γέρμα... / Κουφογάζου Φωτεινή

Λεπτή φλεβίτσα η ανάγκη

αιμοφόρο αγγείο, που σπάει με τόση ευκολία

είναι το αποδεικτικό, για ό,τι συμβαίνει μέσα μας...

Αθάνατος ο ήλιος στη Δύση του

ανακυκλώνει τις πορείες μας

κι η μέρα, φαντάζει επίδοξη στο γέρμα της

τυφλωμένη απ'το φως

Το καραβάκι, στο βάθος του Θερμαῖκού,

αμοιβή στα μάτια σου

ακριβές πάντα στη ρότα του

δίνει μιαν άλλη αίσθηση στην προσέγγιση...

Απλώνεις τη χαρά στο νερό

ξεδιπλώνεται στη γαλήνη του..

Οι άνθρωποι, μινιατούρες

χαμένοι στις σκιές τους

κι οι γερανοί, ξεμοναχιασμένοι φρουροί στο βάθος του λιμανιού

σταθεροί στις επάλξεις τους

Σ'αυτήν εδώ, τη μοναχική γωνιά

τα παρακάμπτεις όλα

προς χάριν ετούτης της ατέρμονης στιγμής..

Εικόνες και στιγμές απλωμένες ως εκεί,

που το βλέμμα ξαποσταίνει στη θέα τους........

Κυπρίδα κόρη, Αφρογενή / Κουφογάζου Φωτεινή

 Κυπρίδα κόρη, Αφρογενή

της Μεσογής Αστέρι

της Ομορφιάς Αναλαμπή

Ελένη! του Σεφέρη

Τα ζάρια ρίξαν «άρχοντες»

και πειρατές κουρσάροι

πως θ`αποκτήσουν δύναμη

με τούτο το τιμάρι

και της διχόνοιας η σποριά

καλά κυριαρχεί

της Ιστορίας η βαριά

γράφει -κανοναρχεί...

Ένα [1] Χαικου της Φωτεινής Κουφογάζου

 

Ο εγκλεισμός σου

αναμασά όνειρα

ξένος κι ο Μάρτης....

Κυκλωπεία... / Κουφογάζου Φωτεινή

(αφόρμηση από τη Γκέμμα)

Μέριασε χώμα ν'απλωθώ στη ριζωσιά των βράχων
σημάδια άφηνε η Κλωθώ στο πνεύμα μονομάχων
Πέρα σ' αντίλαλες κορφές σ'αλλοτινές κατόψεις
συνάζονται οι αντοχές του κόσμου οι απόψεις

Των ελαχίστων η πυγμή, των πλείστων οι σωρείες
κανόνες στο σωρό πολλοί, μα, οι εξαιρέσεις, μνείες...
«Συντρόφια» είμαστ' όλοι μας, εκείνου του 'Δυσσέα
βουλιμικοί μέσ'τον καιρό με δίχως τα στηθαία

Βουλιάζουμε στη λήθη μας, τ'απείρου το κανάλι
του σύμπαντος τη γένεση, άγνωστοι, με κραιπάλη
Ανώνυμοι και εραστές σε τούτο το στροφύλι
ως άλλοι εδώ «ομογενείς», 'κείνου του Μυριβήλη

Το όνομα του «Κανενός», δια βίου θε να μείνει
ζούμε την Κυκλωπεία μας, στου Ενός τη θεία μήνη
Η «δύναμή μας», εσαεί θέλει να μας γειώνει
βαρυτική κληρονομιά, απ'των θεών τ' αφιόνι
Ζούμε, για να υπάρχουμε, στο Τίποτα δοσμένοι
«σκιάς όναρ» ο άνθρωπος, του Πίνδαρου χρισμένοι

Ν'αφήνεις όνομα στη γη, άνθρωπε που' 'γεννήθης
με του 'Δυσσέα την πΝοή, γένου ο φιλΑλήθης....
Από το κενό του τίποτα, εύκολα δεν ξεφεύγεις
θέλει αγώνα κι αφορμή η πάλη, να Δια φεύγεις

Να γίνεσαι άνεμος / Κουφογάζου Φωτεινή

Νωρίς σωριάστηκαν στην γη τα όνειρά σου.
Ποτάμι κόκκινο, αιμάτινη χαρακιά
της πορείας, που ο άνθρωπος
τράβηξε κατά τον άνθρωπο,
τώρα τα παρασέρνει.

Ήταν άδικο, για το δίκιο σου να καρτεράς
ανέμους άλλους να φυσήξουν.
Έπρεπε εσύ, να γίνεις ο άνεμος
που όλα τ'αγγίζει, οσμίζεται,βλέπει, δροσίζει.
Αόρατος, ασώματος, πολύξερος,
δίκαιος, φλεγόμενος, πονετικός,
στους δρόμους που όλοι βαδίζουν,
κατά της μοναξιάς τους δρόμους,
εκεί που όλοι θα συναντηθούμε.

Μη λες :-Νωρίς φεύγω ή αργά.
Άχρονα το μάνταλο της γης
κρούουν οι βροτοί να επιστρέψουν.
Άχρονα το χώμα υψώνεται,
φλέγεται, επιστρέφει στο χώμα,
καθώς της λεύκας τα φύλλα ψιθυρίζουν:
-Έρχου άνεμε!

[Ανέκαθεν θαύμαζα τα δένδρα] / Κουφογάζου Φωτεινή

Ανέκαθεν θαύμαζα τα δένδρα
αυτούς τους αγέρωχους κορμούς
τις ξεφλουδισμένες ράχες τους,
τόσο όμορφες, μα και τόσο διαφορετικές η μιά από την άλλη
πλεγμένα κλαδιά σε σχηματικά μοντέλα
φυσιογνωμίες προσώπων οι κόμποι τους
σαν να θέλουν να σου μιλήσουν
να σου ψιθυρίσουν μυστικά κρυμμένα μέσα τους
Μια αγκαλιά φτάνει, για να νοιώσεις τη φύση
που κοιμίζεται στους νευρώνες τους.
Ευφραίνουμαι κάτω από τη φυλλωσιά τους
οι ηλιαχτίδες τη διαπερνούν
κι η ψυχή μας χλωροφιλιώνεται και ανασαίνει...

Κρεμάσαμε την ομορφιά στα καρφιά της καθημερινότητάς μας
ξεχνώντας την, βυθιστήκαμε στη δίνη μιας φαινομενικότητας που δεν μας ταιριάζει
Αθώοι και ένοχοι με μαρτυρίες μηδαμινές
-δικαιολογίες φθηνές στα αδικαιολόγητα «στάνταρ» μας

σε ενύπνιο... / Φωτεινή Α.Κ

πόσο απέχουν οι πράξεις απ' τα λόγια μας....
πόσο το φως απ' το μυαλό μας...

σκοταδιστές σε ενύπνιο...

της εστίας τη φλόγα βλέπουμε μονάχα
πυρωμένη θαλπωρή
απέχοντες παρασάγγας της ουσίας όλης.....

[Η Γενοκτονία της Ελλάδας...]Κουφογάζου Φωτεινή

Η Γενοκτονία της Ελλάδας ανέκαθεν, με τις φθαρμένες πολιτικές της, συρρικνώνει τη χώρα και τη μηδενίζει συνεχώς...

τα παιδιά μας,
τα πουλιά μας,
η Χαρά μας
που πετούν στ' ανήλιαγα τοπία του πλανήτη
σε κείνες τις συννεφιασμένες Κυριακές
των τραγουδιών
μετανάστες των ονείρων
και κείνης
της λησμονημένης πατρίδας-ουτοπίας μας
γεννημένα να πληρώνουν
τα λάθη μας
τα πάθη μας
την ολιγωρία μας....
τις πομφόλυγες υποσχέσεις μας...

Φωτεινή .Κ 

Νύχτα σιωπής / Κουφογάζου Φωτεινή

Το πουλί κρύφτηκε
στο πυκνόφυλλο δέντρο
Η ζωή φωλιάζει ανάμεσα απ' τη ρίζα κι ίσαμε τα κλαδιά 
Κάπου κάπου, ακούγονται φουρφουρίσματα
Το μπόϊ της σιωπής του ...γίγαντας,
Καθώς η ώρα του δειλινού φέρνει το ξαπόσταμα
θροϊσματα απαλά του άνεμου
αντηχούν την ευφράδεια...
Αποκαμαμωμένα όλα
γέρνουν στο σιωπηλό της πρόσωπο ..
αφουγκράζεσαι και καρτερείς...
Βαθυϊσκιωτη πλάση...
Τα φράγματα του φόβου γκρεμίζονται
Ακόμα μια νύχτα αγρύπνιας ...
για τούτα και για τ'άλλα
για 'κείνα που έσβησαν,
που χάθηκαν,
που νοιώθεις
που αγγίζεις

Οι δικοί μας άνθρωποι / Κουφογάζου Φωτεινή

Οι δικοί μας άνθρωποι
δε φεύγουν ποτέ... 
ζουν μέσα μας
γιατί, εμείς θέλουμε να ζούνε...
Είναι εκείνα τα σπαρμένα κοχύλια
στις αμμουδερές παραλίες της ψυχής
και του Νου
καταλάμπουν στις παγωμένες ώρες
της μοναξιάς 
και της οδύνης

Να μας θυμίζουν θές τις παρακαταθήκες μας
με την Αλήθεια τους...

ιερογλυφικά / Κουφογάζου Φωτεινή

Σε πανσέληνα μάτια κλείνω τις νύχτες μου...

Κάθε φορά που σκορπίζεται τ'ασήμι άπλετο σ' ολάκερη την πλάση,

ταξιδεύω με τα μάτια της ψυχής

αναζητώντας τις ξαστεριές που χάνονται...

Μια αρχαία γονιδιακή αλυσίδα

μ'εχει δέσει πισθάγκωνα,

γέρνω, χωρίς έλεος,

κάτω από το βάρος μιας δυσβάσταχτης κληρονομιάς

δε λιποψυχώ, χαμογελάω

για να μπορέσω να ανασυνταχθώ

όταν θα έρθει η ώρα...

Η γνώση των σοφών ανθρώπων μηχανεύτηκε

αυτή, που με της απλότητας το χέρι

χάιδεψε του Λόγου το μεγαλείο

πλημμυρισμένο Φως

Σε μιαν απλή διάλεκτο, χρυσοφερεμένη

με μουσικές αναδρομές στα βάθη των αιώνων..

όταν το άγγιγμα της Λύρας έστελνε ήχους αρμονικούς

συμπαντικοί οι κραδασμοί

με συμβολισμούς και Ποίηση...

Οι αξίες διαφεντεύουν μέσα μας

κι εμείς μετράμε «πόσα απίδια έχει ο σάκος» πάντα....

Οι οδυνηρές στιγμές μας βουλιάζουν στον πόνο

με τις συνέπειες ν'απειλούν

«Ν'αγαπάς ην ευθύνη -να νοιάζεσαι»

ο φόβος γδύνει τα μάτια μας με τα ιερογλυφικά του...

Αφέσου λεύτερος

εσύ αποφασίζεις εσύ καθορίζεις το ταξίδι σου

με της λογικής την τρέλλα

[ίναι τρελό, οπ' ακολούθησες πιστά] / Κουφογάζου Φωτεινή

«...κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις 

προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς, μην την εξευτελίζεις ...» 

Επηρεασμένη από το μεγάλο μας αυτόν ποιητή, 

έγραψα το συγκεκριμένο πριν χρόνια 

(τα πρώτα μου βήματα, το πρώτο σκαλοπάτι)

Είναι τρελό, οπ' ακολούθησες πιστά
μιαν άγονη πορεία, που δε σε υπάγει σε λιμάνι
παρά σε ταξιδεύει προς το άγνωστο συνειδητά
δίχως και να σκεφτείς, πως ίσως να ‘ναι πλάνη.

Τους ούριους ανέμους, δε θα βρίσκεις πάντοτε
την εύνοια της τύχης σου, θα θε να ψάχνεις
τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες σαν άλλοτε
θέλεις δε θες, ξωπίσω σου θε να ‘χεις.

Είναι στο χέρι σου, εσύ: να οδηγείς
να καθορίζεις μ’ όποιον τρόπο τη ζωή σου,
να επιλέγεις το νησί που θα βρεθείς
κι η Καλυψώ; θε να μετρά τη δύναμή σου.

Τέχνης κύημα / Κουφογάζου Φωτεινή

Απ'των πύργων τα κάστρα και των φάρων τις Ώρες
απ'το Θιάκι ως την Πάρο απ' τη Θάσο ως στην Κω
στου πελάου τα βάθη κυματόμορφες κόρες
σου θαμπώνουν τα μάτια μέσ του Αιγαίου τα Ρω....
Απ'τες Βάσσες* το βήμα, στους σηκούς* του Θησείου
στου Σουνίου το βράχο, στου Ραμνούντα* το φως
των Προπύλαιων η αίγλη, αντηχεί του Σταδίου
των τεθρίππων αρμάτων, του Ολυμπίου Διός

Του Ακράγαντα* τ'άνθος, ξεφυτρώνει στο Γιούχτα*
ανεμώνες του Ολύμπου στέλνουν μύριες πνοές
του Ομήρου οι Μούσες, με τα σπάρτα* στη φούχτα
μονοπάτια χαράσσουν στων βουνών τις πλαγιές
Του Ταϋγετου ο δυόσμος, μέσ' τα κέδρα διπλώνει
ευωδιά που μυρώνει τις κρυφές του σπηλιές
στου Δικταίου το άντρο, κροταλίζει κι απλώνει
με του Κόσμου τη Γλώσσα, χίλιες μύριες λαλιές...

-Πως βαθαίνει η σμίλη, του χαράκτη το σχήμα
του ποιούντος το χέρι με γεννήματα υμνεί
μέσ'στου γλύπτη το δείλι είν του χρόνου το ντύμα*
συγχρονίζει μιαν όψη, πολυτρόπως στιλπνή
είν' της Τέχνης το ρεύμα το αθάνατο Πνεύμα
μέ της Φύσης το νεύμα την ψυχή πως δονεί
-Πως βαθαίνει η σμίλη του χαράκτη το σχήμα
του ποιούντος το χέρι με γεννήματα υμνεί

-Σ'ενα τέτοιο αλωνάκι του παράδεισου δοιάκι
στην καρδιά του Ονείρου η Ομορφιά συνδειπνεί.......



* Βάσσες -ναός του Επικούριου Απόλλωνος
*σηκός το κεντρικό και κύριο (στον άξονα του μήκους) μέρος του αρχαίου ελληνικού ναού, όπου τοποθετούνταν το άγαλμα του θεού, στον οποίο ήταν αφιερωμένος ο ναός.
*Ραμνούς (της Νεμέσεως ναός)Ραμνούς ή Ραμνούντας (αρχαία ελληνικά: Ῥαμνοῦς), (ο δήμος: Ραμνούντος ΝΜΑΕ ή Ραμνούντα ΝΕ) [1] ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιαντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ο Ραμνούντας σήμερα είναι αρχαιολογικός χώρος της Ανατολικής Αττικής με τα εντυπωσιακά ερείπιά του να βρίσκονται βορειοδυτικά της σύγχρονης πόλης της Αγίας Μαρίνας του Δήμου Μαραθώνος στην ανατολική ακτή της Αττικής, με θέα τα ευβοϊκά στενά.
*Ακράγαντας μια από τις επιφανέστερες πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας. Το ιστορικό κέντρο της πόλης ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
*Γιούχτα βουνό που βρίσκεται στα δυτικά των Αρχανών. Η ονομασία Γιούχτας προέρχεται από το Ιυττός>Ιυκτός>Γιούκτας>Γιούχτας. Η κορυφογραμμή του βουνού, όταν τη βλέπει κανείς από το Ηράκλειο, σχηματίζει το κεφάλι ηλικιωμένου ανθρώπου σε ύπτια θέση. Έχει ύψος 811 μέτρων.(μινωϊκά ιερά)
*σπάρτα αγγειόσπερμο, δικοτυλήδονο φυτό,
*ντύμα (εκ του ντύνω)
*δοιάκι ελληνιστική κοινή οἰάκιον αρχαία ελληνική οἴαξ η λαγουδέρα

Αύγουστος / Κουφογάζου Φωτεινή

O δρόμος με τα δειχνοήλια* φιδωτός

οι σπόροι του παράξενα γερμένοι

γνέφουν το φως, πολύπλευρα στραμμένοι

μα των ορίων μας ο χρόνος, γραμμωτός

***

Η δίψα σου, κατάφωρη, πώς καίει τα χείλη

μικρές ανάσες η δροσιά του πρωϊού

νωχελικές σταγόνες μπλάβου ουρανού

ακούραστες σαν ευλογιά πέφτουν στο δείλι

***

Ο Αύγουστος επρόκαμε να κάψει πάλι γη

στων ελαιώνων τις βραγιές πάν σε ψηλά αλώνια

εκεί, οπού φωλιάζουνε, του κόσμου τα αηδόνια

μα του καημού η θάλασσα, γλύφει κάθε ακτή

Ας είναι γλαροπέταγμα, ετούτη εδώ η σκέψη

ας είναι κλινοσκέπασμα, του νου αυτή η τέρψη....

*δειχνοήλι=ηλιόσπορος=ηλίανθος

(από τη συλλογή «Σονέτα. 2014-2017)

*Ηώς** (Φωτεινή.Α.Κ)

-υποψία / Κουφογάζου Φωτεινή

Η μικρότητα της ανθρώπινης σκέψης αιωρείται...
σκόνη στο άπειρον...
κατακάθεται στα μάτια μας
θολώνει το διαυγές
σαν υποψία μικρή,
ασελγεί πάνω στις λέξεις
παρακρατημένη οφειλή,
ύστατος φόρος

Λοβοτομημένη μου Άνοιξη....
στα τρεμάμενα ρεύματα των καιρών
αντιστέκεσαι σθεναρά
καταβεβλημένη η φωνή σου
σταλάζει τους απόηχους μιας αναπαράστασης
του Αναγεννησιακού σου θριάμβου
στεντόρειας εποχής συναυλία

Οι φωνές σφάλισαν την καρδιά μας
αποστάτες φρουροί,
ξεμάκρυναν τις αντιστάσεις μας
τον επικήδειο της μέρας πλέκουν νυχθημερόν
ό,τι δεν είναι κατανοητό,
βαφτίζεται σουρεαλιστικό

Σε μια τρέχουσα συμβατική δομή,
η ασυμβατότητα της δικής σου σκέψης
παίρνει εκείνες τις απότομες στροφές
αδρεναλίνη, που στο χρόνο δοκιμάζεται
φρενοβλαβής και στοχαστική....

«πιό απλά πιό ανθρώπινα» Αποσπάσματα / Προδημοσίευση από την Νέα Ποιητική Συλλογή της Κουφογάζου Φωτεινή

βραδινή τριλογία Ι ιδρωμένες οι μέρες αργοσβήνουν με κάματο... οι ώρες λιποθυμούν μέσ'στο παράπονο και η σιωπή σφιγμένη στα δόντια καρτερεί εκείνες τις δροσερές αύρες του πέλαγου να ξαποστάσει το βουβό της παραμιλητό.... ΙΙ ανοίγουμε τις πόρτες διάπλατα τα βράδια μήπως δραπετεύσουν τα όνειρα και βγούν αληθινά.... κουρασμένοι και σερνάμενο... υπνοβάτες ... σε εσωτερικές διαδρομές ΙΙΙ απλές σκέψεις/ πενταπόσταγμα αν τις μαζέψεις όλες στη χούφτα της νύχτας σου ο κόσμος παίρνει άλλη διάσταση τα μικρά νοήματα λειτουργούν αφαιρετικά μέσα τους συμπυκνώνουν την ουσία του όλου απλώνονται στο φως της μέρας περιμένοντας τ'αγέρι να τις πάρει μακριά να σκάσουν...κροτίδες στα πέρατα να ενσαρκωθεί ο λόγος να φοβερίξει το θάνατο να ανασάνουν λεύτερες κι απέθαντες για μιά στιγμή μονάχα....

χαμένη αθωότητα

τα παιδικά μας χρόνια 
ήταν γεμάτα φωνές

ξεγνοιασιά και παιχνίδια 
στις αυλές και στις αλάνες

με μια φέτα ζυμωτό ψωμί στο ένα χέρι

και μια χούφτα ελιές στο άλλο...

αυτή η χαμένη αθωότητα 
καρδάμωσε την ψυχή μας

τάϊσε στα δύσκολα χρόνια τη χαρά

πότιζε τις ρίζες μας κουράγιο....

όμως... δεν μάθαμε σε μας 
ούτε και στα  παιδιά μας

την αξία της....

Φυγή

έτσι θα φύγει και φέτος το καλοκαίρι....

αδιάφορο κι ουδέτερο απ'τα μάτια σου....

-πώς πέρασες; ρωτούν οι φίλοι

-Δεν πέρασα, τους λέω...

-υπήρξα μόνον...
κοντά στο αλγεβρικό μηδέν...

Μικρό μου όνειρο ανέκαθεν, 
ήταν ένα σπιτάκι, 
αγνάντι στη θάλασσα....

να ξυπνάς και να πίνεις την αύρα της

να καταπίνει το βλέμμα σου τη δροσιά της

Ο καύσωνας εφέτος σε παρέλυσε...

παραλυμένη και η κάθε σκέψη 

μέσ' στα κλειστά δωμάτια

Τροφή τ'ανθρώπου είναι η φυγή, 

από κάθε τι ανθρώπινο...

όλοι μας ζούμε και υπάρχουμε 
γι''αυτή τη Φυγή...

Φόβος

Εκηβόλος ο φόβος
στης νύχτας το βαθυϊσκιωτο σκοτάδι

Σκιά, π'απλώνεται παντού...
στοχεύει στις αδυναμίες μας
μουδιασμένοι και μόνοι
παραλυμένοι στις έγνοιες ...
δεν προλαβαίνουμε ν' απεκδυθούμε την οδύνη του
παραφυλά στα σκοτεινά δωμάτια
σιγοντάρει τους εφιάλτες μας....
 
Τα σφραγισμένα παραθυρόφυλλα
αποτυπώνουν την ένταση της υπνοβασίας του
Η ζωή...

προσπερνά αθόρυβα  και χάνεται 
ανύπαρκτη να Ειδωθεί....

  

«γιατί»...

Λένε, πως η αγάπη,
δε σβήνει μέσ' στο χρόνο
διαχέεται στους βυθούς του Είναι
τρέφεται, απλώνεται, ριζώνει...
κληρονομώντας τα χαρακτηριστικά 
των πατρώνων στους απόγονους...
Μα εσύ όμως....
έφυγες πολύ νωρίς...
τα χρόνια πέρασαν κι όμως....
υπάρχεις στα μάτια των παιδιών
σε κείνο το στερνό παράπονο
με τ'αναπάντητα «γιατί»...

Στο βουβό τους γιγάντωμα
βλέπω το δικό σου μπόϊ... κι ονειρεύομαι...
Γεύομαι την Αλήθεια μου, προχωρώ
με τη δύναμη που μου δίνει  

η συνέχεια της ύπαρξης...

αλγόριθμος
ένας αλγόριθμος είμαστε
στην ιαχή του κόσμου
σκιά στην υποτείνουσα
πόση έκταση άραγε καταλαμβάνει
μια τελεία...;
αν πιάσεις το γνώμονα
και μετρήσεις το Είναι σου
θα σου διαφεύγει πάντα
ο ελάχιστος
κοινός παρονομαστής


μέρες Αυγούστου....

Το καλοκαίρι αχόρταγο
μας καταπίνει στις αμμουδερές αρτηρίες του
υπό σκιάν και κατά μόνας,
χορτασμένο από επιθετικές πολιτικές,
του μακρόκοσμου και μικρόκοσμου....
Έρμαιοι θαμώνες των πιθανοτήτων
της «εκ γενετής» μας νωχελικότητας....
μ' ένα ραχάτι να σπάει όλα τα ρεκόρ
με τα θερινά τμήματα του Αυγούστου σφραγισμένα
με τα τραγούδια και τους χορούς
να σέρνονται στα πανηγύρια της Παναγιάς,
μιας Αθηνάς Παντάνασσας....


Αγναντεύοντας τα φεγγάρια του,
θυμόμαστε κι ονειρευόμαστε τη Χαρά
που μας προσπερνάει αχάϊδευτη.....

[Επί ξυρού ακμής] / Κουφογάζου Φωτεινή

«σε χρόνο πεπτωκότα»
ή [Επί ξυρού ακμής]


Α.

Θυμίζουν μέρες κι εποχές τούτα τα γεγονότα
είναι για μας πια εμφανές
στα μάτια μας, το απεχθές
μηνά τα «ειωθότα»

Η φτώχεια ανάβει τις φωτιές
δράττει σε χρόνο ενεστώτα
λίβας η κόλαση στο χθες
ανάμεσα στις καλαμιές
γρήγορα καίγονται οι ψευτιές
ως μετοχές....σε χρόνο πεπτωκότα...


Β.

Της Μοίρας σημάδι
είναι αυτά τα κομμένα κεφάλια των αγαλμάτων
μαρτυρούν την αιδώ της σύλησης

Αιώνιό σου μαρτύριο πατρίδα
που ο Ξένιος Ζευς φιλόξενα επρόσφερε

Η κληρονομιά σου φυγαδεύτηκε
μονωμένη και φιμωμένη
στις κλειστές των Μουσείων αίθουσες
θραύσματα...εναπομείναντα
του Πνεύματος, που ανά τους αιώνες
έστελνε αρχαία διδαχή....





 Γ.


Η ανωριμότητα,
γεννά την αμφιβολία
εκείνη αντίστοιχα, την ανασφάλεια..

συν-ακολουθία του φόβου,
καθοδηγεί το νου

μπλοκαρισμένος υφίστασαι
στα προσωπικά σου αδιέξοδα
ακινητοποιεί την πρωτοβουλία του
ορέγεται την ελευθερία σου....

Δ.

η συγκρότηση της σκέψης
στο ακρόνημα της λογικής
θέλει το παιχνίδι
πάντοτε να καθορίζει...

Η Ομορφιά..../ Κουφογάζου Φωτεινή

Η ομορφιά τ'ανθρώπου κρύβεται μέσα του....
πολυσχιδής και γαλαντόμος
Σε κείνες τις ευμετάβλητες σιωπές
της ανυπαρξίας του...
Σε κείνη την τεθλασμένη γραμμή
της αντοχής που επιμένει στις γωνίες της....
Στο ακούραστο παραμιλητό
και στο γλωσσάρι του
και σε κείνα τα μάτια....
της άνευ ορίων ανάγκης, για αναζήτηση...

Στην ακατάληχτη ημερομηνία της καλωσύνης
Στην άχρονη παρούσα «απουσία»
της γοητείας του Έρωτα...
Στην ηχώ και στον απόηχό της...
Στα συντρίμμια του «εγώ»
και στην ανόρθωση του «εμείς»...
 Στην Απλότητα του Όλου
αφειδώς.....

(από τη συλλογή «Θυμοσοφίας Λέξις» 2010-2017)

περί Ανθρωπιάς... / Κουφογάζου Φωτεινή

Η ζωή, μας χαρίζεται, για να την προχωράμε
στενάζει σε κάθε παρελθοντική κατάσταση,
οπισθόδρομη φορά η εμμονή.
Τα λάθη, προαιωνίζονται για να υπάρχουν
έτσι καθώς πισωγυρίζουν, σε ορέγονται,
επαναλαμβανόμενοι καλοθελητές,
σε μια εθελοντική μεταθεωρία....
που σε κρατάει δεμένο στις βολικές ισορροπίες της ...

Η σοφία, χαρίζεται στους υπερβατικούς της σκέψης
σε κείνους, που συμφιλιώνονται με την αιωνιότητα...
Πόσο άραγε, η κούραση της απογοήτευσης,
λειτουργεί ως άλλοθι, για την αδράνεια...;

Δεν είσαι πλέον ο αθώος, που γράφει ανυποψίαστος
κι ας έχεις διατρέξει ως τις εσχατιές...
Κανείς δε μένει αλάθευτος, στην μυσταγωγία του ήλιου και της άνοιξης,
καθώς το αχαρτογράφητο της ψυχής, βασανίζεται αθεράπευτα.

-γιατί, ο κάθε άνθρωπος, είναι ένας κόσμος ολόκληρος,
μια ολόκληρη ιστορία....
που όταν ξαναρχίσει να τη δημιουργεί από αρχής,
θα γράφει κάθετα,-
με την αθωότητα και τη δίψα που είχε αρχικά για την πάλη,
κι όχι για τα αρχεία της, αυτής καθ'εαυτής....
μονάχα για την Ανθρωπιά....

....δικάζοντες.... / Κουφογάζου Φωτεινή

........

τελικά

μιαν αιτία ψάχνεις πάντοτε να βρεις

η αφόρμηση .........

είναι άλλη

κρεμάσαμε την ψυχή μας σε τοίχους

που υψώσαμε για ένα «γαμώτο»

εκθέτοντας με έπαρση τους εαυτούς μας

κραυγάζοντες

χωρίς γλώσσα και Έργα

μ'έναν ουρανό μολύβι στο κεφάλι μας

δικάζοντες και δικαζόμενοι ερήμην....