16 Ετών ( Παιδί ) / Αργυρακοπούλου Μαρία

Δίχως τα βλέφαρα να κινηθούν
μήπως κι εχθροί μ’ αντιληφθούν
κλεφτές ματιές στην πόλη έριχνα 
καθώς στο λόφο ήμασταν αραδιασμένοι
τσουβάλια άδεια, με ανησυχία γεμισμένοι.

Μαύρος καπνός σκέπαζε το παρελθόν
μπαρούτι μύριζε το παρόν.
Κι εμείς, ορθοί στημένοι, ώρες πολλές
απέναντι στα κανονιοβόλα
μας σημάδευαν
αδίσταχτων εκτελεστών τα πυροβόλα.

Τα δευτερόλεπτα έτη αναμονής
τα λεπτά αιώνες αγωνίας
εκκωφαντικοί οι χτύποι της καρδιάς μας
άτονες οι ανάσες της σιγαλιάς μας.

Το χέρι μου ο πατέρας σφιχτά κρατούσε
του αδερφού μου, πιο σφιχτά να μην φοβάται
καθότι παιδί εντεκάχρονο αυτός
κι εγώ, παλικάρι αμούστακο
τα νιάτα μας λυπάται.

Τελευταία εικόνα που μου ‘ρχεται στο νου
είναι εκείνη της μάνας μου
στην αυλόθυρα του σχολείου στριμωγμένη
στο βλέμμα της η απορία ζωγραφισμένη
το πρόσωπό της αυλάκωνε η αγωνία,
η θλίψη, το μίσος και η αδικία.
Αναρωτιέμαι μα δεν τολμώ να το ψελλίσω
πέθανε ή ζει ,άραγε θα τη δω όταν γυρίσω.

Ακούσαμε φωτιά πως βαλαν στο σχολείο
ράγισε η ανάσα μας στα δύο
κοιταχτήκαμε με βλέμμα λυπημένο
άδικο κι αδίσταχτο το κατεστημένο.

Κάποιοι ρώτησαν
τι θα κάνετε με εμάς
τα σκυλιά που αλυχτούσαν
διφορούμενα απαντούσαν
θα έρθει και για εσάς ο μποναμάς.

Νεκρώθηκε ο στοχασμός
κατέλαβε τη θέση του ο φόβος, η αγωνία
αδημονούσαμε να δούμε τι θα γίνει
ποτάμι το δάκρυ έσταζε,
έβραζε η ανάσα σε καμίνι. .

Το σύνθημα ακούστηκε απ’ την πόλη
φωτιά πήρε το βόλι
σαν πούπουλα ελεύθερου Γιατί
πέφτουν οι πρώτοι στο λόφο του Καπή .

Δεν πρόλαβα ν’ αρθρώσω λέξη
νεκρός κι ο πατέρας του Αλέξη
πέφτουμε με τον αδερφό μου πιο εκεί
της στιγμής ιδέα ,αστραπιαίος στοχασμός
να γλιτώσουμε του εχθρού τον πυροβολισμό.

Τα αδίσταχτα σκυλιά
δεν αρκούνται στο αίμα που κυλά
ανάμεσα στα πτώματα περπατούν
αναποδογυρίζοντάς Τα
όποιο αναπνέει ακόμη , ποδοπατούν
ρίχνοντάς Του τη χαριστική βολή
δολοφονώντας και το τελευταίο παιδί.

Κόποι (αι)Τών θρυμματισμένοι / Αργυρακοπούλου Μαρία

Στη σκιά των στίχων μου ταξιδεύω
δίχως σταθερή πυξίδα στο χάρτη
κωπηλατώντας μια ξύλινη βάρκα
φτάνω σε αδιέξοδο του χρόνου μονοπάτι.

Δαμάζω τα κύματα ένα προς ένα
όνειρα ανακαλύπτω τσαλακωμένα
νήματα σκότους θυμίζουν τεντωμένα.

Και εκεί που παλεύω τα μάγια να λύσω
μια γοργόνα έρχεται ξωπίσω
μακριά φύγε, μου λέει, απ’ αυτά τα μέρη
μην περιμένεις να ‘ρθει πάλι καλοκαίρι.

Δεν είναι αλήθεια, της ψιθυρίζω
εκλογές έχουμε και ελπίζω
όλα μπορούν να τεθούν σε λειτουργία
ο κρατικός μηχανισμός δεν θα ‘χει απεργία.

Μην αυταπατάσαι παιδί μου,
δακρυσμένη συνεχίζει
εδώ όποιος την τύχη του αναζητά
φοβάμαι άδικα ελπίζει
όλοι κοιτούν την τσέπη τους πως θα γεμίζουν
τους κόπους σου στα θρανία θρυμματίζουν.

[Έμπαζαν από παντού] / Αργυρακοπούλου Μαρία

Έμπαζαν από παντού
οι λιθοβολημένες κεραμοσκεπές των ονείρων τους
κι οι τοίχοι νωποί καθώς ήταν
παραδόθηκαν στην ακρογωνιαία λίθο του χρόνου.
Μέσα τους κόχλαζαν οι στοίχοι τους
παραδομένοι στην τύχη κι αυτοί
να παλεύουν με επικούς δασμούς
να σώσουν ό,τι απέμεινε
από τα ναύλα που τους επέβαλε η λήθη.
Πριν το πηδάλιο του ήλιου σηκώσει παντιέρα
ακρωτηριάζοντας τη νύχτα
αποφάνθηκαν να συνωμοτήσουν μυστικά
με τα σύννεφα
σε μια μακροχρόνια συνουσία
εκποίησης των εσώψυχων ηδονών τους.

[Σκοτάδι ήταν] / Αργυρακοπούλου Μαρία

Σκοτάδι ήταν
παγωμένο σώμα
χείλη χλωμά
μάτια σφαλιστά
δάκτυλα βουβά
ήταν

λάμψεις ανύπαρχτες
εικόνες θολές
λέξεις άχρωμες
αναμνήσεις παιδικές
ήταν

μια κούκλα κέρινη
απολιθωμένη στον τόνο
φτερό στον πόνο
δάκρυ στο χρόνο
ήταν

κεραυνός εν αιθρία
πυρ κοφτερό
ένωση ουρανού και φωτιάς
σκοτάδι τελευταίας ματιάς
ήταν

Θάνατος τελεσίγραφο
οπτασίας μοναδικής
που δεν ξυπνά με τον ήχο
επείγων κραυγής.

Στα περιβόλια της σιωπής (Βεσίνι) / Μαρία Αργυρακοπούλου

Ξεχάστηκαν τα παιδικά σου χρόνια
εκεί, στα τωρινά περιβόλια της σιωπής
που κάποτε έπαιζες με τα όνειρα κουτσό 
κι έκανες κούνια στη μουριά
με την τριχιά που έδενε φορτία
στο σαμάρι του αλόγου.
Στα πέτρινα μονοπάτια της λήθης
έκτιζες λιθαράκι λιθαράκι
απάνεμες σχέσεις φιλικές
κι αδελφικές φιγούρες
εκεί όπου τώρα
φιλονικούν για το τρεχούμενο νερό
που πότιζε το δύσβατό σου μέλλον
χρυσαφένια στάχυα
να θερίσει.
Οι ρίζες σου μαράθηκαν
εκεί που περιθάλπουν
οικειοποιώντας οι συν-δικοί σου
το μπεσίκι σου.

Μαρία Αργυρακοπούλου
( Μαρτυρίες )

* Μπεσίκι: Παιδική κούνια παλαιάς εποχής.