[Όλα αρχίζουν ..]

Όλα αρχίζουν 
Δύο βδομάδες πριν
Δύο μήνες πριν 
Πριν δύο χρόνια 
Αιώνες δύο πριν.

*

Σκίζω το λευκό φάκελλο
Χρόνος κι Επιστήμη 
Διασταυρώθηκαν 
Στην εγκατάλειψή μου. 

ΕΝ ΚΕΝΟΤΑΦΙΩ (απόσπασμα)

Έχω παράξενα νέα

Κι αναρωτιέμαι

Με ποια άρβυλα 

Να πλησιάσω 

την Αλήθεια.

.....

Οι αστραπές 

Πυροδοτούν 

Τις αναπεπταμένες κουρτίνες

Και τ΄ ανοιχτά παράθυρα

προδίδουν την θαλπωρή.

Πόρτες

Και τις δονούνε οι άνεμοι

Άνεμοι

Και ριγούνε τα τζάμια

Βροχές

Και στερούνε την Εστία

απ΄αστραπές

Αστραπές

Και γεννάνε λιοπύρια

.......

Έξω από βροχές

Έξω από λιοπύρια 

Έξω από ανέμους κι αστραπές

Έξω από τζάμια παραθύρων

Τα πρόσωπα 

Ηδονοβλεπούν 

Πεθαμένα 

Και ζουν και βασιλεύουν.

......

ΚΛΕΙΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Έκανα ότι μπορούσα
Με αργά βήματα 
Έραψα
Κουρέλι- το κουρέλι 
Κάτω από το μισόκλειστο μάτι του ήλιου
Την επιβεβαίωση
Της αγανακτισμένης μνήμης.
Κι άρχισε
Η συνήθεια του Τόπου
Να πετροβολά μεμικρά χαλίκια
Το καλοκαίρι
που με φιλοξενούσε.

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

Στρίμωξα τον χειμώνα 
Στην απαίτηση να μ΄ ακούσει 
Μα δεν έμεινε καιρός.
Ξημέρωσε το χολωμένο λάθος.
Κ΄ έτσι ο διανοούμενος
που πασπατεύει το χρυσόχαρτο της σοκολάτας
Έμαθε την αλήθεια.

Ζητάω την άδεια
Να καπνίσω στη μνήμη σας
Να ζυγίσω τις δυσκολίες
για τα υψημένα κεφάλια
σε ξένους λαιμούς.

Που ξέρεις   Αν ξημέρωσε.
Που ξέρεις    Ποιο είναι το σπουδαίο ζήτημα. 

Ο ΜΟΝΟΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ( απόσπασμα) )

Σβήσε το λυχνάρι
Κι έτσι μπορείς
- αν έρθει- 
Ν΄ ακούσεις 
Το γέλιο
Το ροχαλητό
Την άτακτη αναζήτηση της ψείρας
Την μυρωδιά του ιδρώτα.
Θ΄ αφουγκραστείς
Την άγνωστη φωνή της ψαλμωδίας
Το βόγγο του ξεσολιασμένου άρβυλου
Το κρύο φως 
απ΄  το ουρλιαχτό
ενός τσιγάρου.

σελ. 39