Είμαι καλά Αδελφέ / Μαρία Νάντη

Τα Όνειρα δεν αντέχουν στο κρύο
κι έτσι, φυτεύω εφιάλτες να μου κρατάν
συντροφιά μες στις νύχτες,

όμως είμαι καλά .

Κάποια πρωινά Ο Ήλιος έρχεται και μου χαμογελάει
και τα σύννεφα πάντα με χαιρετάνε
όπως περνάν από Τον Ουρανό ...

Είμαι καλά Αδελφέ .

Το Άγαλμα στην μέση της πλατείας
δεν μου μιλάει ποτέ, δεν με κοιτάζει καν,
δεν μου ανταποδίδει ποτέ κανένα του νεύμα,
δεν μοιράζεται καμμία του σκέψη μαζί μου,

όμως είμαι καλά .

Το απέναντι παγκάκι κάθεται πάντοτε μόνο του,
γι' αυτό, κάποιες φορές, πηγαίνω και κοιμάμαι αγκαλιά του
για να μοιάζει μικρότερη η μοναξιά μας ...

Είμαι καλά Αδελφέ .

Τις οδύνες που πέρασαν
τις μέτρησε η υγρασία πάνω στα κόκκαλά μου
και τις λάξευσε ολάκερο τ' αλάτι των δακρύων μου
πάνω στο πρόσωπο και στο σώμα μου,

όμως είμαι καλά .

Εδώ Στην Μεγάλη Πολιτεία τα σύρματα
είναι πάντοτε μάυρα και τα σπίτια πάντοτε γκρίζα,
όμως τα πράγματα έχουνε εκσυγχρονιστεί ...

γίναμε πιά μοντέρνοι, πολιτισμένοι,
πλασάρουμε κάλπικες Καλημέρες,
χαρίζουμε χρεοκοπημένη ανθρωπιά,
πετάμε χάμω αποτσίγαρα
κι άντε και καμμιά δεκάρα για κάνα φτωχό
κι ύστερα, προσπερνάμε με ένα παγωμένο χαμόγελο
και μια ανάμνηση ζεστής αδιαφορίας ...

Είμαι καλά Αδελφέ .

Τα Χρόνια μου γέρνουνε πιά κουρασμένα,
αλλά στην καρδιά μου
υπάρχει πάντα χαραγμένη η λέξη :
- Κ Ο Υ Ρ Α Γ Ι Ο - ...

μονάχα να, τα πόδια μου δεν με βαστάνε
και τα χέρια μου τρέμουν,
τα ρούχα μου πολυκαιρισμένα
και βρώμικα πιά, δεν με χωράνε,
κι έτσι, μ' εγκατέλειψε και η τελευταία μου ελπίδα,

όμως είμαι καλά .

Μόλις πέθανε Ένα Λευκό Περιστέρι
και δανείστηκα λίγο απ' το αίμα του
κι ένα κομμάτι Ψυχή για να σου γράψω ένα γράμμα ...

- Είμαι καλά Αδελφέ .

Αν περάσεις και με δείς να κοιμάμαι,
μην με ξυπνήσεις ...

θα είναι η πρώτη φορά
που κατόρθωσα να κλείσω για λίγο τα μάτια μου,
θα έχω φύγει για πάντα,

όμως είμαι καλά .

Στα χρόνια της θύελλας / Μαρία Νάντη

Στα χρόνια της θύελλας,
τα όνειρα ρίζωναν
πάνω στα βράχια ...

Έκρυβαν τα φύλλα τους
στα ξεχασμένα κοχύλια
κι έδεναν της ελπίδες τους,
στο απάνεμο αραξοβόλι
της προσμονής ...

Κι ώσπου τα κύματα,
να μην μαστιγώνουν
τα φοβερά μας ταξίδια ...

Κι ώσπου οι καιροί να γυρίσουν
και να πάψουν οι Ορίζοντες
να γεννιούνται σε Δίσεκτους Ουρανούς ...

Ένας φάρος στεκότανε πάντα,
στην άκρη του μάταιου ,
να θυμίζει στου κόσμου την πλώρη ,

πως στο Πέρασμα της ζωής
προς τον Θάνατο ,

χειμώνες πολλοί
θα δοκιμαστούν
στο σκαρί μας ...

-Μαρία Νάντη -

Πού να πιστέψω - Μαρία Νάντη

Σε Ποιά Σημαία να πιστέψω ... ;

Σε Ποιόν Θεό...

Αφού Πατρίδα
και Θρησκεία αναζητώ...

Για ποια Ειρήνη πρέπει
να πολεμήσω ...

Αυτός Ο Δρόμος
δεν μας βγάζει πουθενά.

Το Όπλο που έπρεπε στον ώμο
να κρατήσω,παιχνίδι έγινε,
μέσα σε Χέρια Παιδικά...

Πότε θ'αλλάξει
πορεία αυτό το πλoίο ..

Τόσες φουρτούνες ...
Πώς να αντέξει το σκαρί ;

Κι αν πια ο κόσμος
κόπηκε στα δύο ,
δεν θα προλάβει
τίποτα να σωθεί...

Πόσες Γενιές θα πρέπει
να περάσουν...

Κλάματα πόνου...
Πόσα θα ακουστούν...

Αφού Οι Επόμενοι
Την Ιστορία θα ξεγράψουν ...

Ολα Οσα Χτίσαμε...

Χωρίς ανάμνηση δεν αρκούν...

Εκείνο τ` όνειρο

Ετούτη την ρυτίδα
στα μάτια μου ,

θαρρώ πώς
από κάπου την ξέρω ...

Μα ... Ναι !
Είναι εκείνο το όνειρο ,

πού `χτιζα πύργο στην άμμο
σαν ήμουν παιδί ...

Κι έλεγα

πως θα `χε γκρεμιστεί
ώς τώρα άπ`τα κύματα ....

Μα εκείνο άλλαξε πολύ ,
μεγάλωσε πιά .

έβγαλε άσπρα μαλλιά
στους κροτάφους ,

αγνώριστο έχει γίνει ...

Περνάει γρήγορα η νιότη

σαν σκιά
κάτω απ` το πέταγμα των χελιδονιών ,

που κάθε φθινόπωρο μεταναστεύουν ...

- Ίσως την Άνοιξη
να ξανάρθεις νιότη ...

- Ίσως ...

Έστω και κουρασμένη
άπ`το ταξίδι ,

αλλά να γυρίσεις
όπως ήσουνα τότε ,

που `χες στα μάτια σου φωτιές

και μιά καρδιά ,
ολόγιομη ζωή

και που ύψωνες λεβέντικα
τ`αναστημά σου ,

ως την κορφή
του πιο ψηλότερου βουνού

και που σαν μίλαγες

αντηχούσε η φωνή σου
στα πέρατα του κόσμου ...

Εκείνο τ`ονειρο

θέλω να φέρεις
πίσω χελιδόνι ,

αυτή την Άνοιξη

κι ας άνθισαν

οι παπαρούνες γκρίζες
στον αγρό μου ...

Εκείνο τ` όνειρο

θα χω μονάχα
θύμηση σαν φύγω ...

θα το κρατώ
για το μετά ...

θα τ` αναθρέψω απ` την ρίζα του ...

θα το ποτίζω να μην μαραθεί ...

θα το σκεπάζω
στην κακοκαιριά να μην λυγίσει ...

θα τ`αναστήσω
ως να γίνει η επόμενη ζωή μου ..

- Εκεινο το όνειρο -

AΠΟΥΣΙΕΣ

Κάθε φορά 
πού άνοιγα το απουσιολόγιο 

των χαμένων Ζωών ,

μετρούσα 
κι από μιά μουντζούρα θολή ...

Μετρούσα 
κι από μία απουσία ...

Μιά απουσία ,

πού θα ερχόταν πάντα 
να μου στοιχίωνει τα όνειρα ,

πού θα `κλεβε 
κάθε ελπίδα 

και θα στερούσε
ότι κι αν πόθησα ,

πού μ` άφησε 
σκιά γερασμένη , πιά ,

να με γυρεύω 
μέσα στον χρόνο ...

Να γυρεύω 
δικές μου στιγμές ,

ειικόνες , πού έζησα ...

Εικόνες πού ίσως ,

αν δεν ήμουν απών 
θα τις ζούσα ...

Λέξεις πού είπα
πού έγραψα ...

Λέξεις πού ισως ...

Θα είχα γράψει 
ίσως και θα είχα πεί ,

αν η φωνή μου
δεν ήταν απούσα ...

- Απουσία -

Πάντοτε και παντού 
μονάχα μιά απουσία ,

Πού έγραφε όπου έβρισκε
τ` ονομά μου , με μαύρο μελάνι 

στο τίποτα ...