Η φύση της γυναίκας

Όλες οι γυναίκες λάμπουμε στο φως
κι όλοι οι άντρες μάτια μου απορείτε πώς.
Άλλες με την φύση κι άλλες με το νου
έχουμε κερδίσει μάτια μου κόγχες τ' ουρανού.

Όλες οι γυναίκες γέρνουμε στη γη
κι όλοι οι άντρες, όλοι μάτια μου σκέφτεστε γιατί.
Μάνες για πιο νέους φίλες για μικρούς
κι αγκαλιές ελέους μάτια μου για μοναχικούς.

Όλες οι γυναίκες θάλασσες του ναι
κι όλοι οι άντρες, όλοι μάτια μου βράχοι του ποτέ.
Θέσεις κι αντιθέσεις είν' η αγάπη μας
σ' αγαπώ μ' αρέσεις μάτια μου όταν μ' αγαπάς.

Η μνήμη του νερού

Σύννεφα θα ρίξω πάλι σήμερα
μες στις φλογερές τις αγκαλιές,
σύννεφα βαριά όσο τα σίδερα
για να δροσιστούνε οι καρδιές.

Σε ζητώ σε θέλω σε ποθώ
σαν ανάσα μου και σα λυγμό,
σε ζητώ σε θέλω θα σε βρω
με τον τρόπο μου τον ακριβό.

Σύννεφα θα ρίξω πάλι σήμερα
για να δροσιστούνε οι καρδιές.

Έσβησα το πάθος που δεν έζησα
μες στο δάκρυ αυτό της ενοχής,
ένοιωσα το τέλος μα δεν έδυσα
με τους ήλιους κάποιας εποχής.

Σε ζητώ σε θέλω σε ποθώ
σαν ανάσα μου και σα λυγμό,
σε ζητώ σε θέλω θα σε βρω
με τον τρόπο μου τον ακριβό.

Έσβησα το πάθος που δεν έζησα
μες στο δάκρυ μου της ενοχής,
σύννεφα θα ρίξω πάλι σήμερα
μες στις φλογερές τις αγκαλιές.

Ζωή μες στη ζωή

Έρωτα, έρωτα ζωή μες στη ζωή
σ' ένιωσα κι ένωσα ψυχή με το κορμί
έρωτα σήμερα κοντά σου θα 'ρθώ
πιο μικρός, πιο ταπεινός απ' το Θεό
Έρωτα ζωή θα σου δοθώ παντού
δεν ξαναμένω μόνος κι αλλού.

Σήμερα, σήμερα μπροστά μου θα σε βρω
έμαθα να ξεχνώ θυμούς μ' ένα λυγμό
έμαθα να μετρώ σωστά τις καρδιές
με κοφτές και με καυτές αναπνοές
Έρωτα κι απ' το βαθύ ουρανό
πιο πιστά σ' αγαπώ.

Έρωτα, έρωτα ζωή μες στη ζωή
σ' ένιωσα κι ένωσα τον ήλιο με τη γη
Έρωτα στη δόξα σου ποθώ να καώ
σαν χαρτί και σαν κλαδί και σαν φτερό
κι από τη στάχτη να ξαναβγώ
Για μια αγάπη και μια φωτιά και πάλι
για μια αγάπη και άλλη μια
πιο γλυκιά φωτιά.

Ένα κορίτσι στο βάλτο

Το κορίτσι βούλιαξε
στο μεγάλο βάλτο.
Ένας σκύλος ούρλιαξε
μες στην ερημιά.

Για τη νύχτα μίλα μου,
το λυχνάρι πάρ' το.
Σαν τη Φιλομήλα μου
δε θα βρω καμιά.

Σκότωσα το διάκονο
μες στην εκκλησία.
Πίκρα και παράπονο
δεν υπάρχει πια.

Τίναξα απ' τον ώμο μου
την απελπισία,
χάραξα το δρόμο μου
στην κακοτοπιά.

Ήρθαν άγρια κύματα
ένα δύο τρία
κι από τ' αμαρτήματα
πήραν τα μισά.

Κι είπανε πως άμυνα
κράτησαν στην Τροία
δυο μικρά κυκλάμινα
δυο πουλιά χρυσά.

Βρύση της Ανατολής

Ένας ένας φύγαν όλοι, όλοι μου οι φίλοι
παγωμένα γιασεμάκια τ' άσπρα χείλη.
Πήγε στράφι τόση άνοιξη και τόση αγάπη,
στην καρδιά μου έχω πάλι την ερημιά.

Πήγε στράφι τόση άνοιξη και αγάπη
άλλος έρωτας δε σβήνει τέτοια ζημιά.
Βράχο βράχο πέτρα πέτρα, ίσιο βήμα τώρα μέτρα
βρύση της ανατολής μου γίνε βρύση της ζωής μου.

Ένας ένας φύγαν όλοι, πού πάνε μόνοι;
Μαύρα πήραν μονοπάτια μες στη σκόνη.
Πήγε στράφι τόση άνοιξη και αγάπη,
στην ψυχή μου έχω πάντα την ερημιά.

Πήγε στράφι τόση άνοιξη και αγάπη,
άλλος θάνατος δε σβήνει τέτοια ζημιά.
Βράχο βράχο, πέτρα πέτρα ίσιο βήμα τώρα μέτρα
βρύση της ανατολής μου γίνε βρύση της ζωής μου.

Από το αίμα του ουρανού

Από το αίμα του ουρανού
έρχετ' η γλύκα του μελιού
κι από της γης την αγωνία
έμεινε Θείο το πάθος του κορμιού.

Αχ θα πετάξω το σπαθί
άσ' το μαχαίρι σου κι εσύ,
κάνε τα χέρια σου αγκαλιά
σαν τη γέφυρα που μας τραβάει στη ζωή.

Όπου χτυπήσαν κεραυνοί
τώρα κυλάνε ποταμοί,
με νερό μπορεί να κλείσει κάποτε
τόσων αιώνων η ρωγμή.

Αχ θα πετάξω το σπαθί
άσ' το μαχαίρι σου κι εσύ,
κάνε τα χέρια σου αγκαλιά
σαν τη γέφυρα που μας
κρατάει στη ζωή.

Για την ειρήνη των θεών
και για τη δόξα των παιδιών
σαν δροσούλα στις αρχές,
πέτρες μας, διάφανο λάμπει το παρόν.

Αμαχητί

Μια ζωή, μι' αγάπη
προσπαθώ να σεβαστώ.
Μα δε ζω στο χτες.
Έχω ανοιχτές
πόρτες στο παρόν,
γέφυρες γι' αυτόν
που 'χει κάνει λάθη,
για να μάθει το σωστό.

Μια ζωή, μια αγάπη
σου 'χω δώσει αμαχητί.
Κόψε τις σπαθιές
κόντρα σε σκιές,
κόντρα σε παλιούς
έρωτες τρελούς.
Μη ζηλεύεις πάθη
που με κράτησαν στη γη.

Μη ζηλεύεις πάθη
που δε μου 'δωσαν φτερά.
Δες με αγκάθι-αγκάθι
λογαριάζω τη φθορά.
Κόψε τις σπαθιές
και τις κριτικές
κόντρα σε φιγούρες τραγικές.

Λευτεριά, γι' απόψε
πάψε να χτυπάς μ' ορμή.
Το κορμί μου ενδύω
με το ουράνιο του κορμί.
Δε θα σκλαβωθώ.
Τι κι αν του δοθώ.
Ως τον ουρανό του θ' απλωθώ.

Το κορμί μου ενδύω
με το ουράνιο του κορμί.
Τι κι αν του δοθώ;
Δε θα σκλαβωθώ.
Κόντρα σε παλιούς
έρωτες τρελούς
μόνη μου θα δύω,
θ' ανατέλλω μοναχή.