Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,
Εσάς που σας ενέπαιξαν, εσάς που συκοφάντησαν,
Εσάς που απαξίωσαν, χλεύασαν και λοιδώρησαν
Εσάς που στοχοποίησαν, εσάς που δολοφόνησαν
γιατί υψώσατε τα χέρια σας στον ζωοδότη Ήλιο της Ελλάδας
γιατί σηκώσατε τη γαλανόλευκη στων ουρανών τα ύψη
γιατί σηκώσατε τον Τίμιο Σταυρό στους ώμους σας
γιατί βουτήξατε στα διάφανα νερά
του Μαίανδρου της Μικρασίας
γιατί ατενίσατε το Έψιλον το Δελφικό του Απόλλωνα
και αντικρύσατε τ’ άκτιστο φως του Έθνους της Ορθοδοξίας
γιατί ορθοτομήσατε τον Λόγο της Αλήθειας
γιατί τολμήσατε να χύσετε το αίμα σας
και να υψώσετε το ανάστημά σας
ενάντια στους πάσης γης ουτιδανούς και άνανδρους
στους εραστές των σκουπιδιών, σκουπιδολόγους και σκουπιδοφάγους
ενάντια σ’ όλους εκείνους τους προσκυνημένους και γονυπετείς
ψοφοδεείς, περίτρομους και ευτελείς που δίνουν γην και ύδωρ
ενάντια στους δουλεμπόρους, στους δουλόφρονες, στους δουλοπάροικους
στους δόλιους και τους διαφθορείς,
τους δολιοφθορείς της εθνικής ιδέας
και στους κρονόληρους που υπνώττουν παραπαίοντες
στο βάθρο και το βάραθρο της υπερτάτης εξουσίας
ενάντια στους γρυλασπάλακες της «καθ’ ημάς πολιτικής»
τους χοίρους τους παμφάγους, τις πράσινες ακρίδες τις ακόρεστες
τους λαδωμένους ποντικούς της ηθικής ακαθαρσίας
ενάντια στους τιποτόφρονες της διαρπαγής και της ασυδοσίας
ενάντια στα ερπετά και τους σαλίγκαρους
στους «δήθεν» και στους «έξυπνους» της ανυποληψίας
ενάντια στα φτιασιδώματα, στους κόθορνους
και τα ψιμύθια της τηλεοπτικής ακολασίας
ενάντια σε μέδουσες, σκορπιούς, αράχνες, και παράσιτα
στα φίδια, τους τερμίτες, και τους βάτραχους
στους φαρισαίους της βεβήλωσης και της υποκρισίας
ενάντια στους νυχτοκόρακες και στα αρπακτικά βαμπίρ
στους μεγαλόσχημους της εθνικής λεηλασίας
Εσάς, παιδιά του Ήλιου, που τα είπανε αλήτες
όντα της νύχτας, σκοτεινούς προστάτες
Εσάς, που τους προσέδωσαν δικές τους ιδιότητες
καθώς κοιτάζανε το πρόσωπό τους στον καθρέφτη
Εσάς, μέλη μιας «εγκληματικής οργάνωσης»
που επιζητά την ροδαυγή
μιας άλλης αδιάφθορης Ελλάδας
Εσάς φοβούνται
Εσάς τρέμουν
Εσάς σκιάζονται
Εσάς βλέπουν στον ύπνο τους
και αλαφιάζονται
Εσάς που πολεμάτε υπό την σκιά
που ρίχνουν τα χιλιάδες δηλητηριώδη βέλη
των χρυσοφόρων Μήδων και Περσών
κι όλων των μισθοφορικών στρατών τους
των Πάρθων, των Φοινίκων, των Αβάρων, των Σκυθών
και των Αράβων, των Βανδάλων, των Καταλανών και Σλάβων
των Πετσενέγων, των Σελτζούκων, των Οθωμανών
και των Ινδών, των Φράγκων, των Αλαμανών, των Αφρικάνων
των Λογγοβάρδων, Ούννων, Γότθων, Νορμανδών, Σαρακηνών
κι όλων αυτών που κατακλύσανε, απρόσκλητοι επιδρομείς
τ’ άγια χώματά μας
Ψηλά οι λόγχες
και οι σάρισες και το σπαθί
Μπροστά οι φάλαγγες της Σπάρτης και οι μόρες
και ο Αλέξανδρος με τους Υπασπιστές
ο Παρμενίων, ο Ηφαιστίων και ο Κλείτος
Ψηλά οι σημαίες, ψηλά τα λάβαρα
Ψηλά η φλόγα των πυρσών αυτοθυσίας
Ψηλά το φρόνημα, ψηλά το πνεύμα
Ψηλά, ακόμα πιο ψηλά,
σηκώστε την Ιδέα την υψιπετή
της Παλιγγενεσίας
Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά
που σκληρά πολεμάτε
τα «καθώς πρέπει» σκύβαλα της παρακμής
και της αισθητικής του πλούτου και της απληστίας
Δίκαιος ο αγώνας σας
Σύντομα οι Θερμοπύλες θα γενούν ξανά
Τύμβος του Μαραθώνα
«Ίτε παίδες Ελλήνων» Σαλαμίνα
και νικηφόρες Πλαταιές
Ο Λεωνίδας έπεσε ηρωϊκά
για να νικήσει η Σπάρτη
η Ελλάδα
Τιμή και Δόξα
στο χυμένο Αίμα Σας
άλικο αίμα της παλικαριάς
που τρέφει και ποτίζει κι ωριμάζει
τα Σταφύλια της Οργής
Ευλογημένος ο οίνος, ιερός
απ’ το ποτήρι της Αγίας Κοινωνίας
που σας μπολιάζει, συνεγείρει και δονεί
και σας μεθάει, όλους μαζί και έναν-ένα,
με το γλυκύ, τ’ αθάνατο, το αναστάσιμο
το λαμπερό κρασί του ’21.
O Xρίστος Γούδης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1947. Αποφοίτησε
από το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1969.