ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 2014 μ. Χ.

περιμένοντας τους εξωγήινους
Μαζεύτηκαν στο Καπιτώλιο απʼ το πρωί
Πρόεδροι κρατών, επιχειρήσεων, πρωθυπουργοί
Και γενικοί γραμματείς
Οι δημοσιογράφοι παρατεταγμένοι στη σειρά με τις
Τηλεοπτικές κάμερες, περίμεναν την άφιξή τους
Πλήθος κόσμου έφθανε από τις γέφυρες
Τους διαδρόμους και τις κυλιόμενες σκάλες δημιουργώντας
Ένα κύμα ανάμεσα στην εξωτερική επένδυση τού
Κτηρίου από αλουμίνιο, πέτρα και την εσωτερική από
Ύαλο, ανοξείδωτο ατσάλι και ενισχυμένο γύψο
Ενδοδαπέδια δίκτυα συνεχούς ψηφιακής ροής
Σχημάτιζαν ακατανόητα γεωμετρικά σχήματα
Στους τοίχους προβάλλονταν ακολουθίες φωτογραφιών
Και βίντεο από γεγονότα της επικαιρότητας
Είχαν αποκρυπτογραφήσει το μήνυμα από καιρό
Είπαν ότι θα ʼρουν τον δωδέκατο χρόνο της συμφοράς
Μιλούσαν για ένα μέλλον που ξημερώνει όλο εκπλήξεις
Για το αναπόφευκτο που βρίσκεται κοντά
Και για το απροσδόκητο που θα ʼρθει
Ό,τι χρειαζόμασταν θα μας το πρόσφερε απλόχερα
Η δύναμή τους, απέναντί τους θα στεκόμασταν
Σαν να ʼμασταν γιʼ αυτούς, ομοειδή όντα από άλλο πλανήτη
Ό ήλιος ψηλά έδειχνε την ώρα στο βαθύ κυανό του χάλυβα
Είχε ληφθεί κάθε μέριμνα για το ενδεχόμενο της συνάντησης
Αλλά καμιά για το ενδεχόμενο της καταστροφής
Μα δεν έμεινε κανείς
Με την κατάπαυση του πυρός
Να συζητήσει μαζί τους
Είχανε φύγει όλοι, απογοητευμένοι
Και έμεινε το κενό μόνο του, να διεκδικεί
Οι περσινές πράξεις ανήκουνε ήδη στο παρελθόν
Και τα λόγια άρχισαν ήδη στο μέλλον, να μεταναστεύουνε.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ

Οι προετοιμασίες κράτησαν μέρες
Ήμασταν έτοιμοι πια και τον περιμέναμε
Τα βήματά του μάλλον ακούσαμε
Το τρίξιμο των παπουτσιών πάνω στα χαλίκια
Του είχαμε αγοράσει δώρα
Και το τραπέζι ήταν στρωμένο
Τα φαγητά σε πιάτα πορσελάνης λευκά
Με την επίχρυση σφραγίδα πάνω
Και το κρασί, κόκκινο γλυκό
Σε κρυστάλλινα ποτήρια σερβιρισμένο
Μόνο ένα κτύπημα στην πόρτα περιμέναμε
Η αγωνία μάς είχε ήδη φάει τα σωθικά
Και ο αέρας φύσαγε έξω δυνατά, ένας ζεστός νοτιάς
Πέρασε η ώρα και δεν φάνηκε και τα φαγιά
Πάνω στο τραπέζι αφήσαμε απείραχτα
Ενώ η έντονη σιωπή σαν λυγμός ανέβαινε από μέσα μας
Ίσως δεν ήθελε να ʼρθεί. Και να ʼρχότανε τι θα ʼβλεπε;

“Ραψωδίες για τη Γενιά μου ενός Μελλοντικού και Επικίνδυνου Νοεμβρίου” (απόσπασμα)

Δ’
Με τη Σιωπή Νυκτερινού Τραίνου Μοιάζεις Ποίηση
Που Καταργεί το Θάνατο και Ορμάει στο Φως
Με την Οσμή Απομακρυσμένης Πόλης
Με Στιβαρή Σοφία των Πραγμάτων
Μάχη για Επιβίωση, να Ξαγρυπνά
Σ’ όλα τα Ρολόγια της Μοναξιάς
Ομορφιά Ψυχρή, που Λάμπει
Σαν Ιδέα μέσα στη Μνήμη
Και Ταξιδεύει, Ταξιδεύει
Μέχρι να Φτάσει να Ονειρεύεται
Μιαν Άλλη Ομορφιά
Με τη Σιωπή των Πραγμάτων
Περνάμε από Γενιά σε Γενιά

17

Είσαι 17, και όλοι σου τη σπάνε
Σε θέλουν με υποταγή για να σε κυνηγάνε

Είσαι 17, το μέλλον καρφωμένο
Ο κόσμος στην οθόνη σου, πλοίο σακατεμένο.
Παίρνεις τον αναπτήρα σου
Ανάβεις το τσιγάρο
Φτιάχνεις τον χαρακτήρα σου
Κι ο κόσμος το « φρικάρω ».
Ρίχνεις το βλέμμα πίσω σου
Με σάκους νικοτίνης
Όλα τελειώνουν γύρω σου
Πώς όρθιος να μείνεις.
Στις πέντε τα χαράματα
Όποιος πονά το ξέρει
Η λύπη σου με ράμματα
Να σου τρυπά το χέρι.
Είσαι 17, σκληρός σαν το ατσάλι
Μα σου φορτώνουν τη ζημιά, που κάνανε οι « Άλλοι » Είσαι 17, το αύριο ληγμένο Η σφαίρα στην παλάμη σου, όπλο σημαδεμένο.
Είσαι 17, χιλιάδες οι φωνές σου
Θα ανεβάσεις τις στροφές και τις αναστολές σου.