Νιόβη Ιωάννου (μικρή αναφορά)

Η Νιόβη Ιωάννου έζησε στο Ναύπλιο. Ασχολήθηκε με το παιδικό θέατρο και τη διδασκαλία της Γαλλικής Γλώσσας.

Ποιητικές Συλλογές:

Φως -2 (2013/ Γαβριηλίδης)

Σε στΗχο πλάγιο και μόνο (2014/ Οσελότος) 

Περισσότερα για την Ποιήτρια και το έργο της στη σελίδα: http://niovi-ioannou.blogspot.com.cy/

Σε στΗχο πλάγιο και μόνο : Ποιητική Συλλογή της Ιωάννου Νιόβης (2014) ( ένα ποίημα)

«Στην ίδια θέση»:
Έμαθα να σου γράφω απ' την ίδια θέση
μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο
όλα μπορούν να συμβούν

Τα παιδιά ήδη έπαψαν να στοχεύουν στο τέρμα
τώρα που οι λέξεις κατάντησαν προσβάσιμες
κι ένα ύποπτο μακό
κρεμασμένο στον ξύλινο πάσσαλο
απειλεί το φεγγάρι

Κι ο μεθυσμένος σκέφτεται δυνατά
πως ν' αγαπήσει τον πρώτο τυχόντα
πουλώντας το τελευταίο χάδι
που κάποιος ξέχασε στον ώμο του
σε τιμή ευκαιρίας

Ναι συνέβη κι αυτό
το νυχτολούλουδο γέμισε αμυχές
των περαστικών τις ανάσες
θαρρώ ο κόσμος άλλαξε για λίγο
σωπαίνοντας βαθιά κάτω απ' το ίδιο δέντρο
μπροστά στο αδέσποτο που εκποίησε τα τραύματά του
για λόγους τιμής
Έμαθα να σου γράφω απ' την ίδια θέση
μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο
όλα μπορούν να συμβούν
μονάχα να ξέρεις
στα σημεία στίξης χαμηλώνω το φως

θ΄αφήσω

θ΄αφήσω
στο τελευταίο σκαλοπάτι
όρθιο ρούχο το σώμα μου
να θυμάται
ένα σπασμένο γιασεμί γινωμένο από λόγια
ψηλά
το παράθυρο της νύχτας
άδειο από μάτια και φεγγάρια
θ΄αφήσω
στο κουρασμένο περβάζι
τον ποιητή που ήξερε
πως θα γίνει θάνατος μια μέρα
το φως ανοιχτό
γεμάτο από σκύλους
θ΄αφήσω
ένα λιωμένο πορτοκάλι
να κυλάει να κυλάει
ως να βυθίζεται
μες στα φθαρμένα μου παπούτσια

http://niovi-ioannou.blogspot.com/

Στο κενό / Νιόβη Ιωάννου

Η χειραψία σε δόση σωστή

Με αρχικά εγκάρδια

Σε ξύλινη λαβή χαραγμένα

Κι άρωμα πορφυρό

Όπου η μνήμη του αίματος πυκνώνει

Δωροδοκία ανθέων γενναία

Στην υγειά σου

Εύθραυστο το κενό μου υψώνω

Είναι πιο εύκολο εκεί να βρεθούμε

Πάνω απ’ το ύψος των ματιών

Το τοπίο ακίνδυνο

Όταν δεν έχει παιδιά

Nα κυνηγούν πεταλούδες

Και μιλάς ... και σωπαίνεις

Και μιλάς και σωπαίνεις

Έγκλειστη κάθε φορά

Στο ίδιο βυσσινί φόρεμα

Κι ό,τι είχα αρχίσει

Ν’ αγνοώ

Τις συμπτώσεις

Φως-2 : Ποιητική Συλλογή της Ιωάννου Νιόβη (2013 Εκδόσεις Γαβριηλίδης) (μικρό απόσπασμα)

Στις τσέπες του μαύρου παλτού

θαρρούσε πως ζέσταινε τα χέρια της

δεν άντεχε ο χειμώνας του ν' απολέσει

αυτή την ιερή συνήθεια

χιλιάδες χρόνια μακριά

πριν λιποτακτήσει απ' την ψυχή του

ξερίζωσε όλες τις μικρές του επαναλήψεις

κι αφού τις στόλισε ευλαβικά

στον καινούριο του θάνατο

απόμεινε να χαϊδεύει τη σκόνη

στο χάρτινο χαμόγελό της

ακαθόριστα ζωντανό

λιγότερο σε φοβάται το τέλος.

ΜΥΡΙΖΕΙ ΒΡΟΧΗ / Ιωάννου Νιόβη

Λέξεις από άλλα φθινόπωρα

Έπαψαν βρεγμένο χώμα να μυρίζουν

Σμήνος από λυπημένα χελιδόνια

Έμεινε να φτερουγίζει στο χαρτί

Προς άγνωστη κατεύθυνση

Κιτρίνισε κι ο ουρανός με τα χρόνια

Κάποτε γέμισε αμυχές

Σ΄ απρόσμενη κακοκαιρία παραδομένος

Απροστάτευτα και τ΄αρχικά σου

Ενθύμιοι ίσκιοι λαβωμένοι

Σ΄ενυπόγραφη έξοδο

Νυχτώνει

'Εξω απ΄το παράθυρο

'Ενα υστερόγραφο σύννεφο

Μυρίζει βροχή

ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ / Ιωάννου Νιόβη

Μαθαίνω απ΄την αρχή

Το κενό να κατοικώ

Ανάμεσα στις λέξεις

Χιλιάδες μάτια παιδικά

Κι ούτε μια απορία

Έξω οι απαντήσεις

Πωλούνται χονδρική

Υπερήλικες κι οι ερωτήσεις

Κι ο νάνος χειροκροτάει

Κάτω απ΄το δίχτυ

Το επόμενο νούμερο

Το δικό του

Εδώ θα μείνω

Να ματώνω τα χέρια μου

Στην τριανταφυλλιά

Που προσπαθεί να θυμηθεί