Περί της αυτοχειρίας των Ελλήνων Λογοτεχνών /Δημήτριος Γκόγκας

 

    Η αυτοχειρία των Ελλήνων λογοτεχνών αποτελεί ένα σύνθετο υπαρξιακό και κοινωνικό φαινόμενο, όπου η δοκιμαζόμενη ακραία ευαισθησία του δημιουργού, συγκρούεται βίαια με τα πολλαπλά αδιέξοδα της εποχής του. Το έργο και το τέλος σημαντικότατων ποιητών/τριών, όπως ο Κώστας Καρυωτάκης, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, η Κατερίνα Γώγου και ο Νικόλας Άσιμος, αποδεικνύουν ότι η πράξη τους δεν ήταν μια απλή προσωπική παρόρμηση. Αντίθετα, ήταν το αποτέλεσμα μιας βαθιάς και παρατεταμένης ρήξης με την στυγνή, σκληρή πραγματικότητα.

    Ποιοι είναι όμως εκείνοι οι παράγοντες που οδήγησαν τους διάφορους λογοτέχνες στην αυτοχειρία. Το Υπαρξιακό Κενό, η Ευαισθησία ή η ανία της ύπαρξής τους; Η ποιητική φύση χαρακτηρίζεται από μια οξύτατη αντίληψη του κόσμου, η οποία συχνά μετατρέπεται σε ποιητική και όχι μόνο κατάρα. Οι αυτόχειρες ποιητές βίωναν αυτό που ονομάζουμε «υπαρξιακό βάρος». Η καθημερινότητα τους φάνταζε στα μάτια τους πεζή, μάταιη και ανυπόφορη. Η αδυναμία τους να συμβιβαστούν με τα ανθρώπινα όρια τους οδηγούσε σε μια απόλυτη πνευματική απομόνωση και σε συχνές εκρήξεις. Ηφαίστεια που έβραζαν.

    Πολλοί από τους δημιουργούς αυτούς υπήρξαν βαθιά πολιτικοποιημένα ή αντισυμβατικά άτομα που αρνήθηκαν να μπουν στα καλούπια της εποχής τους. π.χ Ο Κώστας Καρυωτάκης, ως δημόσιος υπάλληλος, ένιωθε τη γραφειοκρατία και την επαρχιακή μετάθεση ως πνευματικό θάνατο, ενώ η Κατερίνα Γώγου και ο Νικόλας Άσιμος ταυτίστηκαν με τον αναρχικό και αντισυμβατικό χώρο. Η συνεχής καταδίωξη, η αστυνομική βία και η αδυναμία τους να ενταχθούν σε ένα καπιταλιστικό κατευθυνόμενο σύστημα που εμπορευματοποιούσε την τέχνη, τους εξάντλησαν ψυχικά.

   Για άλλους η ιστορική πραγματικότητα λειτούργησε συχνά ως ο τελικός καταλύτης. Οι ποιητές δεν ζούσαν σε γυάλινο πύργο, αλλά εισέπρατταν το δράμα της κοινωνίας τους. Η γενιά του Μεσοπολέμου (Καρυωτάκης) σημαδεύτηκε από τη Μικρασιατική Καταστροφή και την απώλεια κάθε συλλογικού οράματος. Υπήρχαν έντονα τα σημάδια σε όλους της εξαθλίωσης που επέβαλλε η Γερμανική κατοχή. Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης οδηγήθηκε στο τέλος κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, μέσα στη φτώχεια και την απόλυτη στέρηση. Για άλλους η εθνική υποδούλωση λειτούργησε ως θηλιά στο λαιμό. Η Πηνελόπη Δέλτα επέλεξε τον θάνατο ως πράξη ύστατης αντίστασης και αξιοπρέπειας την ημέρα που οι Ναζί μπήκαν στην Αθήνα.

   Βέβαια πίσω από τον δημόσιο λόγο υπήρχε πάντα η εύθραυστη ανθρώπινη φύση, η οποία συχνά λύγιζε κάτω από το βάρος ψυχικών ασθενειών ή ουσιών. Η κλινική μελαγχολία ήταν διάχυτη στα κείμενα και τη ζωή τους. Για ποιητές,  όπως ο Λαπαθιώτης (ναρκωτικά) και η Γώγου (αλκοόλ και χάπια), οι ουσίες ξεκίνησαν ως καταφύγιο από τον πόνο, αλλά κατέληξαν να επιταχύνουν την ψυχική και σωματική τους κατάρρευση.

   Η αυτοχειρία των Ελλήνων ποιητών δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια πράξη δειλίας, αλλά ως μια ύστατη, τραγική κραυγή διαμαρτυρίας. Πολλοί επιστημονικοί κύκλοι υποστηρίζουν ότι η αυτοχειρία είναι πράξη ανδρείας! Είναι  η τελική άρνηση να συνθηκολογήσουν κάποιοι με έναν κόσμο που θεωρούν άσχημο, άδικο και πνευματικά νεκρό.

    Όπως έγραψε και ο ίδιος ο Καρυωτάκης, η πράξη αυτή ήταν το αποτέλεσμα μιας «απελπισίας» που δεν έβρισκε πλέον άλλη διέξοδο, μετατρέποντας τον θάνατό τους στην τελευταία, πιο σκληρή τους ποιητική πράξη.

Οι αυτόχειρες ποιητές και λογοτέχνες του Ελληνισμού

 

γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας

   

 Η ιστορία των ελληνικών γραμμάτων περιλαμβάνει σπουδαίους λογοτέχνες, ποιητές και πεζογράφους, που επέλεξαν να τερματίσουν τη ζωή τους, με το έργο τους συχνά να καθρεφτίζει τη βαθιά υπαρξιακή, κοινωνική ή οικονομική τους πίεση.

1.       Κώστας Καρυωτάκης (1896–1928): Ο κατεξοχήν εκφραστής του νεοελληνικού υπαρξιακού μαρασμού, ο οποίος αυτοκτόνησε με περίστροφο στην Πρέβεζα. Το ποίημά του «Ιδανικοί Αυτόχειρες» έμεινε εμβληματικό.
2.       Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888–1944): Ιδιαίτερος αισθητής και νεορομαντικός ποιητής, που έδωσε τέλος στη ζωή του με πιστόλι μέσα στην κατοχική Αθήνα, εξαντλημένος από τη φτώχεια και τις εξαρτήσεις.
3.       Περικλής Γιαννόπουλος (1869–1910): Λογοτέχνης και ποιητής με έντονο ελληνοκεντρικό και αισθητικό όραμα, ο οποίος επέλεξε έναν άκρως δραματικό θάνατο, πέφτοντας έφιππος στη θάλασσα του Σκαραμαγκά.
4.       Μίνos Ζώτος (1905–1932): Λυρικός ποιητής της μεσοπολεμικής γενιάς, στενός φίλος της Μαρίας Πολυδούρη, που οδηγήθηκε στην αυτοκτονία σε νεαρή ηλικία.
5.       Κατερίνα Γώγου (1940–1993): Η σπουδαιότερη «αναρχική» ποιήτρια και ηθοποιός της Αθήνας, της οποίας ο γεμάτος κοινωνική οργή στίχος συνδέθηκε με τα Εξάρχεια. Έφυγε με λήψη υπερβολικής δόσης χαπιών και αλκοόλ.
6.       Νικόλας Άσιμος (1949–1988): Αντισυμβατικός τραγουδοποιός, λογοτέχνης και ποιητής. Έβαλε τέλος στη ζωή του δι' αγχόνης στο θρυλικό «Χώρο Προετοιμασίας» του στα Εξάρχεια.
7.       Αλέξης Ασλάνογλου (1931–1996): Σημαντικός ποιητής της μεταπολεμικής Θεσσαλονίκης με έντονα εσωτερική και μελαγχολική γραφή, ο οποίος έδωσε τέλος στη ζωή του στην Αθήνα.
8.       Κώστας Μίχος (1938–1974): Ποιητής και θεατρικός συγγραφέας της μεταπολεμικής περιόδου, αυτοκτόνησε.
9.       Ιωάννης Συκουτρής (1901–1937): Κορυφαίος κλασικός φιλόλογος και δοκιμιογράφος, που αυτοκτόνησε σε ξενοδοχείο της Κορίνθου μετά από άγριο πόλεμο που δέχθηκε από το πανεπιστημιακό κατεστημένο.
10.   Πηνελόπη Δέλτα (1874–1941): Η σπουδαία Ελληνίδα πεζογράφος, η οποία πήρε δηλητήριο την ημέρα που τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Αθήνα.
 

       Σημείωση: Πίνακας: https://www.tate.org.uk/art/artworks/wallis-chatterton-n01685

Σ

8 ποιήματα, 8 αυτοχείρων Ποιητών και Ποιητριών του Ελληνισμού

 

Ιδανικοί αυτόχειρες/ Κώστας Καρυωτάκης
 
Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.
 
Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φριχτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ιδρώς, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημία των τόπων.
 
Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.
 
Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα νά το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.
 
Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ’ αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος.
 
**

Αποχαιρετισμός /Ναπολέων Λαπαθιώτης
 
Μόνος ήρθα, κάποιο βράδυ, κι ήσαν όλοι γύρω, μόνοι,
κι όλοι ξένοι, τραγουδάμε, μες στη νύχτα που σιμώνει.
 
Κι όσο ζω, κι όσο μαθαίνω, τόσο νιώθω, αλλοίμονό μου,
το βαθύ και το μεγάλο κι απροσμέτρητο κενό μου.
 
Τη στιγμή του σταυρωμού μου, και για μόνη συντροφιά μου,
μόλις ένιωσα τα χέρια που σταυρώσαν τα καρφιά μου...
 
Μόνος ήρθα κάποιο βράδυ, μόνος πόνεσα για λίγο,
μόνος έζησα του κάκου - κι όπως ήρθα και θα φύγω.
 
Τ' είναι τάχα για τους άλλους, ο χαμός ενός ατόμου;
- Κι όπως ήρθα, και θα φύγω, μόνος μες στο θάνατό μου...
**
 
Ὁ τραγουδιστής / Περικλής Γιαννόπουλος
 

Ἡ πόλις εἶνε λευκή. Ἡ πόλις εἶνε ὡραία. Ἡ πόλις εἶνε γεμάτη παλάτια. Παραδίσεια στολισμένα κάθονται γύρω της ὅλα τὰ βουνά, νυμφικὰ λάμπουν τὰ μαρμαρένια της παλάτια. Καὶ ὁ Ἥλιος κατάχρυσος περιπατεῖ μόνος εἰς τοὺς ἐρήμους της δρόμους καὶ κλαίει. Κατάκλεισται εἶνε ὅλαι αἱ θύραι, κατάκλειστα εἶνε ὅλα τὰ παράθυρα, ἡ πόλις εἶνε νεκρά. Ἡ πόλις ἄλλοτε ἦτο ὅλο ζωὴ καὶ ἑώρταζε λαμπρὰς ἑορτὰς καὶ ἕνα Κακὸν Πνεῦμα ἐπέρασε καὶ ἐμαρμάρωσε τὴν χαράν. Οἱ ἄνθρωποι εἶνε κλεισμένοι εἰς τὸ σκότος, αἱ ψυχαὶ δεμέναι εἰς σώματα νεκρά.
 
Ἀλλὰ τώρα τὴν πάμφωτον ἐρημίαν ἕνα ἆσμα ταράζει. Εἶνε ἕνας τραγουδιστής, ἕνας τραγουσιστὴς ποὺ περνᾶ. Ὁ Ἔρως τοῦ ἔδωκε τὴν δύναμιν, ποὺ τίποτε δὲν τὴν νικᾶ, ὁ Ἔρως τοῦ ἔδωκεν ἕνα θαυμάσιον σπαθὶ ποὺ κόβει ὅλα τὰ δεσμά. Ὁ Ἔρως ποὺ ἐρωτεύθη τὴν ὡραίαν πόλιν, ὁ Ἔρως ποὺ ἐρωτεύεται ὅλας τὰς ψυχάς, τὸν ἔστειλλε νὰ ἐξυπνήσῃ τὴν πόλιν, νὰ ἐξυπνήσῃ ὅλας τὰ ψυχάς. Ὁ Τραγουδιστὴς περνᾶ καὶ τραγουδεῖ «ὦ λιγερὸν καὶ κοπτερὸν σπαθί μου», διαμαντένιο σπαθὶ τῆς Εὐμορφιᾶς. Καὶ γελᾷ καὶ περνᾷ τραγουδῶν ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐρήμους δρόμους μαζὶ μὲ τὸν Ἥλιον ποὺ κλαίει.
 
Τραγουδεῖ, τραγουδεῖ καὶ ὅλαι αἱ κλεισμέναι ψυχαὶ εἰς τὰ νεκρὰ σώματα, αἰσθάνονται εἰς τὰ σπλάγχνα των τὰ ἡδονικὰ ἀναταράγματα τῆς ὡραίας Σουλαμίτιδος. Καὶ ὁ Τραγουδιστὴς θὰ τραγουδῇ, θὰ τραγουδῇ, μὲ τὴν ὑψηλοτέραν καὶ γλυκυτέραν του φωνήν, θὰ τραγουδῇ ἕως ὅτου αἱ ψυχαὶ πεταχθοῦν καὶ ἀνοίξουν ὅλας τὰς θύρας, ὅλα τὰ παράθυρα, ἕως ὅτου προβάλλουν ὅλαι ἐρωτευμέναι εἰς τὸ φῶς, διὰ νὰ ἰδοῦν τὸν τραγουδιστήν, ἀλλ᾿ ὁ τραγουδιστὴς δὲν θὰ εἶνε πλέον. Δὲν θὰ εἶνε ὁ τραγουδιστής, ἀλλὰ θὰ εἶνε ὅλαι αἱ ψυχαὶ ξυπνημέναι, ὅλαι αἱ θύραι καὶ τὰ παράθυρα ἀνοικτά, ἀλλὰ θὰ εἶνε ὅλαι αἱ ψυχαὶ ἐλευθερωμέναι, θὰ εἶνε ὅλαι αἱ ψυχαὶ ἐρωτευμέναι, ἐρωτευμέναι εἰς τὸ Φῶς.
 
**
Δύο άγνωστοι / Μίνος Ζώτος
 

Στην αίθουσα, που λίγο πριν το γέλιο αντιλαλούσε,
χώρια καθένας, έμειναν στερνοί μονάχα δύο·
εκείνη τάχα εδιάβαζε σκυμμένη ένα βιβλίο
κι αυτός βαριά στα χέρια του την κεφαλή ακουμπούσε.
Μίλημα δεν εξύπνησε τη σιγαλιά κανένα·
μα ενώ ήταν ξένοι και κοινό δεν είχαν τίποτε άλλο
παρά, ο καθένας άλλονε, τον πόνο τον μεγάλο
στραφήκαν και κοιτάχτηκαν βουβά κι απελπισμένα.
Ώρα πολλή κοιτάζονταν βουβά, κατάματα έως
που υψώσανε με απόγνωση τα χέρια ξάφνου αντάμα·
τότε κι οι δύο αναλύθηκαν στα δάκρυα και στο κλάμα·
Κι αυτή ήταν νέα κι ωραία κι αυτός επίσης νέος κι ωραίος.
 

**
 

Πώς με κοιτάζει έτσι / Κατερίνα Γώγου
 
Πώς με κοιτάζει έτσι
Πώς με κοιτάζει έτσι
αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί
πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι…
Πώς θροΐζει μέσα μου
αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό
πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι…
Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο
κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά
δείχνει παντού και πουθενά
τι θέλει το φεγγάρι…
Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα
κάνει τόση αντήχηση μέσα μου
μου διογκώνει το Εγώ μου…
Ποιανής σελήνης έκλειψη
ποιου φεγγαριού η χάση
μαζί σηκώνει μέσα μου
άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου…
πώς με κοιτά…
Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει
αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης…
 
**
 

Εγώ με τις ιδέες μου / Νικόλας Άσιμος
 
Εγώ με τις ιδέες μου
κι εσείς με τα λεφτά σας,
νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας,
δε θέλω την κουβέντα σας
ούτε τη γνωριμιά σας.
 
Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει,
κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει.
θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι
και άμα ξεμεθύσω
σας λέω και γκοντμπάι.
 
Και οι θεοί σαν πείθονται
εάν υπάρχει ανάγκα,
για πόλεμο δεν έκανα
ποτέ εγώ το μάγκα
και ούτε νεροπίστολο
δεν έχω στην παράγκα.
 
Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει
κανένα δε θα αφήσω
εμένα να κερνάει,
Θα απολύσω κι όποιον με περιγελάει,
χιλιάδες δυο αλήθειες
ο πόνος μου γεννάει.
 
Εγώ στα δίνω έτοιμα
κι εσύ τα θες δικά σου
λιγούρα που σε έδερνε
παρ' όλα τα λεφτά σου
και ούτε στο νυχάκι μου
δε φτάνει η αφεντιά σου.
 
Δε σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
χωρίς καμιά ουσία εσύ
θα τα τινάξεις.
Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
δεν ξέρεις καν το λόγο
για να με υποτάξεις
 
**
 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ / Νίκος Ασλάνογλου
 
Αυτό το βράδυ στάθηκε το πιο γλυφό. Το ήπια
σταλαματιά σταλαματιά καθώς σκεφτόμουνα
πως ό,τι δόθηκε δεν παίζει με τ’ αποσιωπητικά
δε μιλά τη γλώσσα της επιστροφής θα ξανάρθω με τα πρωτοβρόχια
 
Αυτό το βράδυ έφυγε ακόμα ένας. Χάθηκε
εκεί που σβήνεις ένα ένα τα φώτα σου στον ουρανό
και τίποτα δεν είναι πια να ξαναρχίσει
 
Κι εγώ να σκέφτομαι το βράδυ αυτό, να μη μπορώ να μιλήσω
τα μάτια υγρά, το στόμα υγρό, τα μαλλιά μουσκεμένα
σαν τα παράθυρα σ’ ένα βαγόνι τρίτης θέσης
και βλέπεις αόριστα πως τίποτε πια δεν ωφελεί
μες στα χαλαρωμένα χέρια και στα πεσμένα μαλλιά σου
 
**
 
Κώστας Μίχος, «644 Τ.Τ.Π.- Αύγουστος ’62 ( παρά την Ελληνο- Γοιυγκ. μεθόριον)»
 
( Του Γιώργου Τσιρόγκα)
 
Το τραίνο των 12, το AUSTRIA’ EXPRESS θαρρώ,
σφύριζε… μιά, δυό, τρεις, ίσως τέσσαρες φορές μέσα στη νύχτα…
όταν έμπαινε στο θάλαμο ο “Γραφεύς της ημερισίας Διαταγής”
-Σέρνοντας μιαν απορία…
κάτι…
σαν αποτυχημένο “Επ’ ώμου”
ή τραγούδι.
 
Ο ” Γραφεύς της Ημερισίας Διαταγής”
με τα βαρειά βλέφαρα
και τα εικοσιτρία χρόνια.
Με το πακέτο των τσιγάρων στο χέρι
…σαν πρόφαση
ή αιτιολογικό αιτήσεως.
 
Ο Γραφεύς της Ημερισίας Διαταγής
με παγωμένο το χαμόγελο στα χείλη,
και το πεντακάθαρο,
το “αστράπτον”, το “τέλειον” όπλο,
(όπως έλεγε ο λοχαγός…)
-Σαρκαστικό προσωπείο στην αδιακρισία μας-
 
…( Κείνη την εποχή η μανία του Βαρδάρη έδιωχνε τα σύννεφα.
Κι ήταν ακόμη Αύγουστος μήνας…)
 
(… Ο Αύγουστος του Γραφέα της Ημερισίας Διαταγής
έλεγαν οι φιλολογίζοντες του 644 Τ. Τ. Π.)

Καταραμένοι Ποιητές

Ας μιλήσουμε σήμερα για τους καταραμένους ποιητές. Ας αναφερθούμε σε εκείνους τους ποιητές που κατά κύριο λόγο, ζούσαν στο περιθώριο, στιγματισμένοι από ανθρώπινα πάθη όπως : το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, το έγκλημα, η βία η τρέλα,η Ομοφυλοφιλία,η αθεΐα και τελικά ο   θάνατος. Διαβάσαμε ότι το τυπικότερο ίσως στοιχείο ενός καταραμένου ποιητή δεν είναι παρά ο πρόωρος θάνατος. Αυτό μας οδηγεί στη σκέψη ενός μεγάλου Έλληνα Ποιητή, του Κων/νου Καρυωτάκη, που ο πρόωρος θάνατος (αυτοκτονία) έθεσε τέλος σε μια σπουδαία πορεία στον ποιητικό στίβο.

Πως όμως επικράτησε ο όρος Καταραμένος ποιητής; Στις αρχές του 19ου αιώνα και πιο συγκεκριμένα το 1832 ο Αλφρέντ ντε Βινύ ρομαντικός ποιητής, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας, στο δραματουργικό του έργο του Stello (έργο που αποτελείται από τρεις νουβέλες)  αποκαλεί συλλογικά τους ποιητές ως τη ράτσα των παντοτινά καταραμένων από τους ισχυρούς της γης. 

Ως καταραμένους ποιητές η ιστορία έχει καταγράψει:

• Σαρλ Μπωντλαίρ ( Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 9 Απρ του 1821 και πέθανε στις 31 Αυγούστου 1867) 
• Πωλς Βερλαίν (Γεννήθηκε στο Μετζ στις 30 Μαρτίου 1844 και πέθανε στο Παρίσι στις 8 Ιαν 1896) 
• Αρθούρος Ρεμπώ ( Γεννήθηκε 20 Οκτ 1854 και πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 1891) 
• Λωτρεαμόν (Ιζιντόρ Ντυκάς ) ( Γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1846  και πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1870),
•  Φρανσουά Βιγιόν ( Γεννήθηκε το  1431  και  εξαφανίστηκε το 1463)

Σε κάποιο ποίημά του  ο Βιγιόν αναφέρει 

"Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι πλέρια ξένος" 

ενώ σε άλλο :

είθε ο Θεός να λυπηθεί

έναν μας και όλους,  πιά νεκρούς.

Στον Ελλάδα ως καταραμένοι ποιητές αναφέρονται :

• Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης ο οποίος γεννήθηκε το 1888  στην Αθήνα και αυτοκτόνησε τον Γενάρη του 1944. Σε κάποιο ποίημά του αναφέρει: 

λυπήσου αυτούς, που, μια φορά,

με φτερά ζούσαν, και τα χάνουν,

και δεν τους μένει άλλη χαρά,

παρά η χαρά πως θα πεθάνουν…

 ενώ στο ποίημά του "Θάνατος" γράφει: 

Κι όπως κυλά στα βάθη του κενού μου, 
σαν άστρο φλογερό στον άξονα του, 
δε νιώθω πια παρά το Νου μου 
στην Απεραντοσύνη του Θανάτου. 

• Ο Κων/νος Καρυωτάκης:  Γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 30 Οκτωβρίου 1896 και αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα την 21ης Ιουλίου 1928 

Στο ποίημά του ΠΟΙΗΤΕΣ  γράφει:

 Πώς σβήνετε, πικροί ξενιτεμένοι!

Ανθάκια μου χλωμά, που σας επήραν

σε κήπους μακρινούς να σας φυτέψουν...

• Ο Κωνσταντίνος Καβάφης (Αλεξάνδρεια, 29 Απριλίου 1863 - Αλεξάνδρεια, 29 Απριλίου 1933) (Για πολλούς ο σημαντικότερος Έλληνας ποιητής και για άλλους ένας από τους μεγαλύτερους του κόσμου)

Θα θυμίσω στίχους από το ποίημά του : 

Κεριά

....

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

     

 Η ποίησή τους, άλλοτε σκοτεινή, άλλοτε δυσνόητη και μυστηριώδης,  αναμοχλεύει τα ανθρώπινα πάθη και οδηγεί τις σκέψεις των ανθρώπων  σε δύσβατα μονοπάτια.

 

• Ο Γιώργος Μακρής ειλικρινά δεν μπορώ να ξέρω εάν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ανάλογα. Υπάρχουν αναφορές που τον φέρνουν ως μια προβληματική προσωπικότητα που όμως με τον χαρισματικό τρόπο σκέψης επηρέασε τον περίγυρό του, τις συναναστροφές του σημαντικά. Γεννήθηκε το 1923 και έθεσε τέρμα στη ζωή του το 1968. 

Γράφει στο ποίημά του: Εμείς οι λίγοι (1950) 

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

μ τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.

Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.

Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες το αίμα μας

Κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.

Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.

• Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στις 1 Ιουνίου 1940 και αυτοκτόνησε στις 3 Οκτ 1993. Ποίηση ασυμβίβαστη, στίχοι επαναστατικοί. Σκοτεινοί. 

γράφει : «Εμένα, οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα, στις ταράτσες παλιών σπιτιών,   Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη,   πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομύρια σιδερένια μανταλάκια,   τις ενοχές σας, αποφάσεις συνεδρίων, δανεικά φουστάνια, σημάδια από καύτρες,   περίεργες ημικρανίες, απειλητικές σιωπές…   κάνουν ό,τι λάχει».... 

και αλλού κραυγάζει:

Κανείς δε θα γλιτώσει.
Κι αυτό το μακέλεμα δε θάχει
ούτε μισό μισοσβησμένο Όχι.
Θα βουλιάζουμε–βουλιάζουμε–
κατακόρυφα με 300 και βάλε
σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος
με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι
απο διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων
γλείφοντας
υπογράφοντας
ικετεύοντας
κι ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ.

πηγή: α.Βικιπαίδεια

     β. Άρθρο: Καταραμένοι Ποιητές οι Θεμελιωτές που συντάχθηκε από τον κο Σερδαρίδη Σωτήρη στις 16 Φεν 2013 http://inaoussa.gr/index.php/columns/skepseis/1226-kataramenoi-poiites-oi-themeliwtes