γλυκός αντίλαλος

Γλυκός, γλυκός αντίλαλος
τα πρώτα βήματά μας
Γλυκό, γλυκός αντίλαλος
τα πρώτα τα φιλιά μας

Γλυκός και ένα σούρουπο
έβαλες φορεσιά μου
κόκκινο τριαντάφυλλο
στολίδι στη καρδιά μου

Τώρα χειμώνας και βοριάς
βοριάς και ξεριζώνει
καρδιά και τριαντάφυλλο
αγέρας τα σαρώνει

Γέρνει ο ήλιος

Γέρνει ο ήλιος και μαζί του όλη η μέρα
έτσι να έγερνα μαζί τους κι εγώ
και να χαθώ και να σβηστώ όπως η μέρα
και να ανθίζω με το πρώτο πρωινό

Γιατί οι άνθρωποι τόσο μικροί
γιατί η αγάπη να ’χει τέλος στη ζωή
γιατί οι άνθρωποι τόσο πικροί
κι εγώ κι εσύ, κι εγώ κι εσύ τόσο μικροί

Την κάθε νύχτα δεν μπορώ, δεν την αντέχω
όταν με φτάνει μου ματώνει την ψυχή
κι οι αναμνήσεις μου καρφώνουν το μυαλό μου
και με κρατάνε ώσπου νά ’ρθει το πρωί

Γιατί οι άνθρωποι τόσο μικροί
γιατί η αγάπη να ’χει τέλος στη ζωή
γιατί οι άνθρωποι τόσο πικροί
κι εγώ κι εσύ, κι εγώ κι εσύ τόσο μικροί

Γέρνει ο ήλιος και μαζί του όλο το φως
κι όλα τα χρώματα να γίνουν όλα ένα
να ’ταν και να ’μπαινα στο πέπλο τους αυτό
και το πρωί να πω στον κόσμο καλημέρα

Γιατί οι άνθρωποι τόσο μικροί
γιατί η αγάπη να ’χει τέλος στη ζωή
γιατί οι άνθρωποι τόσο πικροί
κι εγώ κι εσύ, κι εγώ κι εσύ τόσο μικροί

Ο νέος που μιλούσε για αγάπη και θάνατο

Ο νέος που μιλούσε
για την αγάπη και το θάνατο,
ο νέος που μιλούσε
για τις σφραγίδες του Θεού,
και μας διάβαζε ακούραστα
το βιβλίο της ζωής,
χάθηκε νωρίς-νωρίς.

Αχ! Θεέ μου πόση χάρη
είχε αυτό το παλικάρι.

Μεσ' στα μάτια μου ακόμα
βλέπω τη μορφή του,
και στ' αυτιά μου να ακούω
τη ζεστή, βαθειά φωνή του,
που μιλούσε για ειρήνη,
για αγάπη της ζωής,
χάθηκε νωρίς-νωρίς.

Αχ! Θεέ μου πόση χάρη
είχε αυτό το παλικάρι.

Τα καρφιά

Έφυγα και πήγα πέρα απ΄την αυγή
εκεί που ντύνεται με νύχτα το πρωί
Γνώρισα -γνώρισα πρόσωπα χλωμά
μα είχαν τόση ομορφιά τα λόγια,
τα λόγια που ΄χαν στην καρδιά
Κι όλοι φωνάζαν "ωσαννά"
και πέθαιναν με λεβεντιά

Γιε μου, ακούω μια φωνή , δεν έχω δύναμη πολλή
γι΄αυτό μην πεις την περασμένη σου ζωή
Γιατί η αλήθεια είναι πικρή
κι έχουν οι άνθρωποι καρφί
δέκα αλήθειες αν θα πεις
δέκα φορές θα σταυρωθείς
και τότε -και τότε οι άνθρωποι θα πουν ξανά
γύφτοι-γύφτοι τα φτιάξαν τα καρφιά.

Να 'χαν όλοι οι άνθρωποι μια αγάπη όπως εγώ

Να 'χα έναν ουρανό, να 'χα και μια θάλασσα
να 'χα ένα σπιτικό κάτω στο γιαλό,
παίζοντας με βότσαλα να μιλώ στα κύματα
και στην άμμο να πατώ και να τραγουδώ.

Μα τι λέω, ο τρελός, έχω τα δυο μάτια σου
μοιάζουνε με ουρανό, μοιάζουνε με θάλασσες,
έχω τα δυο μάτια σου θάλασσα και ουρανό,
έχω την αγάπη σου για το σπιτικό.

Να 'χα ένα σύννεφο και να με ταξίδευε
πέρα από τα σύνορα κι απ' τη μοναξιά,
να 'χω φίλους τα πουλιά, τ' άστρα να 'χω συντροφιά
να μιλώ στον ουρανό και να τραγουδώ.

Μα τι λέω, ο τρελός, έχω τα δυο χέρια σου
μοιάζουνε με σύννεφα, μοιάζουν με πουλιά,
μα τι λέω, ο τρελός, έχω τα δυο χείλη σου
έχω τα δυο μάτια σου άστρα και ουρανό.

Να 'χαν όλοι οι άνθρωποι μια αγάπη όπως κι εγώ
θα 'μαστε όλοι στη γη φίλοι κι αδερφοί.

Τι το θέλουμε τον πόλεμο

Τι το θέλουμε τον πόλεμο
τι τις θέλουμε τις στολές
τι το θέλουμε τον πόλεμο
τι τις θέλουμε τις κραυγές
να μαζευτούμε όλοι μαζί να φωνάξουμε
στον Θεό μας
να μας φέρνει μια άνοιξη
έργεται η ημέρα της κρίσεως μας
τι θα πούμε στο Θεό μας
έρχεται η ημέρα της κρίσεως μας
τι θα πούμε στο Θεός μας
πως σκοτώσαμε τον αδερφό μας

Σαν γείρει ο ήλιος και έρθει το βράδυ

Σαν γείρει ο ήλιος και έρθει το βράδυ
το τραίνο θα φύγει μ' εσένα μαζί,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο μου βράδυ,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο πρωί.

Το σπίτι για μένα θα είναι ρημάδι
κι ο κόσμος θα έχει για μένα χαθεί,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο μου βράδυ,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο το πρωί.

Κατάρα στη φτώχεια που φεύγεις μακριά μου,
το τραίνο σφυρίζει, μου φεύγει η ζωή,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο μου βράδυ,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο το πρωί.
και έρθει το βράδυ
το τραίνο θα φύγει μ' εσένα μαζί,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο μου βράδυ,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο πρωί.

Το σπίτι για μένα θα είναι ρημάδι
κι ο κόσμος θα έχει για μένα χαθεί,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο μου βράδυ,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο το πρωί.

Κατάρα στη φτώχεια που φεύγεις μακριά μου,
το τραίνο σφυρίζει, μου φεύγει η ζωή,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο μου βράδυ,
το νιώθω να σβήνω στο πρώτο το πρωί.

Εκείνος που αγαπούσε τα πουλιά

Όταν τον πρωτοάκουσα μιλούσε για τους κεραυνούς
για μια βροχή, για ένα παράδεισο στην γη
μας έκανε να μετανιώσουμε που πολεμήσαμε
που στερήσαμε το χαμόγελο των πονεμένων
που κακοποιήσαμε την χαρά
και αδικήσαμε την δικαιοσύνη
Μια άλλη φορά μας μίλησε για μια συγκέντρωση ανθρώπων
και είπε όλοι αυτοί οι μορφωμένοι και οι σπουδαγμένοι
που μιλάν την γλώσσα για την σωτηρία του κόσμου
δεν καταφέρανε να μάθουνε την γλώσσα των πουλιών,
των λουλουδιών, των αστεριών
που αυτά απλόχερα μιλάνε για αγάπη και για καλοσύνη
μας μιλούσε για την ανάμνηση για την ανάσταση,
την λευτεριά από τα πάθη των ανθρώπων
για την ειρήνη που θα΄ρθει
και αυτά τα όπλα, τα μαχαίρια τα σπαθιά
μας διάβασε στον Ησαΐα
πως θα γίνουνε εργαλεία για την γη
σκότωσαν τον άνθρωπο που αγαπούσε
τα λουλούδια τα πουλιά
τα περβόλια και τα δέντρα
τα λουλούδια τα πουλιά.
Αυτά αισθάνθηκαν πιο πικρά τον χαμό του

γιατί τον σκότωσαν κανείς δεν το ξέρει
αυτό μου είπε η άνοιξη λυπημένη.

Αν με προλάβει η άνοιξη

Αν με προλάβει η άνοιξη
να είμαι λυπημένη
δεν θα ανθιστούν οι μυγδαλιές
δεν θα ανθιστούν οι κάμποι
κι αλίμονο στη γη που δεν θα πρασινίσει

Αν με προλάβει η Άνοιξη
να είμαι λυπημένη
θε να λαλήσουν τα πουλιά τραγούδια λυπημένα
και θα τ΄ ακούσουν τα βουνά τα δέντρα και τα χόρτα
κι αλίμονο στη γη που δεν θα πρασινίσει

Θε να γυρίσει...
να μείνει ο χειμώνας
και να χαθεί η ομορφιά
και να...
αν με προλάβει η άνοιξη να είμαι λυπημένη
θα κάνω πέτρα την καρδιά
να μην χαθεί η ομορφιά
και στερηθούν οι άνθρωποι
και στερηθείς και εσύ
αν με προλάβει η άνοιξη

Μίλησα με τον θεό

Ποιος να με πιστέψει
αδελφέ μου Μιχαλιό
ποιος να με πιστέψει
μίλησα για τον Θεό
μίλησα για αγάπη
μ' είπαν ειδωλολάτρη
ποιος να με πιστέψει
αδελφέ μου Μιχαλιό
ποιος να με πιστέψει
μίλησα για την γραφή
πως δεν έχει πάθη
δεν μιλάει για κόκκινους
δεν μιλάει για μαύρους
δεν μιλάει για άσπρους
μα ποιος να με πιστέψει
αδερφέ μου Μιχαλιό
ποιος να με πιστέψει
όταν μίλαγα για τον Θεό
με λέγανε προδότη
όταν μίλαγα για πόλεμο
μ' έλεγαν πατριώτη

ο γιος της άνοιξης

Νύχτα θα σου δηγηθώ
για τον γιο της άνοιξης
και 'συ στην δική σου γλώσσα
να το πεις στ' αηδόνι
και τ' αηδόνι στην αυγή
και η αυγή στον άνθρωπο
έτσι να μαθευτεί πως χάθηκε
ο γιος της άνοιξης

Νύχτα το παιδί θα σου το πω
αηδόνι πετροχελίδονο
μην καταλάβουν οι σοφοί
πως μαρτυρώ για το παιδί
και μου σφραγίζουν τη ζωή
σαν το πουλί σαν το παιδί
για να μην βγει η αλήθεια στο σφυρί
και οι σοφοί φανούν φτηνοί

Γέρνει ο ήλιος

Γέρνει ο ήλιος και μαζί του όλη η μέρα
έτσι να έγερνα μαζί τους κι εγώ
και να χαθώ και να σβηστώ όπως η μέρα
και να ανθίζω με το πρώτο πρωινό

Γιατί οι άνθρωποι τόσο μικροί
γιατί η αγάπη να ’χει τέλος στη ζωή
γιατί οι άνθρωποι τόσο πικροί
κι εγώ κι εσύ, κι εγώ κι εσύ τόσο μικροί

Την κάθε νύχτα δεν μπορώ, δεν την αντέχω
όταν με φτάνει μου ματώνει την ψυχή
κι οι αναμνήσεις μου καρφώνουν το μυαλό μου
και με κρατάνε ώσπου νά ’ρθει το πρωί

Γιατί οι άνθρωποι τόσο μικροί
γιατί η αγάπη να ’χει τέλος στη ζωή
γιατί οι άνθρωποι τόσο πικροί
κι εγώ κι εσύ, κι εγώ κι εσύ τόσο μικροί

Γέρνει ο ήλιος και μαζί του όλο το φως
κι όλα τα χρώματα να γίνουν όλα ένα
να ’ταν και να ’μπαινα στο πέπλο τους αυτό
και το πρωί να πω στον κόσμο καλημέρα

Γιατί οι άνθρωποι τόσο μικροί
γιατί η αγάπη να ’χει τέλος στη ζωή
γιατί οι άνθρωποι τόσο πικροί
κι εγώ κι εσύ, κι εγώ κι εσύ τόσο μικροί