(Τις νύχτες σου μιλώ)

Τις νύχτες σου μιλώ
με Ιδεογράμματα
ζωγραφισμένα στον Ουρανό
από κόκκινο μελάνι
Είναι βλέπεις και το φόντο ανάλογο

θέμα αισθητικής...
Ανακαλώ τους σπαρμένους μύθους
και διαβάζω τον Έρωτα
στο Είναι μου
...κουβαλάω μια Πηνελόπη, μια Ελένη , μια Μήδεια,
μια Φαίδρα να ουρλιάζει χτυπημένη απ τα φαρμάκια της Αφροδίτης...
Τις μελετώ κι ύστερα σκαλίζω
όσα μπορούν να διαβαστούν
μόνο από μάτια πάναστρα
γεμάτα Φως
Μυστικά του Έρωτα περασμένα μέσα
απ το γυναίκειο λυγμό
τα μαγικά της Κίρκης
~ μήπως δεν πόνεσε κι αυτή...~
της Καλυψους το θρήνο ~ ναι κι οι θεότητες θρηνούν..
Το πρώτο σημαίνει
θυσία, το δεύτερο επίγνωση ,το τρίτο απάτη ,το τέταρτο δόλος ,το πέμπτο συνουσία ,το έκτο έκσταση ,το έβδομο προσποίηση...
Μερικά είναι κλειδιά
δε διαβάζονται
δεν αποκαλύπτονται
υπάρχουν ,επαναλαμβανόμενα
στους αιώνες να υπενθυμίζουν του Έρωτα
τα μεγαλύτερα λάθη και τα ευκολότερα πάθη...
Αλίμονο στα θύματα
που θα θελήσουν στ' άβατα να προχωρήσουν...
Να διαβάζεις τα ιδεογράμματα που
φέγγουν
και ν' ακολουθείς τη
ρότα των Φεγγαριών
κάποτε θα σου δοθεί η χάρις και για όσα κρύβονται...

Βαδίζοντας

Βαδίζοντας στ' αρχαία της Περσεφόνης βήματα
ανασύρεις τον Έρωτα
από τα σκοτεινά δώματα του Αηδονέα
ταλανίζοντας Θεούς
Δαίμονες κι ανήμπορους θνητούς
με τα βασανιστήρια
γλυκιάς κι οργίλης
ηδονής
Στα ακρόρια Έρωτα
και Θανάτου
ζωγραφίζεις λέξεις
με αίμα
ανήσυχη φωτιά
κι αγρίμι της κατάρας
Πότε ερωμένη πότε
τεμαχισμένη
ιέρεια φωτός
ξεσκίζεις με τα δόντια το σκοτάδι
και με τα δάχτυλα την Ποίηση μέχρι να
πιάσεις την Αλήθεια
από καιόμενα φτερά...
Χιλιογδαρμένη ούτε καν κραυγάζεις
μονάχα γράφεις στη
σιωπή
με ιερατική μεγαλοπρέπεια
κι ασκητική αυστηρότητα...
Στις δυνάμεις του Έρωτα
με μεγαλοπρεπή υποταγή
αναγγέλεις προσαρτήσεις γαιών
και υδάτων...
Σε κάθε βήμα ζωή με μέτρο Ποίηση
ελεύθερη προσμίξεων
εν τοις Ελευσινίοις
Μυστηρίοις
προσδοκώντας Φως...