Π. Δαμκαλής: Δύο Ποιήματα

[ το πριονίζω μα δεν πέφτει ]

λίγο πριν το νήμα αισθάνομαι ακόμα
εύρωστος σαν κινούμενο σχέδιο
επανακάμπτω εριστικά
δισδιάστατος και στραπατσαρισμένος
με διακεκομμένους ειρμούς αναβοσβήνω
σαν διαγράμμιση της εθνικής λίγο πριν
ξαναγεννηθώ απαστράπτων κλώνος
όμοιος ομοίω να καταλήγω
σε συμπεράσματα βγαλμένα από καιρό
όταν νέοι πεσόντες ζεμένοι στο έλκηθρο
μου χώσουν στην κωλότσεπη
έναν ακόμα γεροχρόνο

Μάρκο Στράτο μπαρμπα-Γιάννη αψηλέ
οβρέσσα Ρόζα Σωτηρία και Μαρίκα
καψο-Νικόλα άπλυτε και συ χοντρο-Τζιμάκο
ραίνω με το δάκρυ σας
ψοφίμια λιωμένα στην άσφαλτο
ακροβολίζομαι στις εσχατιές του αμανέ και

τη λέξη εκείνη θέλω αγιοβασίλη
που τις βρισιές μου όλες περιέχει
φυτίλι δώσ’ μου κι ένα σπίρτο

και μη σε νοιάζει

αγάπη σ’ όλο τον κόσμο έτσι κι αλλιώς

 ***

[ το είναι του αλλουνού ]

οι υπάρξεις που σχετίζομαι στ’ αλήθεια
είν’ αέρινες και σιωπηλές
πιο πολύ ραδιοκύματα
μια ανεπαίσθητη ροή πίσω απ’ τ’ αυτιά
μας συνδέουν εικονικά περιστέρια που
διακτινίζονται τις νεκρές ώρες και ξάφνου
αστραποβολάει σαν διαφήμιση
το είναι του αλλουνού
στα μάτια μου

φίλοι αληθινοί και συγγενείς αυτοί
και συ ο καθημερινός
ο διεκπεραιωτικός
ο τόσο υπαρκτός
ένα αλογάκι καρουζέλ σε δεσμό κεντρομόλο

του ρολογιού μου είσαι τικ – τακ
και του παρά μου το γκλιν – γκλον

και είμαι τα δικά σου

αγάλματα είμαστε δυο του ψεύδους
και αυταπάτες του μη ζώου

[ και οι θεοί ξυρίζονται ]

βλέπω ξανά τον πρώτο λίθινο τροχό
να ‘ρχεται ίσα πάνω μου
λες και πέρασε πολύς καιρός
χωρίς πρωτόγονο θρήνο
παλαιό διάγω βίο με επανεκκινήσεις
ανθίζω και μαραίνομαι λουλούδι του γκρεμού
μα αισθάνομαι λειψός
σαν μονοκύτταρος οργανισμός
να ενσαρκώνω
μια χαλασμένη μορφή ζωής

αν μου ‘δινες δύο φτερά κι ένα κλαδί
θα σου φανέρωνα
την τελευταία σκέψη
πριν το μπαμ
αφού τη βρίσκεις να με θυσιάζεις πέτα με
σαν μεταχειρισμένη καπότα
στην κοπριά του χρόνου
αίματα και σπέρματα ιερά
στης Δημιουργίας την ποδιά
δίχως γλωσσίδι οι καμπάνες
και τζαμιά χωρίς χαλί
βυθίστηκε ο ουρανός μες στη γεωγραφία
κι οι πένες κλαίουσες
σκυλεύουν
τη νεκρή γραφή τους

Π. Δαμκαλής 

[ πατρίδα όλα ]

τρεκλίζω σαν να ‘μαι το τελευταίο περίπτερο
καταρρέον με τιμές ήρωα
γέννημα πολέμου και θύμα ειρήνης
που σφυρηλατεί σιαγόνες και θρέφει
καρκινικούς δείκτες

στον ανάστροφο καθρέφτη που κοιτιέμαι
για να γελάσω πρέπει να κλαίω
με το όχι ντρέπομαι και με το ναι φοβάμαι
βετεράνος με καρό πιτζάμες
κάνω τσουλήθρα στις κορυφογραμμές
αφού πρώτα ξέρασα στο νεροχύτη κάθε
συναίσθημα μνήμη διδαχή κι ευγνωμοσύνη

απ’ το ντεκόρ της παρέλασης διαλέγω
το μπαλόνι που δραπετεύει ψηλά
καμαρώνοντας τα χεράκια που κινούνται
πάνω – κάτω πάνω – κάτω
και το δικό μου σε μοιραίο αποχαιρετισμό

ραντεβού στο παλκοσένικο της σχολικής γιορτής
όπου το μέλλον εγγράφεται στα φλιτζάνια
μέσα απ’ τη συγκίνηση περήφανων γονιών
εκτρέφει η μια γενιά την άλλη
σαν κατοικίδιο
ώσπου να τα κάνει στο χαλί

Π. Δαμκαλής

[ Ανάποδη Πτήση ]

Μοστράρισα στο μέτωπο το ηρωικό μου Όχι
και πήγα για ψώνια θλιβερά στο Lidl
ντυμένος πατόκορφα με ρούχα απ’ το Lidl,
ψηλά το κεφάλι,
«για την Ελλάδα ρε γαμώτο»
μόνο που κανείς από δίπλα δεν σκόνταψε,
καταποντισμένη η πόλη με όλες τις μαραμένες δάφνες
στις λακούβες των δρόμων όπου αχνοφαίνονται ακόμη
τα χνάρια των πατεράδων και της νιότης μας
- τι πλάνη ανήκουστη,
πως η ζωή είναι μια εκτόξευση στ’ αμίλητα αστέρια
κωλοτούμπες στα σύννεφα με έλλειψη βαρύτητας
μπουρδελότσαρκα στα σύμπαντα
και όχι
μια πτήση με την όπισθεν
μια σπειροειδής καταβύθιση,
γεννιέσαι αετός με πιστοποιημένη περηφάνια
και δεν παίρνεις χαμπάρι πώς γίνεσαι
γλάρος που ορμάει στο γαριδάκι
χαρταετός δεμένος με σπάγγο που τον μαζεύει αργά
ένα χέρι καλών προθέσεων
περιστέρι εξημερωμένο μπιμπελό οικιακής ειρήνης
σπουργίτι στο τζάμι
καναρίνι στου κλουβιού την κούνια
χωρίς φτερά στο γιορτινό τραπέζι
του ενεδρεύοντος γάτου
για να καταλήξεις
ένα καλό χέσιμο
στον κήπο με τα μάρμαρα.

Π. Δαμκαλής (8/7/2015)

[ Ακόμα Είναι Νωρίς ]

Μη χολοσκάτε και πολύ αν έχασα ή όχι
μεσοστρατίς τα λογικά μου
-ένεκα ξύδια ή τίποτα ντραγκς,
μόνο Εμπειρίκοι κι Εγγονόπουλοι
τη σούπα μου αναδεύουν,
Καρυωτάκηδες και Λειβαδίτες
με ψιλοκόβουν
πόδι κοιλιά ανάμεικτο πατσά
και βράζω στα ζουμιά μου

Κάπου όμως βαθιά στην πρώτη χαραυγή
το φωτεινό μου ολόγραμμα κατηφορίζει
την αντίστροφη πλαγιά,
-στο ένα χέρι γυάλινο γοβάκι
και στο άλλο κόκαλο σκυλογλειμμένο-
προς την άπατη λίμνη όπου ο χάρος,
παλιά υπομονετική πουτάνα,
δοκιμάζει στη γλώσσα την κόσα του.

Α μπα, είναι λίγο νωρίς ακόμα,
έχω να προλάβω την αλλαγή του κόσμου
αυτή που ήθελα να κάνω μόνος μου από μικρός
αλλά τελικά γίνεται και χωρίς εμένα,
«έστρωσε η παρτίδα με τα ναι και όχι,
ποιος θα ‘ναι το ψάρι, ποιος θα ‘ναι η απόχη» *
γειά σας χαρούμενοι κι αλλόκοτοι
των δρόμων ποιητές
προφήτες αυτοεκπληρούμενοι και μάντεις,
εσείς και μόνο θα μείνετε
στο έσχατο των καιρών κοσκίνισμα.

Π. Δαμκαλής 

* από το «Νυχτερινό Α», μουσική Νίκος Παπάζογλου, στίχοι Τάκης Σιμώτας

Θερινή Αυτοδιάλυση

Κάπου στη διαδρομή ύπνου – ξύπνιου
θα κάνουμε τον έντιμο συμβιβασμό
ανάμεσα στον κατακλυσμιαίο οργασμό
των ξεβρασμένων
και στο τσουβάλι με τις αποξηραμένες χύμα λέξεις,
μπαλόνια κομφετί που σκαν νυχθημερόν
και θορυβώδη ζωύφια στριμωγμένα
στις φλέβες μας
-η σιωπή είναι εδώ αλλά, ως τέτοια, δεν την ακούμε
οπότε
Πες μας κάτι να γελάσουμε
να σε θαυμάσουμε
μπες στο διαγωνισμό εξυπνάδας και
τράβα το χαλί κάτω απ’ τα πόδια μας,
να μείνεις μόνος επιζών στα μάτια της.
Μια τσάντα ποιήματα κρεμασμένα
στο τσουτσουνάκι του μικρούλη Έρωτα,
ποιος θα βρει την πιο γλυκιά λεξούλα
να γίνει στο μνημόσυνο
χαμός και πατιρντί,
μη ρωτάς τι σου ταιριάζει
αφού κάθε τόσο γινόμαστε άλλοι,
νούμερα επιθεώρησης
και τσίρκου ζώα εξωτικά.

(Κάνε μου παρακαλώ μια παρατήρηση
να επανέλθω απ’ το λαγούμι
που ξεκίνησα να σκάβω)

-τι νομίζεις ότι κάνεις;
πάλι σε υπόνομο θα βγεις και
δεν σε ξεπλένουν χίλια καζανάκια
κουμπώσου, χτενίσου και σκάσε
το έργο έχει αρχή, μέση και τέλος
τσόντα με υπόθεση
καθαριότης κι εχεμύθεια
γραμμικότης και συνέχεια
και τώρα, σειρά έχουν
τα χοροπηδηχτά βοτσαλάκια
και τ’ αλμυρά ιονισμένα σωσίβια,
καλό σταφιδιασμένο καλοκαίρι.

Π. Δαμκαλής (19/6/2015)

ΑΘΕΑΤΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Παναγιώτης Δαμκαλής

 
Οι τοίχοι του σπιτιού μου είναι γυάλινοι
μπορώ να βλέπω έξω πεντακάθαρα
ακόμα και με κλειστά παντζούρια
χωρίς όμως να με βλέπουν
-είμαι εκπαιδευμένος να κρύβομαι-,
το φίλτρο που επί χρόνια τελειοποιώ
εμποδίζει κάπως την ακτινοβολία
στην οποία εμφανίζω μια ολοένα
και πιο επιθετική αλλεργία,
τη σταματά κάπου στο υπόστρωμα του δέρματος
χωρίς να προσβάλει
ιστούς, αγγεία και νεύρα
και έτσι διαβιώ σε σχετική ισορροπία.
Με κάποιες μικρές βελτιώσεις
θα μπορώ να το χρησιμοποιώ και έξω
όπου η απόλυτη έκθεση
μπερδεύει τις εσωτερικές μου καλωδιώσεις
και συχνά καταλαμβάνομαι
από ανεξέλεγκτη αμηχανία.
Ζηλεύω όσους είναι οι ίδιοι
φτιαγμένοι από τοίχο
λάσπη, τούβλα και οπλισμό
τα χοντρά τους κόκαλα,
ακούνητοι, αδιαπέραστοι, αυθαίρετοι
γράφουν τη νικηφόρα ιστορία
που τόσο αρέσει στα τρυφερά αυτάκια,
γαλατάκι ζεστό για σίγουρο ύπνο
και κρεμ καραμελέ για ένα νέο
πάλης ξεκίνημα
με σηκωμένους πόλο γιακάδες
να μη φαίνεται
το ρούφηγμα του βρυκόλακα.