ΑΘΕΑΤΕΣ ΜΕΤΑΒΑΣΕΙΣ (ελάχιστο απόσπασμα)

Και περάσαμε από τον έναν πόνο στον άλλον

όπως περάσαμε από το ένα δωμάτιο στο άλλο.

Και περάσαμε από τον έναν αποχωρισμό στον άλλο

όπως περάσαμε από τη μια πόλη στην άλλη.

Στο έδαφος όμως δε θα διακρίνετε τα ίχνη μας

γιατί διαλέγαμε πάντοτε υπόγειες διαδρομές.

Οι στίχοι η απόδειξη πως ζήσαμε.

Όχι, δεν εννοώ πως διασκεδάσαμε.

Μα ζήσαμε

κι ας μην πήγαμε ούτε μέχρι το απέναντι καφενείο.

Κέλλυ Μαλαμάτου (μικρή αναφορά)

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. 

Σππούδασε γλωσσολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. 

Τιμήθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή «Μαρία Πολυδούρη» του Δήμου Καλαμάτας για την Ποιητική Συλλογή : “Αθέατες μεταβάσεις' 

Ποίηση: 2011 (Εκδόσεις Γαβριηλίδης) “Αθέατες μεταβάσεις' 

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ

Σε μια ουρά

σε μια γιορτή

σε ένα λεωφορείο

ο ποιητής

βγάζει από την τσέπη του ένα μακρύ στίχο από μετάξι

κι ενώνει τα χέρια των ανθρώπων.

Ύστερα παίρνει μία σβήστρα

σβήνει τις γραμμές του ανέφικτου από τα πρόσωπα

κι αφού βουτήξει το μελάνι του στο θάνατο

τονίζει τις φωνές της αντίστασης.

Τέλος, αφήνει μία λέξη κόκκινη ελεύθερη στον ουρανό.

Και αποτραβιέται ξανά ο ίδιος

στην άκρη του ανείπωτου

Ερωτικά (ΙΙΙ)

ΙII

Πώς μεγαλώνει το κρεβάτι

Όταν κοιμόμαστε μαζί

σ΄ αυτό

Σαν να απλώνει

τα άκρα του

στον ήλιο

Και ζεσταίνεται

Και ξετυλίγεται

αργά-αργά

νωχελικά θα έλεγες

σαν ζώο που ξυπνά

και ενώνεται και πάλι

με τη σάρκα του

Γίνεται καλοκαίρι

Γίνεται θάλασσα

Γίνεται κύμα

Κι αν δεν πιστεύεις

– ποιος να πιστέψει άλλωστε

έναν ερωτευμένο ποιητή –

Αν δεν πιστεύεις λοιπόν

Μονάχα θα σε πείσει

η άμμος

Η άμμος και τα κοχύλια

που πατάς

Καθώς σηκώνεσαι

γυμνός απ΄ το κρεβάτι

για να ντυθείς

την επανάληψη

τον κόσμο

τη ματαιότητα ξανά

ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ

Λυπάμαι.

Αυτό το ποίημα

δε θα γραφτεί.

Οι λέξεις του

πέρλες που ανήκανε

σε περιδέραιο πολύτιμο

σκορπίστηκαν στο δάπεδο.

Κι εσύ τις κοιτάς

βουβή, ανέκφραστη

λες και το κόσμημα αυτό

δεν ήτανε ποτέ

δικό σου.

ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ο άνθρωπος αυτός

που περπατά απέναντι στο πεζοδρόμιο

κάθε πρωί πριν βγει

πριν καταφέρει δηλαδή να βγει

επιτελεί μια επίπονη πράξη συναρμολόγησης.

Συνδέει τα χέρια του στο σώμα

το σώμα στο κεφάλι

τα πόδια του στο σώμα

το σώμα του στο σώμα.

Κάποιες φορές μπερδεύεται.

Άλλες, ξεχνά να πάρει μαζί του

τη φωνή ή τα μαλλιά του

τα δόντια ή τα γεννητικά του όργανα.

Η μόνη του ελπίδα

πως τούτο το Σεπτέμβρη

‒μόνο Σεπτέμβρη άλλωστε‒

μετά από μια σχέση με το θέρος

κατόπιν θερινής εκεχειρίας.

Η μόνη του ελπίδα λοιπόν

πως τούτο το Σεπτέμβρη

η συναρμολόγηση θα είναι επιτυχής.

Tουτέστιν μόνιμη.