Τολμητίας

Όμορφο το πρωινό, όταν ξυπνώντας

στέκεσαι όρθιος και, καθώς πλένεις τα δόντια σου,

διαπιστώνεις έπαρση στην ψυχή σου

ή εξάρσεις του σώματος εφηβικές.

Όμορφο το πρωινό, όταν, παρά την πλημμυρίδα

Εκκρεμοτήτων και αναγκών,

δε ζηλεύεις τη γάτα, που κουρνιάζει

μακαρίως και ασφαλώς στη γωνιά της.

Όμορφο εξίσου το πρωινό, όταν

δε χρειάζεσαι εφημερίδα πρωινή

και οδεύεις επί των παρόντων

λυτρωμένος, χωρίς προσηλώσεις.

Καρτερόθυμε φίλε, τολμητία, συμφωνώ,

όμορφο το πρωινό σου! Ποίηση έτσι

δε θα γράψεις, αν και το θέμα ελκυστικό.

Πολύ περισσότερο, όταν κάθε νύχτα

επιμόνως τη μετάλλαξή σου επιθυμείς

σε γάτα, που κουρνιάζει στη γωνιά της.

Ουτοπία

Αυτάρκης, ορειβατώ

στα ύψη των ονείρων

με τα χέρια στις τσέπες.

Πλήρης, αιωρούμαι

στην άσπρη αυγή

με τα μάτια ανοιχτά.

Αντάρτης, σφυρίζω

σκοπούς ομηρικούς.

Αθάνατος, ανιχνεύω

αποστολικούς διαδρόμους.

Πίσω μου, όλα της

ζωής τα άδεια.

Αν ήταν έτσι…

Βίος μικρομεσαίος

Λιγόστεψαν τα χρόνια,

στένεψαν οι αγκαλιές,

τα ίδια απροσδόκητα

καραδοκούν ακόμα.

Και…

ο φόβος, ο φόβος, ο φόβος,

ψιλή βροχούλα, τριγυρίζει

στην στέγη του σπιτιού…

Το όνειρο όμως φωνάζει.

Το στοίχημα ακόμη εκκρεμεί.

Οι επόμενοι ποιητές

Πάντα με ελκύει η ποίηση,

ιδιαίτερα οι αδέσποτοι στίχοι ^.

λόγοι παραμυθητικοί,

που ραντίζουν την ψυχή μου

και σε χώρους νηφάλιους

την οδηγούν.

Τα έργα των αφανών διακρίνω,

γιατί, ασύλητα ως έχουν,

ηρωικά ανθίστανται

στου αναλυτή το παγερό νυστέρι.

Αυτούς τους στίχους προτιμώ

για έναν επιπλέον λόγο ^.

δεν έχουν γραφτεί ακόμη.

Η αναχώρηση

Το ξέρω, αλλού θα αναζητήσεις

χώρους, όπου με επιμέλεια

θα ταξινομήσεις τα όνειρά σου.

Ο δικός μας τόπος γέμισε σκόνη.

Λιγνό του παραθυριού το φως.

Περίσσεψαν γύρω σου οι συντριβές.

Το ξέρω! Αλλού θα συναντήσεις

Δασκάλους με ακόρεστο νου,

βραχυλόγους συνανθρώπους.

Τα αστέρια από άλλους ουρανούς

θα σε καμαρώνουν.

Εμείς, οι του μέτρου υπηρέτες,

έκπληκτοι μπροστά στο αυτονόητο

θα σε αποχαιρετίσουμε:

- Θαρρούσα, διώκε και άσκει, θυγατέρα.

Βραδινό ταξίδι

Απόψε, θα ταξιδέψω

σκαρφαλωμένος στη γέφυρα

του κρεβατιού μας.

Θα ταξιδέψω πέρα

από τους ορίζοντες

της καθημερινότητας,

του ωραρίου

και των οφειλών.

Θα ταξιδέψω με μάτια

ορθάνοιχτα, έτοιμος

για καταιγίδες,

υφάλους

και άλλα θαλασσινά απρόοπτα.

Εσύ κοιμήσου!

Εγώ ονειρεύομαι για Σένα.

Η διαθήκη

Όταν αναχωρήσω,

δε με νοιάζει αν

τα προσφιλή μου αντικείμενα

τα σκεπάσει η σκόνη.

Δε με νοιάζει επίσης αν

ότι αγάπησα ή συνέλεξα

εκποιηθεί σε τιμή ευκαιρίας.

Δε με ενδιαφέρει αν

ιδέες που υπηρέτησα

δεν ισχύουν πλέον.

Μόνη μου έγνοια

ο τοίχος της αυλής μου

να παραμείνει άσπρος,

με φρέσκο ασβέστη,

άγραφο χαρτί

για τα μελλοντικά συνθήματα,

στήριγμα στις κουρασμένες πλάτες,

αντέρεισμα στις ερωτικές εξάρσεις…