ΤΡΙΣΤΙΧΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ ΙΑΠΩΝΙΚΟΥ ΧΑЇΚΟΥ /Λεωνίδας Οικονομίδης,

Αχλής ψίθυροι‧

στο γλύκασμα της ώρας

ελπίδ’ αντηχούν

***

© Λεωνίδας Οικονομίδης, Μάης 2023

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ / Οικονομίδης Λεωνίδας

Κύμα του γιαλού ο Χρόνος

π' άλλοτε μανιασμένο

ρίχνει το κορμί στα βράχια

κι άλλοτε γαληνεμένο

το χαϊδεύει στις ακρογιαλιές

Όλα σ’ αρμονία πλεύσης

τρικυμία και γαλήνη

πλοηγούν το μεγάλο Ταξίδι …

© Λεωνίδας Οικονομίδης, Γενάρης 2023

(Φωτεινές Διαδρομές)

Η ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΚΥΠΡΟΣ / Οικονομίδης Λεωνίδας

Οι πορτολάνοι*

ποτέ δεν κατέγραψαν

τις ομορφιές σου‧

αρκέστηκαν

στους σκόπελους

που σε περιέβαλλαν

Όμως εμείς

τις συντεταγμένες

τ’ άπειρου κάλλους σου

γραμμές απέριττες

οριοθετήσαμε

σ’ ανθισμένους λειμώνες

* Ναυτικοί χάρτες

Λεωνίδας Οικονομίδης, Ιούνης 2022

(Φωτεινές Αναλαμπές)

Η ΦΩΤΑΓΩΓΗΣΗ / Οικονομίδης Λεωνίδας

Η καταιγίδα

πρώτα φάνηκε

μεσ’ τη θάλασσα

κι έφτασε αργά

στη λεμονιά

Όλο το βράδυ

έριχνε μανιωδώς

καταβρέχοντας

κάθε σπιθαμή

του δέντρου

Όταν τέλειωσε

η νεροποντή

υγρά στολίδια

κρέμονταν

από παντού

Και… ξαφνικά

ξεπρόβαλε

τ’ ασημί φεγγάρι

και φωταγώγησε

τη λεμονιά…

© Λεωνίδας Οικονομίδης, Γενάρης 2021

(Βαθιές Αναπνοές)

ΠΕΝΤΑΣΤΙΧΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ ΙΑΠΩΝΙΚΗΣ ΓΟΥΑΚΑ / Οικονομίδης Λεωνίδας

 

Αργά η ψυχή

της ζωής την κλίμακα

αναρριχάται

Δύναμις ζωοδόχος

τα βαρίδια αναιρεί

***

© Λεωνίδας Οικονομίδης, Νιόμβρης 2021

(Φωτεινές Αναλαμπές)

Λεωνίδας Οικονομίδης: Παντάστιχο

 Ανυπόταχτα

στου βράχου τη σκληράδα

τα κυκλάμινα

Με την πρώτη άνθηση

αγγέλλουν δικαίωση

ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ / Οικονομίδης Λεωνίδας

Ακροβατώντας,

ανάμεσα σε σκέψεις κι ενοχές

φόβους και πάθη

φτάσαμε

στο κατώφλι της Άνοιξης

Και τώρα,

διψώντας τ’ όνειρο

πώς να χωρέσει τόση αρμονία

στην άκομψα τεθλασμένη

ισορροπία μας;

ΦΥΣΕΩΣ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ / Οικονομίδης Λεωνίδας

Στο ρόδισμα της ανατολής

πλατύ σύννεφο πλανάται

γκριζάροντας τα χρώματα

Αλαφιασμένα τα χελιδόνια

μέσα στη διάχυτη ομίχλη

αναζητούν τις διαδρομές

Ανταριασμένη κι η ακακία

μεσ’ τ’ απέραντο κίτρινο

μαστιγώνεται στον αφρό

Μ’ ανένδοτη μι’ αμυγδαλιά

πέρα απ’ τον πόνο μοχθεί

να προετοιμάσει την Άνοιξη…

ΤΡΥΠΙΕΣ ΟΙ ΣΤΑΛΕΣ ΣΤΟ ΓΥΑΛΙ / Οικονομίδης Λεωνίδας

Κρυμμένο απόψε ειν’ το φεγγάρι

βουβά στους ουρανούς δακρύζει

λες και ειπώθηκαν όλες οι λέξεις

μονάχα η καταχνιά να ψιθυρίζει

Θαμπώνει η ανάσα μου στο τζάμι

βροντή την καρδιά μου αυλακώνει

πάνω στο γυαλί τρύπιες οι στάλες

τούτη η βροχή πάντα με πληγώνει

Της μνήμης μου το σπίτι αδειανό

οι τέσσερεις ανέμοι να θερίζουν

οι πόρτες τα παράθυρα ανοιχτά

ό,τι απόμεινε όρθιο στροβιλίζουν

Λεωνίδας Οικονομίδης : Κι εμείς πάντα εκεί... Δον Κιχώτες

ΤΟ ΦΥΣΗΜΑ Τ' ΑΝΕΜΟΥ

Ατελεύτητα τα όνειρα
μαραμένες οι ελπίδες
ασάλευτοι οι μύλοι του νησιού
Κι εμείς πάντα εκεί...
Δον Κιχώτες άλλων εποχών
πολεμώντας ανεμόμυλους
με τις πολεμίστρες να χάσκουν
ανοιχτές πληγές της Ιστορίας
Κι εμείς πάντα εκεί...
με της απανεμιάς τ’ άδικο
να μάς στοιχειώνει
προσμένοντας καρτερικά
το φύσημα τ' ανέμου,
φιλί ζωής
στις ανευόδωτες ελπίδες
και στ' ανεκπλήρωτα όνειρα

 

**

ΛΕΥΚΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ

Καθώς άρωμα γιασεμιού
διαχέεται μεθυστικά
σε μια χαλαρή παράσταση
καλοκαιρινής βραδιάς
αφήνω τα λευκά μου όνειρα
να με παρασύρουν αργά
σε μαγευτικά ταξίδια
των νεανικών μου χρόνων
σ’ ολάνθιστους γιαλούς
με νύχτες φεγγαράδας
Μα τι κρίμα πριν το ξημέρωμα
η βάρκα προσάραξε
στα ρηχά νερά των εποχών
αφήνοντας αραιά σημάδια
μαδημένα γιασεμιά
τα λευκά μου παράπονα…

ΤΟ ΣΚΙΡΤΗΜΑ /Οικονομίδης Λεωνίδας

Καναρίνια
σε υπόγειες στοές
σύντροφοι
μαύρων σκιών
το σκοτάδι
συνηθίσαμε
Και τώρα
έκθετοι
στο άπλετο φως
ανασκιρτούμε
στη θέα
του ξεχασμένου
παραδείσου…

ΝΕΑ ΨΥΧΗ / Λεωνίδας Οικονομίδης

Τι κι αν το σώμα
είναι ερείπιο
κι αιμορραγεί
Όταν η ψυχή
είναι νέα
πληγές δεν μετρά
νόμους της φύσης
αψηφά
κι αν δεν έζησε
αρκετά
γεννιέται ξανά
χορεύει, κλαίει
γελά
Τι κι αν το σώμα
είναι ερείπιο
και λιποψυχεί
Μέσα στη στάχτη
σιγοκαίει
άσβεστη φλόγα
η ψυχή!

Απρίλης 2018

(Φωτεινές Διαδρομές)

ΠΕΝΤΑΣΤΙΧΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ ΙΑΠΩΝΙΚΗΣ ΓΟΥΑΚΑ / Λεωνίδας Οικονομίδης

Σημαίες μνήμης

στη μοναξιά του κάστρου

οι παπαρούνες

Στη θλίψη των ερειπίων

μέρες δόξας υψώνονται

ΦΛΟΓΙΖΟΥΣΑ ΑΝΟΙΞΗ / Λεωνίδας Οικονομίδης

Του μυαλού οπτασία
απλή υποψία
η Άνοιξη

Πέρα στους κάμπους
μνήμες τρελές
καλπάζουν

Δαντελένιοι κισσοί
σκιερά δέντρα
αγκαλιάζουν

Ολόχρυσα στάχυα
λάβαρα μόχθου
λαμπυρίζουν

Άλικες παπαρούνες
σημαίες αγάπης
κυματίζουν

Σκέφτομαι κι ανάβει
στα μέσα μου
μια Φλόγα...

ΔΙΔΥΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ /Λεωνίδας Οικονομίδης

Ψυχή μου ανέμελη
και ταξιδεύτρα
της πεζής ύπαρξής μου
σαγηνεύτρα
τ’ ανάλαφρα φτερά σου
δάνεισέ μου να ντυθώ
σε μαγικά ταξίδια αλαργινά
ν’ αποδυθώ
Και ποιος ξέρει, ίσως...
στο άπειρο σύμπαν
στην αέναη δίνη
να συναντηθούμε
Κι εκεί, στο άπλετο φως
στην απέραντη γαλήνη
δίδυμα φεγγάρια, πλάι-πλάι
να πορευτούμε