Τα ετερόφωτα της Δημουλή Αγγελική

Περιγραφή

Κι όλο στενεύεις τα μάτια
τάχα για να συγκρατήσεις
τι;
Και το τοξικό σου βλέμμα
μπλέκει με τα τυχαία νεράντζια
και φτιάχνει ιστορίες.
Κι όλο πασχίζω να ξεχνάω
τη φωνή σου
κι ύπουλα έρχεται
στα γέλια μου και με
διαφεντεύει.
Αθήνα,
πάψε ν’ ανασαίνεις
τόσο δίπλα μου,
πάψε τα βράδια να
μετράς τις λύπες μου
και ζήσε λίγο
με το φως της μέρας.

Απόσπασμα της  ποιητικής συλλογής:

http://issuu.com/vakxikon.gr/docs/preview_6127198c04e42b/1

Αγγελική Δημουλή (μικρή αναφορά)

Η Αγγελική Δημουλή γεννήθηκε στο Μοσχάτο το 1980. 
Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστημιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές της σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Νεοελληνικό Ινστιντούτο του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris-Sorbonne IV). Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, στα μαλτέζικα, στα ουκρανικά, στα σλοβένικα, στα ουγγρικά και σε άλλες γλώσσες. Αρθρογραφεί τακτικά σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, κρατώντας τα τελευταία χρόνια σταθερή στήλη με τίτλο «Διακοπές στην ποίηση» στο περιοδικό Vakxikon.gr.

Ποιητικές Συλλογές:

“Έρδυλον” (εκδόσεις Ποιήματα των Φίλων 2011)
"Τα ετερόφωτα" (Βακχικόν 2015)

Μικρή προσευχή

Αγγελική Δημουλή

Δε φεύγουνε ποτέ οι νεκροί μας
Στέκονται δίπλα μας
κι ωχροί μας ξαποσταίνουν σε
νύχτες άβολες
φυσάνε ένα σκέπασμα από λήθη
και στρώνουν σεντόνι από
ομίχλη κι αναστεναγμό

Δε βλέπουνε ποτέ οι νεκροί μας
Μονάχα νιώθουνε
Την κάθε άδικη σταγόνα αίματος
Συνάζονται σιωπηλοί
Και τη μαζεύουνε σεμνά
σε βότσαλα την τρίβουν
και την κάνουν σπίθα στο σκοτάδι σας

Κέντρο

Χτες έγινα άστεγος.
Διάλεξα, ερήμην μου,
τη μέρα που χιόνισε.
Πήγα στην πλατεία,
μου δώσανε κουβέρτες.
Πήγα στην (άλλη) πλατεία,
μου δώσανε φακές.
Ξάπλωσα στο παγκάκι της πλατείας (άλλης),
με διώξανε γιατί σταμάτησε το χιόνι.
Κοιμήθηκα σε μια πολυκατοικία,
απέξω.
Εκεί που το σκαλί φλερτάρει το κατώφλι.
Ήρθαν κι άλλοι άστεγοι το βράδυ.
Ένας μας μόνο ξύπνησε το πρωί.
Κάποιος είχε μαχαίρι.
Πήγε στην πλατεία..


Αγγελική Δημουλή

ΕΡΔΥΛΟΝ (Απόσπασμα) ......της Αγγελικής Δημουλή

ΛΕΞΕΙΣ 

Σαν του βουτηχτή την τελευταία πνοή
κράτησα σε σπηλιές κρυμμένες
τις λέξεις του Αιγαίου σου.
Τις πήγα στα Παρίσια μου
και πνίγηκαν οικτρά
στα εκεί ποτάμια. 




ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟ


Καταράστηκες
το ακατόρθωτο
κι όταν
έφτασες
ήσουν
καταραμένος.




 ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Μ' ένα δειλό ροδί
ξεγέλασες τη νύχτα 
την  έβαψες
και άναψες κεράκια 
δύο άστρα για ποτήρια
και δείπνο έφτιαξες 
στον κόσμο
δύο φάροι
στόλιζαν το χρόνο μας
και πράσινη μαστίχα
μου ακούμπησες
στα στήθη
Δώσαμε στο ξημέρωμαΑιτία για ν' αργήσει.    

Στο ίδιο σπίτι μέναμε πολλοί

Δημουλή Αγγελική

Είμασταν καθισμένοι σε κύκλο
ένας λυγμός, ένας θάνατος
κι ένα παρόν

Ψιθυρίζαμε μεταξύ μας
ισορροπώντας την ηχώ μας
σε κοχύλια

‘Ελεγες, πώς έσωσε το κρασί;
κι έτρεχα στο πάνινο μπουκάλι
να γεμίσω

Έλεγα πως σκίστηκε το φαγητό
και γοργά με όστρακα
το μπάλωνες

Ράψαμε παράθυρα, κουρτίνες
φλοράλ, κι ένα κουδούνι
για να μας βρίσκει ο ταχυδρόμος

Τις νύχτες ζωγράφιζες κεριά
κι έπλεκα βαλς και σουινγκ
ό, τι ταίριαζε με τις σφαίρες της στιγμής

Φαρμακονήσι

Δίπλωσαν με φροντίδα τις ρυτίδες
και στου λυγμού τον ίλλιγγο
ξεκίνησαν ανάστροφα να τρέχουν

Καθίσαν πάλι στις τραμπάλες τους
και έπαιξαν τις χάρτινες φιγούρες
που γελάνε τον αέρα

Τα κινιασμένα δάχτυλα της μάνας τους φιλήσανε
που μοίραζε γλυκό και συγχωρέσεις
στα σγουρά κεφάλια

Στην τελευταία ανάσα, κατέβηκαν
από μίσχους κρεμασμένοι,
όλοι όσοι φύγανε στην πρώτη βάρκα

Παιδιά με φύκια για μιλιά και όστρακα στα μάτια
αρχίσανε να τραγουδούν
πάλλοντας αστερίες

Άλλαξαν ρότα
Βαρκάρη αλλάξαν
Πάλι δε σώθηκαν

ΓΥΝΑΙΚΑ

Αγγελική Δημουλή

I.
Θα γίνω γυναίκα
θα κρύψω το κεντητό πανάκι στην καρδιά
και θ’ανέβω στο στήθος σου να μείνω…
Θα γίνω γυναίκα,
θα μιλάω τη γλώσσα των πουλιών
και στη βροχή θα στέλνω σημάδια…
Θα φορώ τις κόκκινες τις κάλτσες
και γονατιστή θα στέκω στ’άστεγα φώτα…
Θα’μαι γυναίκα
και θα με πονάς.
Θα’μαι γυναίκα
κι ας με πονάς…

ΙΙ.
Θα γίνεις γυναίκα
Σου είπε
και φώτισε ο χώρος
με πνοές
Θα γίνεις Γυναίκα
και σε σπρώχνει
να κόβεις τις δικές σου
αναπνοές
Θα γίνεις γυναίκα
Θα θες ό,τι θέλω
Και γέλια δικά σου μη ζητάς
Θα γίνεις γυναίκα
Και στο tango μου απάνω
Θα βλέπεις
Τα όνειρά σου
Να χωράς…

III.
Θα γίνω γυναίκα
παιδί δε θα κάνω
Θα αφήσω τα πάντα
μπορώ να πεθάνω…
Δως μου το tango.