το πέταγμά σου

Δεν είναι εκείνος που σου νύχτωσε τη μέρα
ούτε το μαύρο που ξεβάφουν οι αριθμοί
δεν είναι ο κόσμος που σου κλέβει τον αέρα
και τα σκοτάδια που σου γνέφουν λογισμοί

Αυτό που μοιάζει φυλακή
είναι το πέταγμά σου
που 'χει φτερά μα δεν μπορεί
να κόψει τα δεσμά σου

Πάρε το φως του έρωτα
μαχαίρι απ' την καρδιά μου
άσε τη γη για τους πολλούς
και πέτα εδώ κοντά μου.

Δεν είναι εκείνος που σου μίκρυνε τα βράδια
ούτε που τώρα δεν μπορείς να ονειρευτείς
κοίτα λιγάκι τι σου λένε τα σημάδια
και στο χαμό σου, σου ζητούν ν' αντισταθείς.

Το κάθε μου κειμήλιο

Ανήμερο και ήμερο,
σε δίλημμα εφήμερο θα ρίξω το μυαλό μου
μήπως φωτίσω τη στιγμή
και γίνει χάσμα η ρωγμή να δω το είδωλό μου.

Ακέραιο και στέρεο,
με κόσμο περιδέραιο το είναι μου σμιλεύουν
κι εγώ τρωτός καμαρωτός
και με ταχύτητα φωτός
«κοιτώ» που με δουλεύουν.

Δεν ήξερα δε γνώρισα και δεν θυμάμαι πια
το βρέφος που έχω μέσα μου κρυμμένο
γελάστηκα και δώρισα σε μοίρα δανεικιά
μια σκέψη κι ένα σώμα ρημαγμένο
να ζήσω τώρα περιμένω
με ρότα προς το πουθενά.
Δεν ήξερα δε γνώρισα και δεν θυμάμαι πια
το βρέφος που έχω μέσα μου κρυμμένο
Το νόημα εξόρισα κι ο έρωτας θηλιά
με θέλει με κορμί μεταλλαγμένο.

Ανήλιο προσήλιο
το κάθε μου κειμήλιο πλανιέται και αλλάζει,
και σαν στραφώ στον ουρανό
με ένα βουβό εσπερινό ο κόσμος με τρομάζει.

Ακέραιο και στέρεο,
με κόσμο περιδέραιο το είναι μου σμιλεύουν
κι εγώ τρωτός καμαρωτός
και με ταχύτητα φωτός
«κοιτώ» που με δουλεύουν.

Δεν ήξερα δε γνώρισα και δεν θυμάμαι πια
το βρέφος που έχω μέσα μου κρυμμένο
γελάστηκα και δώρισα σε μοίρα δανεικιά
μια σκέψη κι ένα σώμα ρημαγμένο
να ζήσω τώρα περιμένω
με ρότα προς το πουθενά.
Δεν ήξερα δε γνώρισα και δεν θυμάμαι πια
το βρέφος που έχω μέσα μου κρυμμένο
Το νόημα εξόρισα κι ο έρωτας θηλιά
με θέλει με κορμί μεταλλαγμένο.

Σαν καταιγίδα

Σαν καταιγίδα
σαν καταιγίδα να 'σαι
που ζευγαρώνει το πρωί
νεροσταλίδα μετά τη μπόρα να 'σαι
που αντιστέκει στη ροή.

Σαν καταιγίδα
σαν καταιγίδα ρίξε
τους κεραυνούς σου να γευθώ
ξερό χορτάρι βροχή που θέλω να 'σαι
απ' τη δροσιά σου να σωθώ.

Πηγή ονείρων το κορμάκι σου
κι εγώ απλός ονειροκρίτης
το νου απλώνω για ένα γέλιο σου
μα εσύ γλιστράς σα σταλακτίτης

Σαν καταιγίδα
σαν καταιγίδα πνίξε
της ενοχής σου την ηχώ
με την ορμή σου την πυρκαγιά μου σβήσε
κι εγώ δε θα αντισταθώ.

Πηγή ονείρων το κορμάκι σου
κι εγώ απλός ονειροκρίτης
το νου απλώνω για ένα γέλιο σου
μα εσύ γλιστράς σα σταλακτίτης

Κατάρτι κι ατμός

Σ' αναζητώ παντού όπου έχεις μείνει
και πονώ και πονώ
Η απουσία σου με μαύρο ντύνει
το μυαλό, το μυαλό
και μόνο η σκέψη αν θα μου περάσει
θα χαθώ, θα χαθώ
πως η αγάπη μου θα σε κουράσει
στον καιρό, στον καιρό.

Σταυρό και έρωτα εγώ
θα ντυθώ να σου λύσω τα μάγια
χείμαρρους λόγια φιλιά
θα σου στέλνω να χεις φυλαχτό
θα 'ρθω φωτιά να χωθώ
στη ζεστή αγκαλιά σου την άγια
της μοίρας μου ναυαγός
στο σκαρί σου κατάρτι κι ατμός.

Σ' αναζητώ παντού όπου έχεις μείνει
κι είσαι εδώ, κι είσαι εδώ
με μια σου λέξη πέσ' το και θα γίνει
άδυτο, άδυτο
μεσ' τους καθρέφτες σου κοιτώ τον κόσμο
κι αγαπώ κι αγαπώ
λες κι η ανάσα σου ευωδιά από δυόσμο
για να ξορκίσει το κακό.

Σταυρό και έρωτα εγώ
θα ντυθώ να σου λύσω τα μάγια
χείμαρρους λόγια φιλιά
θα σου στέλνω να 'χεις φυλαχτό
θα 'ρθω φωτιά να χωθώ
στη ζεστή αγκαλιά σου την άγια
της μοίρας μου ναυαγός
στο σκαρί σου κατάρτι κι ατμός.

Θα 'ρθω φωτιά να χωθώ
στη ζεστή αγκαλιά σου την άγια
της μοίρας μου ναυαγός
στο σκαρί σου κατάρτι κι ατμός.

Άχρωμη σιωπή

Τι κι αν είσαι
μια σκιά που τη στολίζει η βέρα
που γι`αντάλλαγμα στον ήλιο και τη μέρα
σε πάντρεψε με τη βροχή.

Τι κι αν είσαι
μια φωτιά σ`ωκεανών τα βάθη
που φυλάκισαν της μοίρας σου τα λάθη
σ`αυτήν την άχρωμη σιωπή.

Είσαι...είσαι...
Το χαμόγελο που βλέπει η νύχτα
κι αραιώνει το πυκνό της το σκοτάδι
κι ερωτεύεται τη μέρα,την αφήνει
να μπει μέσα της και να τη διαλύσει
με του έρωτα τ`αντάμωμα να στείλει
την αυγή και στα δικά σου χείλη.

Τι κι αν είσαι
μια υπέροχη μικρή κουκκίδα
που διψάει για κεραυνό και καταιγίδα
για να γεμίσει από ζωή.

Τι κι αν είσαι
ένα όνειρο που δεν τελειώνει
ζει ανάμεσα στη φλόγα και το χιόνι
για να πεθάνει το πρωί.