Σε ποιον ανήκει μια ιστορία; : Ποιητική Συλλογή της Ελένης Τζατζιμάκη / μετάφραση: David Connolly / Εκδόσεις Μελάνι, 2015

Ήτανε νύχτα όταν ρωτούσες:

Σε ποιον ανήκει μια ιστορία; 
Στον έρωτα ή στο θάνατο; 

Σου απαντούσα βιαστικά 
Γιατί αγνοούσα την απάντηση. 

Ξαναρώτησες κάποτε, πιο σαφής: 

Σε ποιον ανήκει μια ιστορία όταν παύει να ανήκει σε μένα; 

Έκανα πως δεν άκουσα. 

Συνέχισα να τρίβω το πάτωμα με τους λεκέδες 
από τα βήματα. 
Βήματα παντού μέσα στο σπίτι
Από διάφορους περαστικούς, ζώντες και μη.

Όλους αυτούς που περπατούν στο χώρο μου

Όλα από μια ιδέα ξεκινάνε και σε μια ιδέα καταλήγουν,

Και

Γυρεύουμε τη μυθολογία του έρωτα και όχι τον έρωτα 
καθεαυτόν,

σκέφτηκα να σου απαντήσω, μα ήταν περασμένη η ώρα.
(Η απάντησή μου δεν είχε νόημα άλλωστε, γιατί δεν ήταν απάντηση.)

Η μαγεία της άνωσης : Ποιητική Συλλογή της Ελένης Τζατζιμάκη, εκδοθείσα το έτος 2009 από τις εκδόσεις Μελάνι

ΤΑ ΧΕΡΙΑ

Κλειδωμένες όλες οι πόρτες
σφαλίζουν ανελέητα την ερημιά μας.
Πόση γροθιά πόση οδύνη
θέλω ακόμη,
χρειάζεται,
μέχρι να γυαλίσει πίσω μου ο ήλιος
διπλωμένος στα κάγκελα του μπαλκονιού.

-Θα πρέπει να σπεύσουμε να ξανασυστηθούμε με βάση τα νέα δεδομένα .
Γρήγορα γρήγορα.

ούτε τα χέρια να λυθούν δε θα προλάβουν
για ν’ αντικρίσουν παρθενικά οι παλάμες
τις όμορφες φλέβες τους,
τα δυνατά τους στήθη
θαρραλέα
που ορίζουν τις πόρτες.

Θάλασσες

Επίμονα γυρεύει
Το παράθυρο
Το βράδυ
να μας βρει

αντισταθήκαμε
κι ας είμαστε βουβοί από φως
για χρόνια τώρα.

Γεμάτο από θάλασσες παράθυρο
Θάλασσες που δεν κράτησαν τα μάτια
Θάλασσες ανείπωτες

Μα εσύ να κλαις,
Να κλαις
Για νά’ ναι όμορφη η πλημμύρα

2

“Death is a letter that was never sent'
IGNU, Allen Ginsberg

Να περπατάς
Να λησμονάς ταυτόχρονα
Πράξεις μεσοπαθητικές
Κομμάτια ενστίκτου
Με λίγο από στοχασμό
Εμπρόθετο το πεζοδρόμιο
Πάει
Και στα χυμένα γράμματα
Της αναποδογυρισμένης μηχανής
Με τον αναποδογυρισμένο ταχυδρόμο
«Επείγον»

Ανάμεσα στις λέξεις
Κάτω από τις σκιές των γραμμάτων που δε βιάζονται
Μπαινοβγαίνει ο σάτυρος γλείφοντας προκλητικά τις απολήξεις
Του ε του π του ε του ι του γ του ο του ν
Κοιτάζοντάς σε τόσο μες στα μάτια που αυτά δακρύζουν
Πολύ βλέμμα για να το αντέξεις
Αντιστράφηκαν οι όροι.

Παραλήπτης
Αποστολέας
ή

Αποστολέας
Παραλήπτης;

Πώς με βασανίζει αυτό το τέλος.

...

Ελένη Τζατζιμάκη (μικρό βιογραφικό)

Η Ελένη Τζατζιμάκη γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1986. Είναι απόφοιτη του τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και μεταπτυχιακή φοιτήτρια του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, στον τομέα της Νεοελληνικής Φιλολογίας. Εκτός από τη μουσική ασχολείται με τη ποίηση. 

Ποιητικές Συλλογές:

• 2009 : Η Μαγεία της ‘Ανωσης, η οποία συμπεριλήφθηκε στις υποψηφιότητες για το βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα (2010), του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω, καθώς και του Πρώτου Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών (2011). 
• 2012: Μετά την Ενηλικίωση 
• 2015:«Σε ποιον ανήκει μια ιστορία;»

όλες από τις εκδόσεις Μελάνι. 

Στην προσυγκέντρωση / Ελένη Τζατζιμάκη

Ήταν καθισμένος στο πεζούλι.
Σε ένα από εκείνα της πλατείας Ομονοίας.
Τριγύρω κόσμος και πρόσωπα ολοκαίνουρια
Φωνές ανδρών και γυναικών
Μεγάφωνα, μικρόφωνα, σημαίες και ιδέες σε εναλλαγή
Εκείνος, χρόνια τώρα καθισμένος στο πεζούλι
Στην ίδια θέση,
Φυλλομετρούσε το κομπολόι του
Και τις ώρες που αργούσαν
Για τις μέρες που θα έρθουν.
-Γι’ αυτές ήτανε βέβαιος καθώς,
κάθε φορά που τις μετρούσε
έβγαζε τον ίδιο αριθμό,
ισόποσο,
με τις ημέρες που τον βρήκαν στο πεζούλι,
ανάμεσα στα μεγάφωνα, τα μικρόφωνα, τις σημαίες και τις ιδέες.
Μεγαλώνοντας, μαθαίνεις να μετράς αντίστροφα: από το τέλος, στην αρχή.

Τον έβλεπα καθισμένο στο πεζούλι,
Εκεί, στην ίδια θέση πάντοτε, με την πλάτη ακουμπισμένη στο παραπάνω σκαλοπάτι
με το κεφάλι σκυμμένο,
κοιτώντας
μια στο κομπολόι,
μία στις σημαίες,
μια στα καινούρια πρόσωπα
και μια
στα απέραντα ιδεώδη του.

Η εντός εξορία‏ ...της Ελένης Τζατζιμάκη

Όλα είμαι εγώ. Η άγνοια και η γνώση μου. Η εσκεμμένη μου αστοχία. Ο ματαιόδοξος, αυτόκλητος πόνος. Η εκκρεμής μου χαρά. Η κουρασμένη μου χαρά. Η ταλάντωση του μυαλού και η ορθάνοιχτη καρδιά στον ουρανό και στο όνειρο. Μέσα από το ορθό της απογείωσης καθορίζω το μοιραίο της πτώσης. Ρυθμίζω το ύψος του βλέμματος ανάλογο προς το βάθος της φωνής, προετοιμάζοντας την ευθυγράμμιση με τους ανθρώπους. Εκμεταλλεύομαι άπληστα τα πάθη τους εντός μου. Ιδεολαμβάνομαι το χρέος για το αύριο. Ύστερα, τακτοποιώ το χρέος για το πάντοτε. Αγωνιώ για την οφειλή μου στο «πάντα». Εντοπίζω το κέντρο της αγάπης και αναμετριέμαι με έρωτες φθισικούς, λογής-λογής και ακατάληπτους: αυτών την αλήθεια υπερασπίζομαι. Έτσι, μετρώ τα πρώτα βήματα προς το θάνατο, σύντροφοι. Προτού φύγω, θα έχω αρνηθεί τη δευτεροταγή ανθρωπότητα- είμαστε οι ανθρώποι ο μοχλός του πεπρωμένου. Κι ο έρωτας για τη ζωή η ισόβια θηλιά μας. Και η ζωή που πέρασε, μια πλαστική σακούλα στη ράχη της θάλασσας που αχνοφαίνεται απ’ την ακτή. Σύντροφοι, γνωρίζετε πως δονείτε τη μήτρα της ιστορίας; Πως ξαναβάφετε το χρώμα του νερού; Πως ξαναβρίσκετε τα αταξίδευτα νερά; Κι όλοι μαζί, το αγέννητο παιδί κυοφορείτε μέσα στο κόκκινο γαρίφαλο μου. Κι έχω το χέρι πάντα απλωμένο,να μ’ ανασταίνει η θέρμη σας αργά, περιμένοντας το ξημέρωμα ολόγυμνη. Και ξημερώνει. Και ξημερώνω.

Τα χέρια / Τζατζιμάκη Ελένη

Κλειδωμένες όλες οι πόρτες
σφαλίζουν ανελέητα την ερημιά μας.
Πόση γροθιά πόση οδύνη
θέλω ακόμη,
χρειάζεται,
μέχρι να γυαλίσει πίσω μου ο ήλιος
διπλωμένος στα κάγκελα του μπαλκονιού.
-Θα πρέπει να σπεύσουμε να ξανασυστηθούμε με βάση τα νέα δεδομένα .
Γρήγορα γρήγορα.
ούτε τα χέρια να λυθούν δε θα προλάβουν
για ν’ αντικρίσουν παρθενικά οι παλάμες
τις όμορφες φλέβες τους,
τα δυνατά τους στήθη
θαρραλέα
που ορίζουν τις πόρτες.

Θάλασσες
Επίμονα γυρεύει
Το παράθυρο
Το βράδυ
να μας βρει
αντισταθήκαμε
κι ας είμαστε βουβοί από φως
για χρόνια τώρα.
Γεμάτο από θάλασσες παράθυρο
Θάλασσες που δεν κράτησαν τα μάτια
Θάλασσες ανείπωτες
Μα εσύ να κλαις,
Να κλαις
Για νά’ ναι όμορφη η πλημμύρα

2

“Death is a letter that was never sent”
IGNU, Allen Ginsberg
Να περπατάς
Να λησμονάς ταυτόχρονα
Πράξεις μεσοπαθητικές
Κομμάτια ενστίκτου
Με λίγο από στοχασμό
Εμπρόθετο το πεζοδρόμιο
Πάει
Και στα χυμένα γράμματα
Της αναποδογυρισμένης μηχανής
Με τον αναποδογυρισμένο ταχυδρόμο
«Επείγον»
Ανάμεσα στις λέξεις
Κάτω από τις σκιές των γραμμάτων που δε βιάζονται
Μπαινοβγαίνει ο σάτυρος γλείφοντας προκλητικά τις απολήξεις
Του ε του π του ε του ι του γ του ο του ν
Κοιτάζοντάς σε τόσο μες στα μάτια που αυτά δακρύζουν
Πολύ βλέμμα για να το αντέξεις
Αντιστράφηκαν οι όροι.
Παραλήπτης
Αποστολέας
ή
Αποστολέας
Παραλήπτης;
Πώς με βασανίζει αυτό το τέλος.

3

Αν για θέμα της η τέχνη
Θα έχει μια σπασμένη στάμνα
Μια μικρή ψυχή θρυμματισμένη
Με αυτολύπηση μεγάλη
Αυτό που θ’ απομείνει ύστερα από μας
Θα είναι σαν το κλάμα εραστών
Σ’ ένα μικρό λερό ξενοδοχείο
Όταν ροδίζει η αυγή τον τοίχο
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ, Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ
Δεν μου αρέσουν οι ερωτήσεις
Που ξεκινούν με τι .
Το τι κρατάει λίγο απ’ το τίποτε εξάλλου.
Ο φόβος
Για την ιδέα των πραγμάτων
-Τόσο πλατωνικό, τόσο κλισέ-
Ήρθε κι εγκαταστάθηκε μέσα μου τη νύχτα
Του αδιαίρετου 9(θα’τανε τρία αλλιώς)*
Και γέμισε η οθόνη με απόπειρες εντυπωσιασμού
Μήπως λιγάκι απαντήσω κι εγώ
Το τίποτε με λόγια.
-Δεν κατέχω και πολλά απ’ το υπαρκτό
Ώστε να πάρω θέση.-
Η θέαση
Παρετυμολογία της θέωσης
Του Είδους
Δρασκελίζει την αλήθεια του ανείπωτου.
-Γιατί μόνο ό,τι λέγεται,
Υπάρχει.
Ας μιλήσουμε, λοιπόν,
Για να μη δούμε άλλες σκιές.
Και ας πονάει αυτή η ποίηση.
*αναφορά στο ποίημα “La vita Vecchia” του Χάρη Βλαβιανού.
Ανηρημένο
Βραδινή περιπολία.
Βουίζω.
Συντρίμμια τακτοποιημένα αμφιθεατρικά στην εκκωφαντική ηχώ.
Όπως τα άχυρα ή οι δάφνες στα μαλλιά μου μετά το τέλος της άνοιξης.
Ανακλώνται τρισδιάστατα στο δέρμα της θάλασσας που έπνιξε το χέρι μου.
Μαζί μ’αυτό που δεν άντεξε η αφή .
Βρέθηκε πρόσφατα στο σεντούκι του μικρού ναυτίλου*.
…
Παραμέρισε με μια λαβή τ’αυτιά του χτυπώντας τα από πίσω προς τα μπρος, ξεκινώντας το άγγιγμα απ’ το λοβό.
Το δέρμα που έδινε το σήμα έναρξης ώστε να ξεκινήσει ο χορός των θησαυρών ανάμεσα στα σκεβρωμένα βαρκάκια που ορέγονται το πέλαγος.
Ω η μαγεία της άνωσης.



*αναφορά στο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη.