Η ΟΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΦΗ΄/ Περδίκη Σοφία

Τις στιγμές που εισβάλλει η όραση στην αφή
βλέπεις το δέρμα ξέχωρα απ’ το σώμα
το κρατάς σαν μωρό
σφιχτά κι απαλά
μικρές τριχούλες ρίγη σταλάζουνε
στους οφθαλμούς
τρυγούν τα δάχτυλα την εσωτερική τους πλευρά
μην και σκιαχτεί η τρυφερότητα.

Κι ύστερα περνά από μπροστά σου
φευγαλέα η ματιά
μια πλήρωση της αίσθησης βλέπεις
όπως όταν η φλέβα φουσκώνει
το αίμα κυλά
τι τένοντας, τι τέντωμα
να σκάσει πάει η κρούστα
και είναι της πληγής τούτης ενόραση
η δερμάτινη μνήμη.

Ο ΘΕΡΙΣΤΗΣ / Περδίκη Σοφία

Στις μικρές πόλεις τα βράδια
όταν ο θεριστής έχει αποσυρθεί
στης στοάς το πιο εσώτερο δώμα
βγαίνουν οι κοπέλες ντυμένες με τα ρούχα
του ταφτά, τα πιο ακριβά, φορούν αρώματα.

Ισορροπούν με δυσκολία
πάνω σε ψηλά καλάμια, ο αέρας φυσά,
τα καλοκαίρια, όταν όλα είναι έξωμα
στήνεται το γλέντι, συγγενείς, πεθερικά
αρχαία ψάλλουν χορικά στη μέση της πλατείας,
τα ντέφια κρατούν τον ρυθμό
Ιωνικό, Βαλκανικό, δεν έχει εξάλλου σημασία καμία.
Ρέει της μέθης η πηγή και συνήθως ένα παιδί, το πιο νεαρό,
που το λένε Ευάγγελο καλείται να σύρει το χορό.

Στις μικρές κοινότητες, τις νύχτες χωρίς άστρα,
με κομμένο το ηλεκτρικό
λάμπουν παλλόμενα κεριά
πέντε ζάλες συγκαθιστές κοιτάζονται στα μάτια.

Πριν ξυπνήσει ο θεριστής, πριν κοπούν τα στάχυα.

Σοφία Περδίκη (μικρή αναφορά)

Η Σοφία Περδίκη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. 

Σπούδασε στη σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών «Βακαλό» και στη Σχολή Καλών Τεχνών «L’ École des Beaux-Arts de Saint-Étienne».
Από το 2010 είναι μέλος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βόρειας Ελλάδας (ΣΚΕΤΒΕ).

Ποιήματά της δημοσιεύονται σε σχετικές ιστοσελίδες του διαδικτύου..

Διατηρεί το ιστολόγιο: https://sofiaperdiki.wordpress.com/

Μια βόλτα / Σοφία Περδίκη

Μια βόλτα στο σώμα σου
με δυο άλογα
που θα καλπάσουν
ξεκινώντας
από την πρώτη κατοικία
την κόκκινη βίλα
που γέμιζε η στάθμη της
με υγρό γλυκό
κι έβαζες το δάχτυλο
στο στόμα
είχες τα μάτια ορθάνοιχτα
μάτια περισκόπια
έβλεπαν τα μεθεόρτια
της καρδιάς
που θα επισκέπτονταν
αργότερα
όταν θα έφταναν
στην κατάλληλη ηλικία.
Όλοι οι ήχοι εκείνοι
που έβγαιναν απ’ τον λαιμό
ήχοι μικροί
από γλέντια Μεγάλων
απορροφήθηκαν στο αίμα
κρατούνε το ίσο ακόμα
μέσα στο δικό σου σώμα.

Σου προτείνω
να ξεδιψάσεις τα άλογα
όταν θα τα δεις κουρασμένα
σ’ αυτήν την κρυμμένη σου στέρνα.
Και σαν θα’ χουν κάνει
τη μεγάλη βόλτα
στου κορμιού τα σωθικά
στη θάλασσά σου που βραδιάζει
και παίρνει ένα χρώμα ρουμπινί
όπως το κρασί
να τ’ αφήσεις ελεύθερα.

Σοφία Περδίκη

ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ / Περδίκη Σοφία,

Πάνω στον βράχο

στο πέτρινο κρεβάτι

έστρωσα άμμο ψιλή

κεντημένη από προγονική βελονιά

με τ’ αρχικά μας χαραγμένα

στου βράχου τη σχισμή

κι ο ήλιος με βρήκε ανάσκελα

στα πόδια μου απλώθηκε ζεστή πνοή

κι ήσουν πιο κει εσύ

στα χέρια κρατούσες της εστίας τη μηχανή

καθόριζες βάθη και ζενίθ

στην παραλία που τη λέγαμε Λιβάδι.

Σ’ έβλεπα προσηλωμένο

άκουγα να τρέχει το νερό στ’ αυλάκι

κρύο νερό και δίψαγα

με το σώμα σε στάση ύπτια

κι είχα φυτέψει στην κοιλιά μου μιαν ελιά

να ρίχνει τη δροσιά της στα πιο απόκρυφα σημεία

εκεί στου βράχου την επιφάνεια τη λεία

περάσαμε και φύγαμε χωρίς επιστροφή.

Το φιλμ είπες έχει καεί

έμεινε μόνο στο χαρτί

των σκιών μας η αποτύπωση.