προς τα μεσα
Ψάχνοντας διαφυγή
εκ των εσω ,
φυσικα αδύνατον
Με καθε γουλια
Η ομιχλη του μυαλου
Ολο και ποιο πυκνη
Με καθε τσιγαρο
Και ο καπνος πυκνότερος
Ωρα 3.23 το πρωι
Αρχη Μιας νεας μερας
Διαβαζω ,δεν καταλαβαινω
Οι αισθησεις μου δεν με υπακουν
Το δηλητήριο ευτυχως τέλειωσε
Τα τσιγαρα τελειωσαν,κι’αυτα
Η αντοχη με εγκατέλειψε
Πεφτω με τα ρουχα
σε εναν υπνο βαρυ,βαθυ
Χωρις ονειρα...

γιαννης περγαμηνελλης

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ

Κάποτε θα ιδωθούμε για τελευταία φορά
έτσι κι’ αλλιώς
θα ακολουθήσουμε το δρόμο του χωρισμού
είναι στη φύση όλα να τελειώνουν
κι’ εμείς δεν πρόκειται να πρωτοτυπήσουμε.
Χαρά μου , ας περάσουμε τις ακριβές στιγμές
μ’ αγάπη
μη μετράς τα χρόνια
μην επιμένεις θα μας χωρίσουν
έτσι κι ‘ αλλιώς.
Η ανυπαρξία μας ότι ποιο σίγουρο
εγώ χαμένος σε κάποια άστρα
εσύ σπρωγμένη σε κάποια άλλα
δες δεν υπάρχουμε.
Κάποτε θα σε φιλήσω για
τελευταία φορά
κάποτε θα πεις
ότι μ’ αγαπάς για τελευταία φορά…

Γιαννης Περγαμηνελλης

ΣΤΗ ΝΤΟΥΛΑΠΑ

του Γιαννη Περγαμηνελλη

Σε κρέμασαν χειμώνα

σ’ ένα ερμάρι

με συντροφιά τη ναφθαλίνη

σα νασουνα κάνα ρετάλι

δε σου βαλαν κοντά ουτ’ ασπιρίνη.

Με τα παλτά τους τώρα

και με τη κρεμάστρα

και κάτι άλλα ρούχα γιορτινά

δεν βλέπεις πια τα’ άστρα

και κρεμασμένος μένεις , παντοτινά.

Φορέματα ,πουκάμισα ,κουστούμια

ξεκρεμιούνται

σ’ επίσημες μέρες και αργίες

εσένα πια δε σε θυμούνται

μόνο γελάς με τις γραβάτες τις αστείες.

ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ ΛΟΓΙΑ

Στη μπανανιά μας

φύτρωσαν

πατάτες

κι’ αχιβάδες,

λαμπρά

μέσα στο πράσινο

τα φώτιζαν

οι γλόμποι,

μια αγάπη

πουν στο τέλος της

κοιτάει και γέλα.

Φλοκάτες

στα ταβάνια μας

τα τζαμιά δακρυσμένα

το κύμα

φίλαγε γλυκά

μπουφέ και

πολυθρόνες

και κένταγες

τέτοιες στιγμές

καμήλες

κι’ αεροπλάνα.

Με τ’ αεράκι

στέγνωνες

μαλλιά

των Αρχαγγέλων

ακούγοντας

το κράξιμο

του άσκημου βατράχου,

συντρίμμια

τα’ αυτοκίνητα

σαπίζουν στο μπαλκόνι

κι’ όψη μας

εχρίστηκε

με το λαδί

το σκούρο.

Κόκκινο

το κυπαρίσσι

ακροδένει

την ελιά

σιχασιές

εντός σχεδίου

σου φωτίζουν

τα’ αχαμνά.

Νους αλόγιστος

πυρώνει

τις ψυχές

αμαρτωλών

και η γόβα

στο παρτέρι

αργολειώνει

μοναχή.

Βγήκανε

πολλά σκουλήκια

στου τσιμέντου

τον αφρό

η ματιά

κύκλους

προβάλλει

με σκοπούς

αμυντικούς.

Κάθετος

στη μοναξιά μου

το παράλογο

ζήτω

και ρεμβάζω

στη μορφή σου

σε ολα αυτά

που ιστορώ.

Τέρμα η τρελά

του μυαλού μου

ας τα πιάσω

απ’την αρχή.

Πέτρινος

είναι ο φράχτης

το φεγγάρι

φωτεινό

άσπρα ειν’

τα περιστέρια

που στα σύννεφα

πετούν

όλα γύρω

ειν’ αλήθεια

κι’ ζωη

ειν’ακριβη.

Γιάννης Περγαμηνέλλης (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Γιάννης  Περγαμηνέλλης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη

Εκεί τελείωσε και τις Γυμνασιακές του σπουδές  και στη συνέχεις σπούδασε  Γραμμικό Σχέδιο και Αρχιτεκτονική διακόσμηση στην Kaiser Shcule  στο Μόναχο της Γερμανίας.

Εργάστηκε στην Ελλάδα και Ιταλία

Το 2001 εγκαταστάθηκε στην Μαλαισία όπου ζει και εργάζεται  ως εκπαιδευτικός σύμβουλος στις καλές τέχνες ως σήμερα

Γραφεί ποίηση από το 1970.

Ποιήματά του έχουν αναρτηθεί σε Ποιητικούς χώρους του διαδικτύου και στη προσωπική του σελίδα σε Κοινωνικό Δίκτυο. 

Ο ΠΤΩΧΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

Κάποτε στην ένδεια μου

ίσως

μαγειρεψω

κανα δυο ποιήματα μου

κι’ ως θαχουν (ελπίζω)

γεύση ωραία

εις τον ζωμον τους

θα βουτήξω

λίγο ψωμί ξερό…

ΟΥΡΑΝΙΑ ΧΩΡΑΦΙΑ

Στα μαυρα χωραφια τ’ ουρανου

αστερια σπερνεις

να γινουν ηλιοι

να βγουν φεγγαρια

να τα θερισεις.

Τ’ αροτρο λειωνει

πανου στου Κρονου το χρυσαφι

σαπιζ’ ο σπορος

χαμενος κοπος,

ειν’ αλουνου ,το μαυρο χωμα

του ουρανου.

Φτανει ενας ηλιος

κι’ ενα φεγγαρι,φταννει κι’ αυτο.

Τι πας να κανεις

τι πας να σπειρεις

σ’ ενα στερεωμα πουν’ οκνηρο

πουχει  ενα δαιμονα γι’ αφεντικο

κι’ ενα Θεουλη για παραγιο;

ΜΑΥΡΟ !

Μαύρο

το χρώμα της νύχτας

του ράσου , της χήρας

του διαβόλου

των καμένων , της αβύσσου,

των ματιών σου.

αχ , των ματιών σου

αυτό το μαύρο χρώμα, που

μου έβαψε για δες

και την αγάπη μαύρη….

[Ολα τα βαρεθηκα..]

Ολα τα βαρεθηκα

Το γατο μας

Τις φακες στο τραπεζι

Την κα Ευτερπη

Απο διπλα

Τη μασελα στο ποτηρι

Και εσενα ,ναι

Κυριως εσενα

Ανοιξα το παραθυρο

Ολα τα ιδια

Οι γνωριμες φατσες

Ο κυρ Ανδρεας στο παγκακι

Ο κουλουρας ο Μητσος

Η Μαριανα με το ποδηλατο

Και οι αλλοι

Τους συχαθηκα ολους

Εκλεισα το παραθυρο

Ουφ! Πια !

Εκατσα στον καναπε

Ολους και ολα τα βαρεθηκα

Μα ποιο πολυ

Ναι ποιο πολυ

Βαρεθηκα και συχαθηκα

Τον εαυτο μου!!

[Τα χείλια έβαψες μαβιά..]

Τα χείλια έβαψες μαβιά

το ίδιο και τα μάτια

κ' έμοιαζες

πίνακας παλιός

των γοτθικών ζωγράφων.

Το χάρηκα

που βάφτηκες

με χρώματα θανάτου

έτσι αν σε δει

ο χάροντας

(στα σιγουρα)

θα σε περιμαζέψει

ΤΑ ΙΔΙΑ

Μετράγαμε τα φιλιά μας

τόσα εγώ ,τόσα εσύ

και πάντα ίδια τάχαμε.

Μετρουσαμε και τον πόνο

κι’ ήταν ο ίδιος

σαν ναταν ένας και για τους δυο.

Φυλάξαμε τα λόγια μας

πάνω σε γράμματα

κι’ όταν διαβάζαμε

ήταν σαν να τα γράψε μόνο

ο ένας και για τους δυο.

Τόση αγάπη

τόση ευτυχία

παρακαλούσες να μη περάσει

τόση λατρεία

τόση χαρά

παρακαλούσα να μην περάσει.

ΤΟ ΜΠΙΛΙΑΡΔΟ.

Είναι κατι στιγμες

που σαν μπαλα μπιλιαρδου

πετιέμαι και πεφτω στο πατωμα

εξω από τα περιθωρια της πρασινης τσοχας.

Μα να αμεσως βλαστιμοντας αυτοι

που με παιζουν με ξαναριχνουν

μεσα

στα προκαθορισμενα μου περιθωρια

που είναι το περιγραμα ,

του μπιλιαρδου…

ΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ…

Σαν απο κρινου το λευκο

στα ματια σου σταλαζει

κι’ αχνα το χειλι αρπαζεται

στου ροδου τη πυραδα.

Τ’ ασημι ακροδενεται

με των μαλιων τις ακρες

κι’ ηθλιψη φευγει ντροπαλα

μπρος απ’ την ομορφαδα.

Πουλια τα χερια σου,μικρα

την πικρα κανουν χαδι

και κλαιω τις ωρες τις κακες

στης μοναξιας τακαστρα.

Θανατου πεταρισματα

φυγετ’ απο κοντα μου

κι’ απλα δως μου ζωες να σ’ αγαπω

ψυχες να σου χαριζω.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ

Πέρασα στιγμές αλήθειας κοντά σου

γεύτηκα της παρουσίας σου τη χαρά

σ’ αγάπησα , έτσι γίνεται πάντα

μ’ αγάπησες τι άλλο να γινόταν;

Και τώρα στη κάμαρα μου

μετρώ τις αλήθειες ,μα βγαίνουν ψέματα

μετρώ της αγάπης μου το βάθος

κι’ είναι ρηχό ,κανείς, πλέον,

μέσα σ’ αυτό δεν πνίγεται.

Ήθελα να ξέρα

τι αραγες να σκέπτεσαι γερμένη

έξω απ’ ’ ένα παράθυρο

που κάποτε τ’ άνοιγες

μόνο για μένα;

Είναι περίεργη η μοίρα μας

μας χώρισε μα μας άφησε δεμένους

κι’ όπου κι’ αν παω , σε σέρνω πίσω μου

κι’ όπου κι’ αν πας με τραβάς μαζί σου...

Η ΒΑΡΚΟΥΛΑ

Φύτρωσαν φύκια στη βαρκούλα

χρόνια στην άμμο

τη θάλασσα , ονειρεύεται , η καημενουλα

και το χρυσό , απέναντι της , φάρο.

Σκέλεθρο , με δυο κουπιά σπασμένα

απάνω της φιλιούνται τα παιδιά

τα δίχτυα της , αραχοφωλια σαπισμένα

λες η βαρκούλα μας , να εχει καρδιά

Σκληρή η φύση δε τη λειώνει

κέδρινα βλέπεις τα πλευρά της

μα να , το φάντασμα του ψαρά τη νύχτα σιμώνει

και τότες , ντύνεται στ’ άσπρα πανιά της.