Τ' απομεινάρια

Μέσα σε τσέπες και πτυχές πορτοφολιών/ μες σε συρτάρια και παλιούς/ φακέλλους εγκαταλείπονται ό,τι ήταν/ υλοποίηση μνήμης, αντικείμενα/ φορτισμένα από ουσία ψυχής./ Γυμνά κι ανυπεράσπιστα παραδίνουνται/ στο έλεος φιλέρευνων ματιών/ στη βαρβαρότητα ανυπόμονων χεριών./ Μέρα τη μέρα αδειάζουμε τ' απομεινάρια/ απ' το μυστήριο της ζωής που αποκρατούσαν/ γίνουνται απλά χαρτιά, αδιάφορα/ αντικείμενα που πιάνουνε χρήσιμο χώρο./ Δεν απομένει παρά να πάρουν/ το δρόμο της φωτιάς. Είναι νεκρά καθώς εκείνος που του ανήκαν.

Συνάντηση

Στήν Κική
ε
Φανερωνότανε καί πάλι ἀποχωροῦσε.
Ἔφευγε πίσω ἀπό τό βλέμμα της
τό χαμογέλιο της γινότανε προπέτασμα
γιά νά γλιστρήσει μέσ’ ἀπό τά χέρια μου.
Κρυβότανε πίσω ἀπό φράσεις
ὅμοιες μέ πινακίδες πού ἡ κάθε μιά τους
δείχνει σέ διαφορετική κατεύθυνση.
Ξάφνου ἀνακάλυπτα πώς περπατοῦσα
στό δρόμο μόνος μου, πλάι σ’ ἕνα
προσωπεῖο πού τό ’χε λαξέψει
τό φεγγάρι, σέ χρῶμα λεμονιοῦ.
θ
Κάποτε ἤσουν ἡ περίκλειστη κι ἡ ἀβυθομέτρητη.
Τώρα ἄνοιξες σά ρόδο στήν ἀνασεμιά τοῦ Μάη.
Τό φῶς σέ καταυγάζει κι ἐσύ ἀφήνεσαι
δίχως φόβο καί δίχως μεταμέλεια
προσηνής στή φιλότητά μου κι ἐνδόσιμη.
Τώρα δέ μοῦ εἶσαι ἡ ἄγνωστη κι ἡ ξένη.
Ἦρθε πιά ἡ ὥρα νά σ’ ὀνοματίσω.
Σέ λέω Φοίβη γιατί φώτισες τίς νύχτες μου
σέ λέω Μυρσίνη γιατί εὐώδιασες τόν ὕπνο μου
σέ λέω Αὐγή γιατί χρωμάτισες τή σκέψη μου
σέ λέω Ἕρση γιατί δρόσισες τήν ἔρημό μου
σέ λέω Ἀγάπη.

Επίλογος

Οἱ λέξεις εἶναι πρίσματα
πού μέ διαθλοῦνε:
καθένας βλέπει κι ἄλλο
χρῶμα τοῦ φάσματος.
Ἄν μποροῦσα
νά γράφω τούς στίχους μου
μέ φθόγγους σιωπῆς
ἴσως κάπου κάπου
κανένας κατόρθωνε
εἰσχωρώντας στήν ἀδιαπέραστην ὕλη
νά μέ συναντήσει ἀτεμάχιστο.

1945

Ι
Σπίτια ἀόμματα
δέ μέ γνωρίζουν. Σπίτια
κρανία γυμνά
ποῦ νά ’χουν μνήμη;
Οἱ τοῖχοι γδαρμένοι ἀλγοῦν
οἱ τοῖχοι καμμένοι οὐρλιάζουν.
Ἡ πολιτεία θυμᾶται
τόν κεραυνό πού τήν ἔκαψε.
Γνωρίζει μόνο τούς τυφλούς
καί τούς σακάτηδες
ἐκείνους μέ τό σαλεμένο λογικό
καί τά τρομαγμένα κοπάδια
τῶν καταφύγιων.
Ἐγώ, ἕνα παιδί πού δέν ἔζησε
τή φωτιά καί τό σίδερο,
τῆς εἶμαι ἄγνωστος.
ΙΙ
Κι ὅμως ἐδῶ πρέπει νά ζήσω.
Ἀναζητῶ
τό τρίξιμο τοῦ ἀνεμόμυλου
πλάι στή στέρνα μέ τά χρυσόψαρα.
Τό λύγισμα τῆς φοινικιᾶς.
Τό Νίκο καί τή Μαρία
τοῦ ἀντικρινοῦ σπιτιοῦ.
Τίποτα πιά στή θέση του.
Μόνο τά χελιδόνια μπαινοβγαίνουν
ἀπό τά χάσματα τῶν παραθύρων
κι ὁ ἥλιος βασιλεύοντας
βάφει μέ κόκκινο
τίς γειτονιές τῶν ἐρειπίων.
Στά πόδια τῶν σκελετωμένων τοίχων
σαλεύουν ἄνθρωποι σκυφτοί.

Ταριχευτήριο Πουλιών

Ι
Φτεροῦγες ἀνοιχτές δίχως πέταγμα
ἀνήσυχες κινήσεις δίχως σάλεμα.
Ἀγκυλωμένα τά μέλη, ξεραμένα
τά βλέμματα. Ἀπ’ τά μισάνοιχτα
ράμφη στάζει βαριά ἡ σιωπή.
Πίσω ἀπ’ τή γυάλινη πόρτα
ἔχει παγώσει ὁ χρόνος.
Ποῦ πῆγε ἡ μουσική τόσων
κελαϊδημάτων; Τό θρόισμα τόσων φτερῶν;
Μάταιη τῶν χρωμάτων ἡ χλιδή
καί τό μελετημένο ζύγιασμα τῶν στάσεων.
Μ’ ὅλο τό στολισμό τοῦ προσωπείου
σ’ ἀναγνωρίζω, παντοκράτορ Θάνατε.
Ἐσύ ’σαι ὁ συνθέτης τῆς ἀπόλυτης σιγῆς
ἐσύ ὁ γλύπτης τῆς πιό τέλειας ἀκινησίας.
ΙΙ
Ὀνειρεύομαι μιά φωνή νά συντρίβει
τό κρύσταλλο τῆς σιωπῆς:
«Πουλιά, σαλέψτε τά φτερά σας
σπάσετε τήν ἀκινησία!»
Καί νά βρεθῶ ξάφνου
στό κέντρο ἑνός στροβίλου
στήν καρδιά ἑνός μυριόφωνου κελαϊδισμοῦ.
Ν’ ἀναρπαστῶ σέ σύννεφο φτερῶν
ξεθηκαρώνοντας μέσ’ ἀπ’ τό χρόνο
σέ μιάν ἀνάληψη πού θά μέ φέρει
στήν πηγή τῆς ἀσίγαστης μουσικῆς.

Εν αγρυπνία

V
Ἀνεπαίσθητοι τριγμοί τῆς νύχτας
σάν κάποιος νά πατεῖ μέ προσοχή
στά κεραμίδια τοῦ σπιτιοῦ
ἤ στό θόλο τοῦ κρανίου μου.
Ἀφουγκράζομαι δίχως ἀνάσα.
Ἴσως νά ’ναι τά βήματα
κάποιου ἀπό τούς νεκρούς μου
πολύ διακριτικά
γιά νά μή μέ τρομάξουν.
VΙΙ
Ἕνα χέρι ἀναδύεται πλάι μου.
Δυό ἀκατάληπτες λέξεις.
Μίλησέ μου ἀπ’ τό σήμερα
ἄγγιξέ με ἀπ’ τό τώρα. Τεντώθηκα
ἀφάνταστα σ’ ὅλο τό μάκρος
τῆς ζωῆς μου
πονῶ
ἀπό τήν ὑπερβολική ἐπιμήκυνση.
Τό χέρι διπλώνεται ἥσυχα
πάλι στόν ὕπνο του. Ἡ σιωπή
σέρνει τό δάχτυλό της στά κλεισμένα χείλη.
Χ V
Κρεμασμένη ἀπ’ τ’ ἀόρατο νῆμα της
κατεβαίνει ἡ γιαγιά ἀράχνη.
Σαλεύει ἀργά τά μακριά της σκέλη
τά γυμνωμένα ἀπό τίς σάρκες λευκά ὀστά της.
Μιά πιθαμή πάνω ἀπ’ τά μάτια μου
μένει μετέωρη κι ἀκίνητη.
Σταυρώνει στήν κοιλιά τά πόδια
σά νά προσεύχεται γιά τήν ψυχή μου.
Τό δέρμα μου ἀνατριχιασμένο περιμένει
τό ἄγγιγμά της.