Αδερφέ μου δε βρίσκω ένα κομμάτι γης.........

Αδερφέ μου

δε βρίσκω ένα κομμάτι γης,

ένα κομμάτι γης

όσο να φτάνει

να χτίσω τ' όνειρο μου.

Έχω ένα όνειρο,

αδερφέ μου,

και δεν έχω πού να το χτίσω.

Γέμισε ό κόσμος χαλάσματα,

γέμισε ό κόσμος χαμούς,

και παιδικά μάτια

δακρυσμένα·

γέμισαν οι πολιτείες

κλειστά παράθυρα

κι' οι δρόμοι

κυνηγημένα βήματα·

κι' είναι ντροπή να τραγουδάς

αδερφέ μου,

να τραγουδάς απλά και ξέγνοιαστα·

είναι ντροπή.

………

Αδερφέ μου,

είμαι ένας ξένος

σ' έναν κόσμο παράξενο.

Είμαι ένας ξένος

κι' έχω ένα όνειρο

και δεν έχω που να το χτίσω·

κι' έχω μια καρδιά

και δεν έχω τι να την κάνω...

Αλεξάνδρεια 33 μ.Χ.-"Αθήναι 1951 μ.Χ

Τι εποχή απαίσια στην Αλεξάνδρεια!

Να μην μπορεί κανείς να ειπεί την γνώμη του,

δίχως να κινδυνεύει

να τον χαρακτηρίσουν ως προδότην

(τώρα από προδοσίες άλλο τίποτε).

Αν πεις πώς το παράκαμεν ο Αντώνιος

με τούς διεφθαρμένους έρωτας του

ξεχνώντας τα συμφέροντα τής πόλεως

στους κόρφους τής έκφυλου βασιλίσσης μας,

τότε θα ειπούν πως είσαι του Οκτάβιου

και, βέβαια, πρέπει να τιμωρηθείς.

Αν, πάλι, ειπείς (γιατί έχεις γνώμη ελεύθερη

και δύνασαι να σκέπτεσαι όπως θέλεις)

πώς θα μπορούσεν δίχως εκστρατείες

και στόλους και θυμούς να συμβιβάσει

τα πράγματα ο Οκτάβιος και πως

από φιλοδοξία και μόνον το έκαμεν

(τούς μάθαμε δα πλέον τους Ρωμαίους!)

τότε θσ ειπούν πως είσαι του Αντώνιου

και πρέπει να φοβείσαι·

βρίθουν, άλλωστε, οι δρόμοι κατασκόπων...

Το παιδί μας

Το παιδί μας
είναι δέκα μηνών
κι άρχισε να ψελλίζει
λίγες λέξεις.
Η γυναίκα μου
χαίρεται
και τρέχει να μου πει
πως το παιδί μας
άρχισε να μιλάει!
Κι εγώ στοχάζουμαι
πως κάλλιο
να μη μίλαγε ακόμα,
γιατί δεν είμαστ΄ έτοιμοι.
Κι εγώ στοχάζουμαι
πως κάλλιο
να μη μίλαγε ποτέ.
Γιατί,
τι θα του πούμε
σαν μας ρωτήσει για το φόβο
που χτυπάει τη θύρα μας,
για το φόβο
που ανατέλλει
στα παιδικά του μάτια'
τι θα του πούμε
για τα ρημαγμένα σπίτια,
για τα καμένα στάχυα'
τι θα του πούμε
για τον αντικρινό στρατιώτη
με τα κομμένα πόδια;
Το παιδί μας
είναι δέκα μηνών
κι άρχισε να ψελλίζει
λίγες λέξεις.
Κι εμείς
δεν είμαστ΄ έτοιμοι...

Γυρισμός από το Μακρονήσι

Σήμερα χτύπησα

την πόρτα του σπιτιού μου

σαν ξένος.

Χτύπησα

την πόρτα του σπιτιού μου

μην τολμώντας

ν' ανοίξω και να μπω.

…………

Η μάνα μου

ρίχτηκε στην αγκαλιά μου

κι έκλαιγε.

Δεν έλεγε τίποτες,

έκλαιγε μονάχα.

Ύστερα η αδελφούλα μου

ζήτησε να της ιστορήσω

πως πέρασα

στο... «θαυμαστό» ταξίδι μου.

Ήρθαν και κάποιοι φίλοι

κι όλο ρωτούσαν και ρωτούσαν.

…………

Δεν ήξεραν

πως πάνε μήνες τώρα

που έθαψα την καρδιά μου

σε κάποια ρεματιά

Δεν ήξεραν

πως έμπηξα ένα σταυρό με τ' όνομα μου

σε κάποια ρεματιά.

Δεν ήξεραν

για τούς μικρούς θανάτους

τούς καθημερινούς,

τούς ανεπαίσθητους

πού φτιάχνουν ένα θάνατο

χειρότερο από τό θάνατο...

Δεν ήξεραν!

Εδώ είναι πολιτείες από τσιμέντο..........................

Εδώ είναι πολιτείες από τσιμέντο,

εδώ είναι πολιτείες δίχως καρδιά.

Εδώ είναι, Κύριε, φάμπρικες

πού θρέφονται με σάρκες...

Είμαι από τα σκουλίκια της ζωής

κι' είναι χιλιάδες φτέρνες.

Είναι χιλιάδες φτέρνες

και δε μπορώ να πω

πώς «Πράος ειμί»,

Κύριε!

Για μια φορά μονάχα, γεννηθήτω το θέλημα Μου.

Κύριε, είμαι από κείνους τους «πεινώντας»..............

Κύριε,

είμαι από κείνους

τους «πεινώντας».

Είμαι από τους «διψώντας

την δικαιοσύνην».

Είμαι από κείνους πού πίστεψαν στα λόγια σου

για τούς φτωχούς και τούς κυνηγημένους.

Σκέψου ό,τι θες για μένα,

όμως των ουρανών ή βασιλεία

τόσο μακριά είν' ακόμα,

κι' εγώ, Κύριε, πεινώ...

Πασχίζω να κρατήσω

τα χέρια μου στην προσευχή δεμένα

και σφίγγονται άθελα μου,

σε γροθιές.

Οδός Μέρλιν 1943

Mein lieber Fritz,

άδικα περιμένεις.

θα κουραστείς με μένα, δε λυγίζω·

ότι και να μου πεις

δε θα προδώσω.

Ότι κι' αν σκαρφιστείς δεν το φοβάμαι·

μήτε το πάτημα της μπότας σου

στα δάχτυλα μου,

μήτε και του τσιγάρου σου το σβήσιμο

στο μέτωπο μου,

κι' αν πεις για το ντουφέκι,

πού εσύ τρέμεις μονάχα στ' άκουσμα του

διόλου δεν το φοβάμαι.

Σου φαίνεται παράξενο,

mein lieber Fritz.

Τρέμεις μπροστά στο θάνατο

και δεν καταλαβαίνεις

πώς οι άλλοι δε φοβούνται·

τρέμεις μπροστά στο θάνατο

σαν τα παιδιά που τρέμουνε το Δράκο.

Εσύ που όλα τα ξέρεις

φαίνεται πώς δεν τό 'μαθές ακόμα

πώς πάνε χρόνια τώρα

πού πέθανεν ο θάνατος

στην Ιερουσαλήμ.

Mein lieber Fritz,

αδελφέ μου, μη φοβάσαι...