Εσώτερη πάλη του Δημήτρη Μπονόβα

..........................

Άνοιξα τα μάτια μου και κοίταξα. Ήταν εκεί.
Άπλωσα το χέρι.

Βοήθεια! Φώναξα μα καμιά απάντηση.
Γέλασε με την αντίδραση μου.

Δυνατά.

Έτρεξα να ξεφύγω. Άδικα.
Ζάλη στο νου και σκοτοδύνη.

Ήθελα να δώσω ένα τέλος.

Θαρρείς πως τα κατάφερα για μια στιγμή.
Θαρρώ πως το ζω ακόμα.

Ενδοσκόπηση ...........................

Πάει καιρός που δεν σου έχω γράψει.
Είχα πολλά στο μυαλό μου.
Αλλά αποφάσισα σήμερα να στα πω όλα.
Μήπως και ηρεμήσω.

Τίποτα δεν πάει καλά.
Σιγά το νέο θα μου πεις, η ζωή μου πάντα ήταν αγώνας.
Αυτή τη φορά όμως, νιώθω πιο μόνος απο ποτέ.

Δεν μου έμειναν πολλά, πάλι στον άσσο είμαι.
Το μαύρο το συνήθισα όμως κι αυτό είναι που με πληγώνει.
Πόσο ν’αντέξω ακόμα...

Έχω ταλέντο όμως στο θέατρο.
Φοράω τη μάσκα μου και κανείς δεν με καταλαβαίνει.
Ίσως αυτό να’ναι το σφάλμα.

Νιώθω ότι δεν θα φύγω ποτέ απ’αυτό το σημείο.
Κι όμως, όλα είναι διαφορετικά.

Βλέπεις, περνάνε τα χρόνια...

ΑΤΙΤΛΟ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΠΟΝΟΒΑΣ

Μη κοιτάς την πέτρα, κάποτε ήταν αίσθημα.
Μη κοιτάς το κενό, κάποτε ήταν καρδιά.
Κοίτα τα μάτια, αυτά λένε την αλήθεια.
Τους ωκεανούς μου κοίτα, που τρέχουν στα μάγουλα…
Ποτάμι οι λέξεις, τρυπάνε τον αέρα. Μα τι’ναι οι λέξεις;
Σκέψεις είναι που χτυπούν σε τοίχο.
Είναι τα όνειρα, τα θέλω μου που σου’πα.
Το “σ’αγαπώ” που ποτέ τα χείλη μου δεν σου’δωσαν.
Ζωή, ψυχή που κάποτε ήταν ένα.
Ψυχή το γέλιο σου, ζωή το πρόσωπο σου.
Ψυχή τα μάτια σου, ζωή…
Τώρα ζωή χαμένη, ψυχή…
Μη κοιτάς την πέτρα, κάποτε ήταν έρωτας.
Μη κοιτάς το κενό, κάποτε είχε εσένα…

Ένα παιδί

Δημήτρης Μπονόβας

Ίσως μεγάλωσε, άλλαξε. Ξέχασε πως είναι να κάνεις ευχές, να χτίζεις όνειρα. Αναλώθηκε στον κόσμο των μεγάλων.

Όχι, δεν εννοώ αυτούς του "μεγάλους" τους σημαντικούς, τους αιώνιους. Τους άλλους εννοώ, αυτούς που τρέχουν ΄΄ολη μέρα δεξιά κι αριστερά, που μόνη τους ευχή είναι ν'αποκτήσουν λεφτά κι άλλα λεφτά, πολλά λεφτά.

Μα όχι, αυτός δεν είναι σαν αυτούς. Αυτός ακόμα εύχεται, ακόμα χτίζει όνειρα. Αυτοί του τα γκρεμίζουν μα αυτός υπομονετικά τα ξανασηκώνει. Ορθώνεται μπροστά στο τείχος του "πρέπει" και αντιτάσσει το "θέλω". Αυτός είναι, αυτός ήταν πάντα.

Ένα παιδί στον κόσμο των μεγάλων...


Ο Δημήτρης Μπονόβας είναι μουσικός, ποιητής απο τα Ιωάννινα. Ξεκίνησε την ενασχόληση του με την μουσική απο τα 17 ενώ γράφει επίσης απο την ίδια ηλικία. Κάτοχος δύο πτυχίων θεωρητικών και ενός πτυχίου ανωτάτων θεωρητικών στη μουσική - ειδικό αρμονίας, πτυχίο αντίστιξης και πτυχίο φυγής απο το Ηπειρωτικό Ωδείο "Τσακάλωφ" Ιωαννίνων - με οκταετή εμπειρία στο πιάνο.

Το βράδυ πονάω περισσότερο

Δημήτρης Μπονόβας

.................................................
Πάντα το βράδυ. Το βράδυ έρχονται όλα. Ανάμνηση, λόγια, βλέμμα, πόνος. Το βράδυ.

Το βράδυ ανοίγουν οι ψυχές και θυμούνται. Το βράδυ ανασταίνοντια όλες οι λέξεις και ξεφεύγουν απ’το στόμα. Το βράδυ.

Κι εγώ αναρωτιέμαι. Είναι ωραίες οι στιγμές μας;

Κι όλ’αυτά μ’αλλάζουν. Μα νιώθω κάτι αλλιώτικο. Μια ζεστασιά, ένα ρίγος σύγκορμο. Το βράδυ.

Κι είναι αυτό το βλέμμα, το φιλικό αστείο που θα σου πει για να αισθανθείς καλύτερα. Η μουσική που παίζει στη διαπασών.

Καταλαβαίνουμε ότι μεγαλώσαμε όταν, τραγουδώντας αυτά τα τραγούδια, νιώθουμε τον στίχο δικό μας. Τον τραγουδάμε κι αισθανόμαστε. Χαρά, γέλιο, πίκρα, δάκρυ. Σαν τον αετό.

Κι έτσι φτάσαμε στο τώρα. Στο βράδυ. Στα τόσα βράδια που ζήσαμε μαζί. Στα τόσα λόγια που είπαμε. Στους στίχους που ποτέ δεν θα ξεχάσουμε

Θα τους θυμόμαστε τα βράδια...

Έξω κάνει κρύο

Δημήτρης Μπονόβας

Η γιορτή τελείωσε, τα φώτα έσβησαν, η σκηνή άδεια. Αύριο πάλι...
Πόσα αύριο περάσανε και γίναν ανάμνηση. Κι αυτός εκεί.

Έξω κάνει κρύο. Φόρεσε το παλτό και βγήκε.
Δεν ήθελε κανέναν. Μόνο τον εαυτό του.

Περπατούσε αμίλητος, κοιτώντας το τοπίο. Στο μυαλό του τριγύριζαν οι αναμνήσεις.
Μια άδεια καρέκλα μπροστά σ’ένα τραπέζι, η ζεστασιά, η θαλπωρή.
Έξω κάνει κρύο.

Πράξη ένατη

Δημήτρης Μπονόβας

Ούτε ψηλά, ούτε χαμηλά.
Ψηλά είν’ο ήλιος, χαμηλά η θάλασσα.
Ψηλά θα λιώσει, χαμηλά θα λυθεί.
Πρόσεχε το ύψος.
Εσύ όμως δεν άκουσες...

Ανέβαινες συνέχεια, μέρα με τη μέρα.
Κι άλλο πάνω, πιο πάνω.
Ψηλά, πιο ψηλά.
Νόμισες πως είναι παιχνίδι.
Ξέχασες ότι τα φτερά σου είναι κέρινα..

Τι φταίει;

Δημήτρης Μπονόβας
..............

Γι’άλλη μια φορά το τέλος. Ένα τέλος πικρό και δυσανάλογο. Ένα τέλος πριν καν δει την αρχή. “Όλα αλλάζουν” ψιθύρισε κι έκλεισε τα μάτια.

Ήθελε να θυμηθεί, να νιώσει ξανά. Όλα αυτά που είχαν φύγει. Και του είχαν λείψει. Κυρίως φιγούρες. Φιγούρες μεκρινές πλέον, σκηνές απ’το παρελθόν. Έκλεισε τα μάτια.
Μα όσο κι αν προσπαθούσε, δεν μπορούσε να ξεφύγει. Μια μικρή ανάσα και πάλι στον βυθό.

“Όλα αλλάζουν μα όλα μένουν ίδια”, σκέφτηκε. Τι να φταίει άραγε;

Τι να φταίει που όλα φεύγουν;

Πράξη ένατη

του Δημήτρη Μπονόβα 

Ούτε ψηλά, ούτε χαμηλά.
Ψηλά είν’ο ήλιος, χαμηλά η θάλασσα.
Ψηλά θα λιώσει, χαμηλά θα λυθεί.
Πρόσεχε το ύψος.
Εσύ όμως δεν άκουσες...

Ανέβαινες συνέχεια, μέρα με τη μέρα.
Κι άλλο πάνω, πιο πάνω.
Ψηλά, πιο ψηλά.
Νόμισες πως είναι παιχνίδι.
Ξέχασες ότι τα φτερά σου είναι κέρινα..