Στον αιώνα ή ωραία σαν θάνατος μητέρα : Ποιητική Συλλογή του Θάνου Κανδύλα εκδοθείσα το 2013

Ὅλες οἱ ἐξουσίες Μέσω τῆς δικῆς σου πάντα Ἐναντίον σου. Γιατί ’ναι πολλά τά ἔχει τους Πολλά τά δεσμωτήρια Ἄλλα τά βλέπεις Τά πιό πολλά ὄχι. Δέν εἶσαι ἐδῶ Γιά νά προσκυνήσεις θεούς καί δαίμονες. Γεννήθηκες γιά νά χαρεῖς καί νά πονέσεις Νά ἐρωτευτεῖς, νά χορέψεις, νά τραγουδήσεις Νά συνεργαστεῖς μέ φύση καί συνάνθρωπο Ἕνα μέ τή φύση˙ δέν εἶσαι ἐσύ ὁ δυνατός Οὔτε κι ὁ ἐλάχιστος. Ὅλα στή γῆ ζοῦν μέ ἔρωτα καί θάνατο Δέν ὑπάρχει ἄλλο, ἄλλη ζωή ξανά ἐδῶ˙ Μία εἶναι καί δεύτερη δέν ἔχει. Ἄς ἀφήσουμε στή φύση Τό μερτικό της τοῦ θανάτου. Ἐμεῖς δέν ἤρθαμε γι’ αὐτό Γιά κανενός τή δόξα Οὔτε καί νά γονυπετήσουμε Τήν προσευχή νά ποῦμε Ὄχι δέν εἶναι σκοπός μας Οὔτε κανένα νόημα Ὑπάρξεως ἔχει. Ἡ γῆ ὑπῆρχε καί μπορεῖ Δίχως ἐμᾶς νά ὑπάρξει.

Άσμα Ασμάτων : Ποιητική Συλλογή του Θάνου Κανδύλα εκδοθείσα το έτος 2011

Τι να 'ναι ετούτο, όπ' ανεβαίνει Απ' την ερημιά, σα στήλη καπνού; Με σμύρνα, λιβάνι, θυμιατισμένη Μ' όλες τις σκόνες του μυροποιού; Να, το ανάκλιντρο του Σολομώντα Σε κύκλο γύρω του εξήντα παλικάρια Απ' τα δυνατότερα του Ισραήλ. Όλα τους έχουνε ζωσμένη σπάθα Μαθημέν' από πόλεμο. Καθένα, σπαθί έχει στο μηρό. Για τις φοβέρες της νύχτας.

Άτροπος (απόσπασμα) / Κανδύλας Θάνος

……………………….
Πήγαινα μ’ έναν φίλο
Κι όλο πήγαινα
Πέρα ο Κουκουλωμένος

Στο βάθος ένα πλήθος σέρνονταν
Πάνω στου Πηνειού τη γέφυρα
Προς το Αλκαζάρ κατέβαινε
Μια μαύρη λιτανεία
Κι άκουες πότε θρήνους μητρικούς
Πότε λυγμούς και στεναγμούς
Βρισιές, κατάρες από δω
Και προσευχές από την άλλη
Όχθη του ποταμού
Μέσα στη λάσπη.

Πέφτει ο πρώτος στο νερό
Ο δεύτερος στη δίνη
Πιάνει ο τρίτος το Σταυρό
Ο τέταρτος τον φέρνει
Μα μέχρι να λάβει τη ευχή
Με τα νερά ακόμη να γλιστρούν
Ο πέμπτος προλαβαίνει…
Σαν όνειρο θα πεις,
Σαν αγκαλιά μητέρας
Μόνο που μένει και δεν φεύγει
Σαν ανεξίτηλο λευκό
Λινό μες σε μυριάδες χρώματα.
Αχ! δεν ακούς, δεν ακούς
Ομορφιά μου που αγάπησα
Όλο μεγαλωμένη στ’ άπατα
Και το φιλί του αιμάτου.
Σσσσσ… το τραγούδι για ν’ ακούσουμε:
Σε χώρα ήμουν μακρινή
Στ’ απέραντο τοπίο των θρήνων…
Θολά ποτάμια και αγροί
Περβόλια ποτισμένα των δακρύων…

Εραστές της Ουτοπίας / Κανδύλας Θάνος

Είναι που ξεχάστηκα

στα κύματα τα μεταφορικά

κινώντας προς άπειρη ενότητα

φανταστικών εκρήξεων.

Είναι που οι μέρες

ροή της θάλασσας

στα φυλακισμένα βλέμματα

του πλήθους που φεύγει

καθώς οι σκιές

του παρελθόντος χάνονται.

Θα κινήσουμε.

το ταξίδι των σύννεφων

γαλήνιες πεδιάδες

ταξιδιώτες φανταστικοί

με τα φωτεινά σημάδια.

Της ουτοπίας εραστές,

του αχαλίνωτου πάθους μύστες.

Θάνος Κανδύλας (μικρή αναφορά)

Ο ποιητής Θάνος Κανδύλας γεννήθηκε το 1954. Έζησε μέχρι το 1964 στο χωριό Αύρα Φαρσάλων. Σπούδασε Ηλεκτρονικά στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται από το 1972.

Έργα του:

Απόπειρα. Αθήνα, Σπηλιώτης, 1983, 

Φέρον κύμα.Αθήνα, Περίπλους, 1992, 

Μαγδαληνή ή Ταξιδιώτης του λευκού. Αθήνα, Περίπλους, 1992, 

Μετέωρη νύχτα. Αθήνα, Γαβριηλίδης, 2004, 

Έσωθεν ουρανός. Αθήνα, Γαβριηλίδης, 2000
Άσμα Ασμάτων, Γαβριηλίδης / 2011

Στον αιώνα ή ωραία σαν θάνατος μητέρα/ 2013

Φάσμα (απόσπασμα) / Κανδύλας Θάνος

  

............

Τώρα πυκνώνουν μέσα σου νοήματα

Καινούργιο νόημα να βγάλουν

Πυκνώνουν μέσα και αναβαπτίζονται στη πείρα

Ο θάνατος μοιάζει της ζωής

Για η ζωή μοιάζει του θανάτου;

Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου

Ούτε και σοφιστεία να την πεις.

Πώς νοιώθεις το ηλιοβασίλεμα

Πώς νοιάθεις την αυγή

Πώς το νέο φεγγάρι

Πώς στην πανσέληνο

Πώς τη γυναίκα αγκαλιάζεις

Σύμφωνα με τη φύση σου

Κι αντίστροφα πώς η γυναίκα

Σύμφωνα με τη φύση της

Τον άντρα αγκαλιάζει.

Αυτά είναι ερωτήματα

Που απάντηση δεν έχουν

Ή μάλλον μυριάδες απαντήσεις

Μες στη ζωή του καθενός

Συνυφασμένες με στιγμές

Που αθέατες μας τριγυρίζουν

Αποσπασμένες απ' την καθημερινή τριβή

Ή και μαζί της ζυμωμένες.

....................

Στον αιώνα ή ωραία σαν θάνατος μητέρα (μικρό απόσπασμα) / Κανδύλας Θάνος

- Ἐδῶ πού ἦλθες δέ θά βγεῖς

Φόβο μέ λένε, κι ὅσοι

Παλέψανε μ’ ἐμένα

Μές στό σκοτάδι πᾶν’ χαμένοι.

Κι ἄλλοι πού ξεφύγανε

(Νομίζανε ὅτι εἴχανε ξεφύγει)

Σέ σκλαβιές πού ’χει ἡ ζωή

Ξεπέσανε καί πᾶνε:

Ἡ πρώτη πίστη ὀνομάζεται

Τή δεύτερη, ἐλπίδα τήνε λένε

Τῆς Σφίγγας ἄρρητο μυστικό καί

Αἴνιγμα, ἡ τρίτη παραμένει.

Ἄν μέ νικήσεις, τίποτα ἄλλο

Στόν κόσμο αὐτόν δέ θά γυρέψεις.

Ὅλα σοῦ δίνονται μέ μιᾶς

Στόν ἄφοβο ὅλα ὑπακούουν

Καί ζῶα καί πουλιά,

Τυφλή ὑποταγή: ἀγρίμια

Ἄνθρωποι, φυτά

Ὅλη ἡ γῆ προσκυνημένη.

Στά λεξικά μέ ἀναφέρουνε

Γιό τῆς Ἀφροδίτης καί τοῦ Ἄρη

(Ποιός ξέρει ἀπ’ τά θεϊκά;

Ἀνθρώπων ποταπές ἐπινοήσεις)

Λοιπόν, θά ’ρθεις νά μέ νικήσεις;

***

Ὅλες οἱ ἐξουσίες

Μέσω τῆς δικῆς σου πάντα

 Ἐναντίον σου. 

Γιατί ’ναι πολλά τά ἔχει τους

Πολλά τά δεσμωτήρια

Ἄλλα τά βλέπεις

Τά πιό πολλά ὄχι. 

Δέν εἶσαι ἐδῶ Γιά νά προσκυνήσεις θεούς καί δαίμονες.

Γεννήθηκες γιά νά χαρεῖς καί νά πονέσεις

Νά ἐρωτευτεῖς, νά χορέψεις, νά τραγουδήσεις

 Νά συνεργαστεῖς μέ φύση καί συνάνθρωπο

 Ἕνα μέ τή φύση˙ δέν εἶσαι ἐσύ ὁ δυνατός

Οὔτε κι ὁ ἐλάχιστος.

Ὅλα στή γῆ ζοῦν μέ ἔρωτα καί θάνατο

Δέν ὑπάρχει ἄλλο, ἄλλη ζωή ξανά ἐδῶ˙

Μία εἶναι καί δεύτερη δέν ἔχει.

  Ἄς ἀφήσουμε στή φύση

Τό μερτικό της τοῦ θανάτου. 

Ἐμεῖς δέν ἤρθαμε γι’ αὐτό

 Γιά κανενός τή δόξα

 Οὔτε καί νά γονυπετήσουμε

Τήν προσευχή νά ποῦμε

Ὄχι δέν εἶναι σκοπός μας

Οὔτε κανένα νόημα

Ὑπάρξεως ἔχει.

 Ἡ γῆ ὑπῆρχε καί μπορεῖ

 Δίχως ἐμᾶς νά ὑπάρξει.


.............


Ώρα να πηγαίνω,
Πριν τ' άγριο ρόδο μαραθεί
Κι ο κόσμος γεμίσει ενοχή, ξανά
Ξανά για ν' αγαπήσω. 

Όσοι μες στην αγάπη μείνατε
Μες στην αγάπη  συνεχίστε

Όσοι νυστέψατε απ' αγάπη
Η ώρα ήλθε ΄ν' αγαπήσετε

Κι απ' την αγάπη 
Όσοι ζωντανοί, ξανά
Στον έρωτα περάστε

Πριν τ' αόρατο χέρι, πριν 
Την σκοτεινή καρίνα
Τ' άλλο του κόσμου ευωδιά
Κα το μισό αλήθειας που δεν δίδεται.

Μια δωρεά γονιού προς τέκνο παροχή
Που μόνο ο θάνατος ορίζει
Εγγυητής πάντα κι αθόρυβος
Εκτελεστής της διαθήκης.

Όλα του κόσμου μυστικά
Και επτασφράγιστο κοντράτο

Όλου του κόσμου κλειδωνιά
Μα το κλειδί χαμένο.

Πας να φιλέψεις γείτονα 
Το σπιτικό σου κλέβει

Πας να ορμηνέψεις το παιδί 
Κι εκείνο σε δαγκώνει.

Όλα ενάντια, πιο και απ' τον άνεμο
Φυσάει, φυσάει από παντού ...

Μια βάρκα μόνη κι αδειανή
Λυτή κατά το πέλαγο 
Τρίζει το ξύλο
Ακυβέρνητη ...