τραγουδιστής

Το δρόμο, όπου ψωνίζουν οι κοπέλλες,

φορεματάκια πλούσια, βελουδένια,

περκάλια και μετάξια και νταντέλες,

για τα κορμάκια τους τα φαρφουρένια.

 

Ανηφόριζε ο πλάνος σαν σε τρέλλες

να τον τρίκλιζε η θεία η ασημένια

Πανσέληνη φεγγοβολή, ως κορδέλλες

που ξεδίπλωνε μάγια πουπουλένια.

 

Στον πλανταγμένο και παντέρμο δρόμο,

η ανάκρουση του πιάνου κατεβαίνει,

επάνω απ’ το τετράκλειστο το σπίτι.

 

Η εμποροπούλα τον καημό της βγαίνει

κι ένα τρελλός στου Έρωτα το νόμο,

την ψάλλει απ’ την Υπάτην ως τη Νήτη.

Το Μέλλον

Στην έρμη κάμαρά μου που κάθομαι το βράδυ,
το Μέλλον συλλογιούμαι κι οι άγνωστές του ημέρες
θαρρώ πως σαν πουλάκια έτσι απαλά και κρύφια
σαν γουρμασμένο μήλο τσιμπάνε την καρδιά μου…

Νέα Εισόδια

Εκύλαγε η ζωή μου σαν τ’ ολόφεγγο
νερό του καταρράχτη στα λαγκάδια,
έπλεκε των ονείρων τούς ιστούς
κι έκλωθε της μαγείας τα υφάδια.

Και μέσ’ το πάθος το τρανό, τρανώτερο
κι από τη δύναμη, απ’ την ίδια την ορμή μου,
πετώντας απ’ τα πράγματα ψηλότερα,
έσερνα σκλάβα και τη θέλησή μου.

Και κυνηγώντας στ’ όνειρο το Σύννεφο,
όμως μεθούσα ως από θείαν ουσία
και κάτω ας έβραζε η ζωή στο κόχλασμα,
που σμίγουνε τα πλήθια της στοιχεία.

Έμπαινα στη ζωή, ζητώντας έρωτα
σε κάθε μου στιγμή, σε πάσαν ώρα,
μύριες εγύρευα αγκαλιές ν’ ανοίγουνε
σ’ όποια, ταξειδευτής, έφθανα χώρα.

Κύμα ευφροσύνης η ψυχή ξεχείλιζε
κι ήθελε στην ορμή να συνεπάρει
κάθε ψυχή, που εγροίκαε τα νειάτα της
άτι, που γαύρο σπάει το χαλινάρι.

Και στο μεθύσι του έρωτα, τη σκέψη μου
την είχα μέσ’ τη λήθη παραδώσει
και δεν τη ξύπναγε το πλήθος, οι άνθρωποι,
που τα κορμιά των είχανε μεστώσει.

Άπραγος… ώς που τ’ όνειρο εφτερούγιασε
κι εβγήκα από την πόλη στον αέρα
κι έτρεξα στων βουνών τις κορυφές
κι είδα με μάτι νέο την Ημέρα.

Και πάλι εμπήκα μέσ’ την πόλη αλλοιώτικος,
με το κεφάλι ανθοστεφανωμένο
και νέους χυμούς, καθάριους, νοιώθω μέσα μου
και με πλατύτερη πνοή ανασαίνω.

Κι αντίκρυσα τον Άνθρωπο, στη μοίρα μου
σκυμμένο, λυγισμένο σαν ατσάλι
και θλιβερή την ύπαρξή του, αφτέρωτη,
να κυνηγά το Σύννεφο στην Πάλη…

Καβαλλάρηδες

Τα νούφαρα συντάραξαν στη λίμνη οι νυχτερίδες·
του ήλιου η κατακόκκινη γάζα σαν πάχνη λυώνει
κι η Νύχτα πέφτει στα νερά και κλώθει πέπλα κι ίσκιους
και τα δεντρά στραγγίζουνε των άστρων την αχτίνα…
Κάποια βουή ακούστηκεν από το δάσος πέρα
και τρέμει ο ύπνος στων πουλιών το αλαφιασμένο μάτι·
και σαν πουλιά που σκιάζονται μην τά ιδει το γεράκι
τρυπώνουν οι πεντάμορφες Νεράιδες στα καλάμια
κι οι καβαλλάρηδες περνούν χωρίς να τις ιδούνε…

Φωτολάτρης

Το φως επόθησε ο τυφλός
και τούγινε θρησκεία…


Προσκυνητής εμίσεψα στο μακρυνό ερμοκκλήσι,
που απά στο βράχο υψώνεται λευκό σαν περιστέρι,
κι ήπια νερό στη βρύση του, πλάι στο κυπαρίσσι,
που η Μοίρα το θεμέλιωσε με το λευκό της χέρι.

Του κάκου κι αν ξεδίψασα στο κάμα τ’ Αλωνάρη,
κι αν ηύρα μπρος μου ολάνοιχτη του ερμοκκλησιού τη θύρα,
φτερώνομαι σαν το πουλί στο πιο ψηλό κλωνάρι,
προς μιας θρησκείας υπέρκοσμης τη φωτεινή πλημμύρα.

Ω Φως… σε σένα η προσευχή κι η δέηση κι η λατρεία,
που νέο ρυθμόν αυτιάζομαι στ’ ολόλαμπρό σου θάμα,
τα βάρυπνα τα μάτια μου που κάθε αυγήν ανοίγεις,
να κοινωνήσω επόθησα το φωτεινό σου ανάμα…

Απομεινάρια

Στα χαλίκια που εφίλειε το κύμα
κάποια έμεινε ολάπαλη αρμύρα·
μέσ’ το βάζο που ήταν ο μόσχος
ένα μύρο απαλόν απομένει·
στην ψυχή μου που φώλιαζ’ η Αγάπη
ένα χάος, ένα χάος μυρωμένο!