Στοχασμοί

Τη ματιά μας από πάνου τραβήξαμε
και τη φυγή απαρχής εχαράξαμε
χωρίς πορεία, χωρίς τελειωμό.
Μονοπάτια και δρόμοι που δεν μας ανήκαν
ιστορίες και θύμησες ζωντανές εφανήκαν
στο διάβα που τα ίχνη αφήκαν
της ζωής και της νιότης τα χρόνια.
Χεροπιαστά το τραγούδι κι ο ήχος
μαγεία της φύσης
-ούτε αηδόνια, ούτε κορυδαλλοί-.
Μα δεν προσμένουμε το γυρισμό.
Αργήσαμε.
Ανησυχίες επλημυρίσαν τη σκέψη.
Μήπως;
Μήπως χορτάσαμε!
Ο καπνός χάθηκε
και μεις προσμένουμε ακόμη. Τον γυρισμό.
Μπροστά μας ανοιχτήκαν και πάλι
τα ίδια μονοπάτια
αυτή τη στιγμή μας ανήκουν.
Είναι σημάδι που θα μας φέρει πιο πίσω
πιο κοντά στην Αφετηρία.

Στράτος Δουκάκης (βιογραφικό)

Ο Στράτος Δουκάκης γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1946 στη Μήθυμνα (Μόλυβο) της Λέσβου. Το 1963 μετανάστεψε στη Βενεζουέλα κι έμεινε μέχρι το 2004 ασχολούμενος με το εμπόριο.

Την εμφάνισή του στα γράμματα την έκανε το 1974 με ποιήματα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ». Στη συνέχεια εκδίδει, στη Βαλένσια της Βενεζουέλας, για δυο χρόνια, τη δεκαπενθήμερη ελληνική εφημερίδα «ΑΝΘΡΩΠΟΙ». Η παρουσία του, όμως, γίνεται έντονη από το 2000 που αρθρογραφεί τακτικά μέχρι το 2003  στο ATHENS PHOTO NEWS (APN) όπως και σε αρκετές ελληνικές ιστοσελίδες ανά τον κόσμο.

Είναι από τα ιδρυτικά μέλη και Αντιπρόεδρος της Ένωσης ΕλλήνωνΛογοτεχνών-Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων (ΕΕΛΣΠΗ) με έδρα την Νυρεμβέργη και με συμμετοχή στις Ανθολογίες της Ένωσης. Από το 2003 αρθρογραφεί μόνιμα στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης.

Διαθέτει το ΜΗΘΥΜΝΑΙΟΣ (http://mithymnaios.blogspot.gr)

αναδημοσίευση για λόγους ανάγνωσης:  http://diasporic.org/

Λεύκωμα

Ανοίγω το τετράδιο των προσωπικών μου διαδρομών
και ταξιδεύω…
Σελίδες η μια πάνω στην άλλη.
Γραμμές η μια κάτω απ’ την άλλη.
Λέξεις η μια δίπλα στη άλλη.
Προσεκτικά καλλιγραφημένες… αναμνήσεις.

Η περιπλάνηση βασανιστική.
Το παραμύθι ατέρμονο.
Οι σκέψεις προσωπικές.
Ο κόσμος μάταιος.
Αναρωτιέμαι: ξεπερνιέται η ματαιότητα;

Κλείνω τα μάτια και πλημμυρίζω με πολύχρωμες αναμνήσεις…
Ξεθωριασμένες εικόνες του εαυτού μου,
αφτιασίδωτες!
Μέσα στη φθορά και στην αφθαρσία της καθημερινότητας.
Χαρές και λύπες, γεγονότα σημαδιακά…
Αφές, οσμές κι αισθήσεις.

Κι όμως…
Το βιβλίο το βρήκα κλειστό και τη σελίδα άγραφη

Η μελαγχολία πικρή
Οι λογισμοί πληγωμένοι
Και… το μέλλον αβέβαιο.

Παρελθόν και παρόν έγιναν ένα.
Καιρός να μαζέψουμε τα σκόρπια χαρτιά μας
που κρύβουν αποθέματα αγάπης.
Καημούς, πόθους και μνήμες.
Τις μαδάω μια μια
σαν τη μαργαρίτα.
Για να μάθω αν κάποιος με θυμάται…

Η λαχτάρα βουβή.
Η αγωνία ανώφελη.
Το λεύκωμα συμπληρωμένο.
Η πένα μου αδύναμη.
όπως και η φωνή μου.

Άφησα τα χέρια μου να ταξιδέψουν στο χρόνο.
Ν’ αγγίξω τον ορίζοντα.
που ορίζει την τροχιά της μοίρας μου.

Η μοίρα άγραφη.
Ο στεναγμός βαθύς.
Μου δίνει μοτίβα να κρατώ τη χαμένη μου νιότη…

ΔΙΛΗΜΜΑ

Που να σταθώ για ν' αγναντέψω, τη ζωή μου;
αυτή την άγνωστη!
Πως να στερήσω το πέταγμα στη φαντασία μου;
αυτή την ατέλειωτη!
Με τι να χορτάσω, την απορία μου;
αυτή την αχόρταγη!
Κι όμως αρνηθήκαν να μας πουν
την Α λ ή θ ε ι α
για να τρομάζουμε!
Κάθε φορά στο αντίκρυσμά της
(μας συνεπήρε κι η άγνοια!)
Και τώρα σε τι να πιστέψουμε.
Στην Α λ ή θ ε ι α
ή στο «καθιερωμένο;»