ΤΟΣΟ ΑΠΛΗ

Μη διστάζεις..

τόσο απλό
τόσο αληθινό
είναι να πείς
σ'αγαπώ,
αν δεν μπορείς
πες δίψασα,
έρχομαι να σου ζητήσω
ένα ποτήρι νερό,
θα καταλάβω πως μου λές
σ'αγαπώ,

σ'αγαπώ..

θα φανεί στο λίκνισμα της περπατησιάς σου,
στπ πετάρισμα των βλεφάρων σου,
στο αγέρι της ανάσας σου
που θα γεμίσει την κάμαρα,
θα το καταλάβω από το φως της νύχτας,
από το τέλος του μαρτυρίου,
από το κόκκινο φιλί σου
στον σταυρό της απουσίας,

τόσο απλή η λύτρωση..

(πες δίψασα)..

Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Σ'ευχαριστώ..

ήρθες στην σκοτεινή μου κάμαρη
δεν μίλαγες
με κοίταγες μοναχά
με μάτια βουρκωμένα
σώπαινες
πόναγες το ίδιο

λυπημένος άγγελος,

δεν ξέρω
αν σε άγγιξα
δεν ξέρω
αν χάιδεψα τα μαλλιά σου
ξέρω
πως η συντροφιά σου
λύτρωση ήταν για μένα,
σ'ευχαριστώ..

μια πεταλούδα
άθελά της πιάστηκε
στον ιστό του ονείρου
την ελευθέρωσα
με την πρώτη ηλιαχτίδα
μαζί θα πετάξουμε στο όνειρο,
ανάσα η παρουσία σου
σ'ευχαριστώ..

ΑΦΗΣΕ ΜΕ

Άφησέ με κάτι να κλέψω από εσένα
από τα χείλη σου το στήθος την ανάσα
άφησέ με,
άφησέ με να υπνοβατώ στην όχθη σου
να λαχταρώ την συντροφιά σου
στην ερωτική σου  να λειώνω θέρμη
άφησέ με,
άφησέ με να τιλιχτώ στο άρωμά σου
στο δίχτυ να πιαστώ των οραμάτων σου
άφησέ με,
άφησέ με στην λάγνα σου λέξη
το τελευταίο έψιλον να είμαι
στην σκοτεινή σου θάλασσα
άφησέ με,
άφησέ με μια σελίδα να είμαι στο βιβλίο σου
ένα στίγμα στο ποίημά σου
άφησέ με
άφησέ με η συντροφιά να γενώ της μοναξιάς σου
άφησέ με..

H ΠΛΑΝΗ

Τις αιτίες απολησμόνησα
της απουσίας σου
όχι εσένα
εσένα σε αφουγκράζομαι
στης νύχτας τα πλανέματα
οι νύμφες των ονείρων μου
κρατούν το άσπρο σου το νυφικό
η Αφροδίτη σε λούζει γυμνή
στου έρωτα την λίμνη
οι ηδονές σου
σκορπούν γύρω μου
χάνω τα λογικά μου
παραζάλη και έκσταση..

σβήνω με την ανατολή
τότε που το πρώτο φως
την πλάνη μου αποκαλύπτει,

μια σταγόνα από το αίμα του ουρανού
ο πόθος μου για σένα
συνωμότης της άλλης μου βραδιάς..

Είπες θα ρθείς

Είπες θα ρθείς,
και εγώ χάραξα καινούργιους δρόμους στους ουρανούς της προσμονής,
σκόρπισα λούλουδα για να πατάς,και λαμπιόνια τους έκανα τα αστέρια.
Είπες θα ρθείς,
και ίανα όλες της πληγές της καρδιάς,ήθελα ολάκερη-κατάγερη να είναι δικιά σου,
να στίβει τις ρόγες της ζωής και να σε μεθάει με το κρασί της.
Είπες θα ρθείς,
και έκλεισα την ψυχή μου στο φιλί,με το πρώτο σμίξιμο να στην χαρίσω,
μακριά σου δεν την χρειάζομαι,κοντά σου από σένα θα ανασαίνω.
Είπες θα ρθείς,
και έτρεξα να προλάβω όλες τις ανατολές για να τις δώσω την μορφή σου,
και σε όλα τα δειλινά τα δικά σου βλέφαρα να βάλω που θα κλείνουν αργά-αργά την μέρα,
ανοίγοντας μέσα τους παραδεισένιες νύχτες του έρωτα.
Είπες θα ρθείς,
και εγώ έκλεψα τα στραφτάλια της θάλασσας,να τα βάλω στολίδια στα μαλλιά
και στο γυμνό κορμί σου,έτσι όπως ο πόθος θα ζωγραφίζει πάνω τους στα φεγγαρολουσίματα του έρωτα.
Είπες θα ρθείς,
δεν ήρθες κι απόμεινε μοναχά η πινελιά της ομορφιάς σου στον έρημο κόσμο μου,
ας είναι,
έστω και έτσι του έδωσες ζωή,έστω για λίγο,έστω για πολύ,έστω για πάντα,της αληθινής αγάπης της πρέπουν προσμονές,
της πρέπουνε θυσίες...