Ο Κορωνοϊός ΙΓ΄ / Μουφτόγλου Λευτέρης

---------------------

Γιορτάζει ο Λάζαρος! Μεγάλη εορτή,

σε ένα θαύμα του Χριστού αφιερωμένη

και τρέχουν με ευλάβεια οι πιστοί

να προσκυνήσουν, όπως γίνεται εν γένει.

--------------------

«Λάζαρε, δεύρο έξω», ως γνωστόν,

είπεν ο Κύριος. Και ο Λάζαρος ανέστη.

Έτσι αυξήθηκ’ η προσέλευση πιστών,

έτσι η πίστη ισχυρότερη κατέστη.

--------------------

Αυτό το θαύμα εμείς οι Χριστιανοί

γιορτάζουμε σχεδόν είκοσι αιώνες,

μ’ ευλάβεια, με πίστη αληθινή,

χωρίς πολλές φανφάρες και κορώνες.

--------------------

Μα φέτος, που ατυχώς η εποχή

δύσκολη είναι, κορωνομπαμπέσα,

είπανε κάποιοι λίαν ειδικοί:

«Λάζαρε, φίλτατε, εφέτος δεύρο… μέσα!!!»

--------------------

Οι δυο κυρίες / Λευτέρης Μουφτόγλου

Δυο κυρίες πεταχτούλες, όλο σκέρτσο κι’ όλο χάρη,

βγήκαν βόλτα στα χωράφια και στο δροσερό χορτάρι.

Αφού είπαν τα δικά τους και ξεδίψασαν στη βρύση,

να γυρίσουν σπίτι είπαν, μια που ο ήλιος είχε δύσει.

Αλλά, πίσω όπως γυρίζαν, κλασσικούς αρχίσαν κρότους

κι’ αισθανθήκαν ταυτοχρόνως ζόρισμα στον πισινό τους.

Επειδή να ξαλαφρώσουν δεν γινόταν ελευθέρως,

το καλύτερο να βρούνε ψάχναν «αναγκαίο» μέρος.

Και, στο τέλος, συμφωνήσαν οι κυρίες και οι δύο,

την ανάγκη τους να κάνουν μέσα στο νεκροταφείο!

Αφού κάναν ότι κάναν κι’ είπανε να σκουπιστούνε,

είδαν πως χαρτί υγείας ήταν δύσκολο να βρούνε.

Έτσι, η μία το βρακί της, αφού κάνει χρήση πρώτα,

το πετάει στα σκουπίδια και γυρνά χωρίς κιλότα!

Πρακτικότερη η άλλη, τον καθαρισμό της κάνει


με κορδέλες που τις βρήκε σε… νεκρώσιμο στεφάνι!

Τις μεγάλες τους λαχτάρες συζητούν την επομένη

οι δυο σύζυγοι, που είναι δίκαια θορυβημένοι.

«Η γυναίκα μου, ρε φίλε, πάει, μου άλλαξε τα φώτα!

Γύρισε εψές στο σπίτι δίχως να φορά κιλότα,

που σημαίνει ότι έχει πονηρή μια κάποια σχέση

και τα κέρατα, φοβάμαι, πως μου τάχει πια φορέσει!»

«Τι να πω κι’ εγώ ο καημένος, που το ταίρι το δικό μου

είναι μια κοινή γυναίκα, ένα γύναιο του δρόμου.

Είχε ψες στον πισινό της μια απίθανη λεζάντα:
Αυτοκόλλητο, που γράφει πως «Θα σε θυμάμαι πάντα»!!!

Λευτέρης Μουφτόγλου (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Λευτέρης Μουφτόγλου,γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη . Ασχολείται με την ποίηση. Γράφει ερωτικά,κοινωνικά και κυρίως σατυρικά ποιήματα,που πάρα πολλά έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορες ανθολογίες και έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά.Είναι μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος και έχει βραβευτεί από την UNESCO,την ένωση Κυπρίων Ελλάδος,το καφενείο ιδεών,την Ε.Λ.Β.Ε.,

Ποιητικές Συλλογές:

• Στίχοι του τοίχου 
• Αγάπες και όνειρα 
• Προς κουμπάρους επιστολές 
• Στίχοι του APH Ά 
• Χαμόγελα 40 χρόνων 
• Στίχοι του ΑΡΗ Β 
• Ένα μικρό θα παραμείνω χαμομήλι 
• Αγάπες και χαμόγελα

ΕΛΛΑΣ ΕΑΛΩ

Αν σε καλέσουν να φυλάξεις Θερμοπύλες,
μην αρνηθείς αυτή τη μέγιστη τιμή.
Στις Θερμοπύλες πάντα η Δόξα ενδημεί,
εκεί ανάβουν των ηρώων οι καντήλες!

Μείνε ορθός! Πολέμησε γενναία!
Μην φοβηθείς τα βάρβαρα θεριά!
Θέλει θυσίες, ως γνωστόν, η λευτεριά,
θέλει ακοίμητους φρουρούς με τη ρομφαία.

Στάσου σαν Κέρβερος στις πύλες της πατρίδας,
μακριά οι Πέρσες και οι άλλοι αλλοδαποί.
Αυτός ο τόπος για να έχει προκοπή.
πρέπει κάθε Έλληνας να γίνει Λεωνίδας…

Να σε φωτίζουνε σαν φάρος οι ακρίτες,
ο ηρωικός μαρμαρωμένος βασιλιάς,
τα παλικάρια της ενδόξου κλεφτουριάς
και του Σαράντα οι αδάμαστοι οπλίτες!

Αλίμονο! Ανόσιες τώρα πράξεις
τα τείχη έχουν γκρεμίσει γενικά!
Μας υποδούλωσαν οι ξένοι ειρηνικά!
Εφιάλτες όπου γύρω σου θα ψάξεις.

Πώς να φυλάξεις, πλέον, Θερμοπύλες;
Πώς σ’ εισβολείς να πεις «μολών λαβέ»;
Αφού, Έλληνα μου αφελή και παλαβέ,
σ’ έχουν προδώσει από μέσα οι ξεφτίλες…

Λευτέρης Μουφτόγλου

Δυο πουλιά του Λευτέρη Μουφτόγλου

Ήταν δυο μικρά πουλιά

σε μιας μάνας αγκαλιά,

τρισευτυχισμένα.

Δύσκολοι πολύ καιροί,

φτώχεια υπήρχε τρομερή,

μα, αυτά ενωμένα.

Μεγάλωναν τα πουλιά

στη φτωχή τους τη φωλιά,

μπόρες, καταιγίδες.

Τη ζωή είχαν μπροστά

κι' όλα τά βλεπαν σωστά,

όνειρα κι' ελπίδες.

Χίλιες δύο συμφορές,

μα, κι’ ανείπωτες χαρές,

όλα τα γεύτηκαν.

Μα, ήρθε η κακιά στιγμή,

όπου θέλοντας και μη,

αποχωρίστηκαν.

Το ένα πέταξε ψηλά,

με τους άγγελους μιλά,

στ’ ουρανού τα πλάτη.

Τ’ άλλο έμεινε στη γη,

περιμένοντας να βγει

της ζωής η απάτη.

Τ’ άλλο έμεινε στη γη

με μια απέραντη πληγή

στης ψυχής τα βάθη.

Και το κλάμα του βουβό

για ένα όνειρο ακριβό,

όνειρο που εχάθη.

Όμορφη ζωή

Είν' η ζωή ένα ποτάμι που κυλά
και που το τέρμα του κανένας δεν το ξέρει.
Μια πεταλούδα! Ευλογία από ψηλά!
Χάδι απ' της Άνοιξης το πράσινο αγέρι.

Ένα ταξίδι, που καθένας ξεκινά,
δίχως να θέλει -του το όρισε η μοίρα-
σ' άγνωστους κήπους, περιβόλια μακρινά,
ζωγραφισμένα απ' του Πλάστη το χρωστήρα.

Φαντάζει νύφη στολισμένη η ζωή,
πότε είναι λιόχαρη και πότε με φουρτούνες,
μα, πάντα, όμορφη, αρκεί κάθε πρωί
ένα ματσάκι να μαζεύεις παπαρούνες.

 Αρκεί να δεις μενεξεδένια δειλινά,
ήλιο χρυσό και γελαστό να ανατείλει,
και κάθε μέρα χαρωπά να σε ξυπνά
ένα φιλί απ' της αγάπης σου τα χείλη.

Μάγισσα πλάνα η ζωή χαμογελά,
είτε είναι Άνοιξη γεμάτη χελιδόνια,
είτε χειμώνας, που γεμίζουν ντροπαλά
τα κορφοβούνια και οι κάμποι μας με χιόνια.

Και ομορφαίνει πιο πολύ όταν σκορπάς
τριγύρω σου χαρά και καλοσύνη.
Κι', αν ξέρεις στην ζωή σου ν' αγαπάς,
πάντα πανσέληνο θα έχει η σελήνη.

        Λευτέρης Μουφτόγλου

Α΄ Βραβείο Δ΄Πανελλήνιου ποιητικού διαγωνισμού

 "Καισάριος Δαπόντες" Δήμου Σκοπέλου.