Κύριε, Κύριε

Κύριε,
η μνήμη της ανάσας σου με βαστά ξάγρυπνη τις νύχτες.
Υπνοβατώντας, ψηλαφώ τα σκοτάδια αναζητώντας την.
Ευελπιστώ πως θα με οδηγήσει στην πηγή της ύπαρξής σου,
μέσα στα βάθη των πιο απόκρυφων ονείρων σου.
Και θέλω απλά σαν άκακο φίδι δίπλα σου να κουρνιάσω,
Να κλείσω τα μάτια και με τα βλέφαρά σου να σκεπαστώ.
Ελπίζω πως τότε σαν κουρασμένος βράχος θα βουλιάξω μες στους βυθούς της γαλήνης,
μιας γαλήνης που καμιά ανθρώπινη ψυχή δεν έχει ως τώρα γευτεί.

Κύριε, Κύριε,
Oι ρωγμές στα χείλη σου ξαφρισμένα ποτάμια
που στο πάτο τους χιλιάδες μυστικά είναι φυλαγμένα.
Καυτές σαν λίβας ανάσες που ποθώ να νιώσω να ιδρώνουν τα αυτιά μου.
Άσε με να βουτήξω μέσα τους, μια φορά μονάχα –
κι έπειτα ξέχασέ με για πάντα.
Άσε με να σβηστώ από κάθε μνήμη και χάρτη.
Φύσα τις στάχτες που σκεπάζουν το δέρμα μου,
και κάνε με να μοιάσω σαν κάτι άλλο εκτός από εύθραυστη σάρκα,
Που ‘ναι καταδικασμένη να αποσυντεθεί στο τέλος του Χρόνου.

Κύριε, άσε με μέσα στις δυο σου παλάμες να ξαπλώσω.
Βάστα με γερά. Πες μου πως δεν έχω τίποτα άλλο πια να φοβάμαι.
Κι εγώ μονάχα τα δάχτυλά σου θα μυρίζω και θα αφεθώ
σε ένα ύπνο βαθύ, που δεν τον ταράζει ανησυχία καμία.
Θα σβήσω από την μνήμη μου κάθε μνήμη και χάρτη,
και μια μέρα σαν κάμπια θε να ξυπνήσω μες των χουφτών σου τους ρόζους.
Μέσα από τα αγουροξυπνημένα μου μάτια θα σφύζει ιριδίζουσα μαγεία ο κόσμος.
Κι αργά θα συρθώ ως του μετώπου σου τις βαθιές τις ρυτίδες,
για να βαλθώ να διαβάζω τις δύσβατές σου τις σκέψεις.

Αυτή η πόλη…

Αυτή η πόλη περιφέρεται μέσα μας μ’ ένα μαχαίρι στο στόμα
Και γλυκοφιλά τις σκέψεις μας, γλυκοφιλά τα όνειρά μας.
Αυτή η πόλη έχει γραμμένα τα ονόματά μας στην άμμο
Και μεθυσμένη τα κατουράει τα βράδια της Παρασκευής.
Αυτή η πόλη μας πετάει μέσα στα θεμέλια του μεγαλείου της
Κι επάνω στο στήθος μας χτίζει ουρανοξύστες και ξενοδοχεία.
Αυτή η πόλη ακουμπάει την κάνη στον κρόταφο
Και χαμογελώντας γλυκά μας λέει πως ελευθερία είναι ο φόβος της σφαίρας.
Αυτή η πόλη σαν αγία κηρύττει την αγάπη και την ελεημοσύνη
Αφού πρώτα κόψει τα χέρια μας για να μην πιαστούν,
Αφού πρώτα ανοίξει τα πορτοφόλια μας και πάρει την ελεημοσύνη που της αναλογεί.
Αυτή η πόλη δεν είδε τον έρωτα και την ηδονή που έπεσαν απο τους ουρανούς
Μόνο το μαστίγιο του θεού και τον λόγο του γραμμένο στυγνά επάνω στην πέτρα.
Κληροδότησε μια υπόσχεση που βρωμάει αποσύνθεση
Κι αν σκάψεις λίγο τους κήπους μας θα δεις
Πως είναι γεμάτοι ψοφίμια.
Αυτή η πόλη έχει ένα αναμμένο κάρβουνο σφηνωμένο μες την παλάμη
Και κάθε πρωί με την καλημέρα μας σφίγγει το χέρι.
Αυτή η πόλη έχει ένα ξυράφι στο βλέμμα
Και ένα κοφτερό δόντι στη θέση της καρδιάς
Και κάτω απο τα διαμαντένια δαχτυλίδια της
Κρύβει σαρκοβόρα σκουλήκια όλη την ξενιτιά.

Ζήτησα συγνώμη παντού, για τα δικά μου κι όλα τα κρίματα του κόσμου.
Θα μείνω εδώ, άγνωστο για πόσο ακόμα,
Μέχρι να μετανοήσω ειλικρινά.

Λύκε λύκε

Σήμερα το πρωί
Βρήκα ένα λύκο να κοιμάται μες τα σεντόνια μου.
Είχε το χέρι του επάνω στο στήθος μου,
Την μουσούδα του στο αυτί μου
Και εισχωρούσε καυτή η ανάσα του απο τον κρόταφό μου
Μέσα βαθιά στης σκέψης μου την μήτρα.
Άνοιξε τα μάτια του
Και μέσα τους είδα το όνειρο της περασμένης νύχτας
Πως ένας άγγελος μπήκε μέσα μου
Και μου έκανε έρωτα
Και γέμισαν τα σωθικά μου γιασεμιά και κρίνα.
Λύκε, λύκε,
Του ψιθύρισα,
Είσαι εσύ;
Γέλασε και μύρισε η ανάσα του σήψη
Κι ήταν τα μεγάλα δόντια του κόκκινα σαν ροδοπέταλα.
Κάποιος απροσδιόριστος φόβος έκλεισε τα βλέφαρά μου
Κι όταν πάλι άνοιξαν ήταν το κρεβάτι αδειανό
Και τα σεντόνια γεμάτα ρωγμές
Παγωμένες σαν χιόνι.
Κι είχα μια τρύπα στην κοιλιά,
Μα δεν πονούσε καθόλου.
Έμπαινε μέσα της ο αέρας κι ο ήλιος απο το ανοιχτό παράθυρο
Και για λίγο νόμισα πως κυοφορούσα
Το πρωινό βρέφος ετούτης της ημέρας.
Έβαλα το χέρι μου και ψαχούλεψα…
Τίποτα.
Μόνο δυο ξερά πέταλα γιασεμιών κόλλησαν επάνω στα νύχια μου.

Κι έκλαψα όλο το πρωί
Γιατί είχα αποβάλει
Και την τελευταία υπόσχεση που έσπειρε μέσα μου ο κόσμος.

Ράγισαν οι καθρέφτες

Ράγισαν οι καθρέφτες
Και τα είδωλα πήραν τις πρωταρχικές τους όψεις.
Γυμνοί πια στο έλεος του κόσμου
Ότι μας προστάτευε ήταν μια ιδέα
Που σαν πεινασμένος κόρακας
Στράφηκε στο μυαλό που την έθρεφε.
Οι μαρμάρινοι στύλοι της ιστορίας
Γίνανε η αντανάκλαση της ντροπής μας
Και η ζεστή στεγανή μήτρα που μας αποχαύνωνε
Τώρα μας φτύνει σαν ψαροκόκαλα στη χαρτοπετσέτα.

Και η μόνη προίκα όλων των χρόνων μας
Του ομφάλιου λώρου η θηλιά
Στον λαιμό μας καδένα.

Της μνήμης

…Και τώρα που έληξε η γιορτή,
Τώρα που έπαψαν οι μουσικές,
Η οχλαγωγία και τα σκουντήματα του πλήθους,
Τώρα που τα πυροτεχνήματα σκορπίστηκαν στη νύχτα,
Τώρα
Πάλι
Μείναμε μόνες
Εγώ
Και η μνήμη μου,
Αυτή η ξένη,
Αυτή η υπερκινητική αμοιβάδα στην παλάμη μου
Που σε κάθε της κίνηση
Διαιρείται,
Πολλαπλασιάζεται,
Αλλάζει χρώματα κι εκφράσεις,
Υφή,
Οσμή
Και σχήμα.
Αλλαξοπιστεί και αυτοαναιρείται.
Ξεγλιστρά μέσα από τα δάχτυλά μου
Και πέφτει επάνω στο πληκτρολόγιο
Κι έτσι όπως σπαρταρά επάνω στα πλήκτρα
Άθελά της
Γράφει ποιήματα
Για πράγματα
Που πιθανόν
Να μην συνέβησαν ποτέ.

Μα δεν έχω άλλη επιλογή
Από το να την πιστέψω.