Ντόρα Μανατάκη (αναφορά)

 Η Ντόρα Μανατάκη είναι ζωγράφος και ποιήτρια. Μέλος του Αττικού Πνευματικού ομίλου από το 1998 όπου έχει διατελέσει σε αυτόν ως Γενική Γραμματέας επί οκταετία. Επίσης είναι μέλος της Π.Ε.Λ.(Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) Από το 2001 αρθρογραφεί στην εφημερίδα ΛΑΜΨΗ. Έχει βραβευτεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς ποίησης τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. 

Ποιητικές συλλογές:

• ,ΠΙΚΡΟ ΌΧΙ, ΓΛΥΚΟ ΝΑΙ και 
• ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΑΠ ΤΗΝ ΓΗ….ΚΑΙ ΣΙΓΗ

περισσότερα: http://doramanataki.blogspot.com.cy/

ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ / Ντόρα Μανατάκη

Το πατρικό το σπίτι μου νοστάλγησα να δω

Με την ψηλή την όμορφη πράσινη ακακία

Ξεκίνησα αργά- αργά και πήρα το στρατί

Μα άντ’ αυτού αντίκρισα μια πολυκατοικία

Ένα στενόμακρο κουτί φτιαγμένο από μπετόν

Καγκελωτά μικρά στενά άχαρα μπαλκονάκια

Που πίσω του σαν να ‘τανε μέσα σε φυλακή

Με κοίταζαν δύο όμορφα, δύο παιδικά ματάκια

Πριν κάποια χρόνια σε αυτή την ίδια γειτονιά

Έζησα εγώ σαν να ‘μουνα ελεύθερο πουλάκι

Μα συ μικρό μου χωρίς καν να νιώθεις τώρα ζεις 

Φυλακισμένο δυστυχώς μες σε χρυσό κλουβάκι

Εμένα τα παιχνίδια μου με χώμα και νερό

Σκάβαμε με τους φίλους μου φτιάχναμε λακουβάκια

Κυλιόμαστε και τρέχαμε σαν παίζαμε κρυφτό

Στις γύρω αλάνες ,στις αυλές, στα πίσω τα σοκάκια

Εσένα τα παιχνίδια σου πολλά και ζηλευτά

Μπορεί να είναι ακριβά μα δεν θα καταφέρουν

Να σου γεμίσουν το κενό της μοναξιάς που ζεις

Αυτής που εγώ δεν έζησα, μ’ όσα κι αν σου προσφέρουν

ΜΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ.../ Ντόρα Μανατάκη

Μια συγνώμη δεν μπορεί

Μια συγνώμη δεν φτάνει

Ναυαγός θα ‘μια πάντα

Που δεν βρίσκει λιμάνι

Με παλιές φωτογραφίες

Σκόρπιες μες τη κάμαρα μου

Ζωντανεύω στο μυαλό μου

Τα χαμένα όνειρά μου

Κι όλα με γυρνούν σε σένα

Στην αγάπη μας την τόση

Και με πίκρα ομολογώ

Πως εγώ σ’ είχα προδώσει!

Κουρσεμένα όνειρα / Ντόρα Μανατάκη

Κομμάτια μιας χαμένης άνοιξης

Σκόρπια ροδοπέταλα στο γκρίζο του χειμώνα

Μικρές αχτίδες φωτός πέφτουν

Στις ζαρωμένες ελπίδες

Που έχω αφήσει πάνω

Στα σκονισμένα έπιπλα

Του μικρού δωματίου

Χρυσές σταγόνες βροχής οι αναμνήσεις

Κι εσύ θολή εικόνα το απομεσήμερο…..

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛH της Ντόρας Μανατάκη

Σαν Φλόγες! Που τρέμουν και ξεπηδούν

μέσα από τα καταγάλανα νερά του Βοσπόρου,

στη θάλασσα του Μαρμαρά,

μοιάζουν τ’ απομεινάρια μιας δόξας.

Μιας τρανής  χιλιόχρονης εποχής.

Σαν Πύρινες γλώσσες  που μιλούν, κράζουν,

και φωνάζουν…. Ελλάδα.!!!!

Οι βυζαντινές εκκλησιές, με λεηλατημένα, καμένα, τα σωθικά τους,

ορθώνουν ακόμα το ανάστημα  μπροστά στον κατακτητή

και αφήνουν την φαντασία να καλπάσει πίσω,   στο χρόνο….

-------------

Ω!  Η Αγιά Σοφία, το στόλισμα

Σ ανατολή και δύση

Με τετρακόσια σήμαντρα

και εξήντα δυο καμπάνες

με θησαυρούς που ζήλευε

όλη η οικουμένη

θρηνεί , πονά, την συμφορά

το πάρσιμο της Πόλης

κι αναρωτιούνται οι χριστιανοί…..

Η άπαρτη βασιλεύουσα

Έσκυψε το κεφάλι??

Όχι ποτέ.  δεν έσκυψε

Ούτε και σκλάβα εγίνει

Πολέμησαν μέχρις ενός

Και εις την Χρυσή την Πύλη

Ορκίστηκαν ανάσταση

να ξημερώσει πάλι…

Ο Μαρμαρωμένος βασιλιάς

Καβάλα στ’ άλογο του

Ξεπήδησε  απ’ το νερό

σαν ήλιος ζωοδότης

με την λαμπρή την φορεσιά

την χρυσοπλουμισμένη

κρατά σπαθί και καρτερεί

πάλι να πολεμήσει

της λευτεριάς  τα σήμαντρα

να ηχήσουν στα ουράνια

την θέση της να ξαναβρεί

η Άγια Τράπεζα μας….

------------

Άγια χώματα μιας χαμένης πατρίδας που ευωδιάζουν άρωμα,

και μύρο ορθοδοξίας, άρωμα Ελλάδας.

Πέτρες, κολώνες, μάρμαρα, ανοίγουν παράθυρα  στο χτες

δίνοντας την ευκαιρία, στο όνειρο να ζωντανέψει

στη μνήμη να τρέξει, και στην νοσταλγία να σε τυλίξει,

Αθάνατη αγαπημένη Πόλη!!!!

Ντόρα Μανατάκη

ΣΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ της Ντόρας Μανατάκη

Αγάπησες το απέραντο γαλάζιο
Το αφρισμένο κύμα το αλμυρό
Το λιόχαρο ξημέρωμα στο Αιγαίο
Και λούστηκες μ’ αθάνατο νερό.

Μούσες σου τα κοχύλια, τ’ αρμυρίκι
Οι άνεμοι, οι θαλασσοσπηλιές,
Τα απλωμένα, του γιαλού τα φύκια
Οι κάμποι, τα τζιτζίκια, οι ελιές.

Οι στίχοι σου ευωδιάζουνε Ελλάδα
Και σπαρταρά το αίμα που κυλά
Στο σώμα του καλοκαιριού όλο φρεσκάδα
Σαν το χαϊδεύει ο ήλιος απαλά.

Του πρωινού τραγούδησες την αύρα
Της ‘Άνοιξης τα κρίνα, τις μυρτιές,
Δάκρυσες με τον ήχο της καμπάνας
Με τ’ άδικου πολέμου τις φωτιές.

Αινίγματα στων βράχων τις σχισμάδες
Αναζητούσες με τ’ αγέρα τις βοές
Έρωτα, έγραφες πα’ στην καυτή την άμμο
Για λυγερές αλαφροπάτητες σκιές.

Με της βροχής τη σιγανή ψιχάλα
Του λεύτερου τ’ ανέμου χαϊδολόι
Αγνάντευες το πελαγίσιο κύμα
Κι αφουγκραζόσουνα γοργόνας μοιρολόι.

Οράματα ανυπότακτα θεριέψαν
Στης φαντασίας σου τον λυρισμό
Οράματα που στο άπειρο οδεύσαν
Κι άγγιξαν τον υπερρεαλισμό

ΚΟΣΜΕ, ΜΙΚΡΕ,ΜΕΓΑΛΕ..... Ντόρα Μανατάκη

Κουρέλια φόρεσε η χαρά
και ματωμένο τριαντάφυλλο στο στήθος
Την μοναξιά της πέρα δώθε σεργιανά
μες το ανώνυμο το πλήθος.

Τι να πιστέψεις τώρα πια
τα πληγωμένα σου φτερά δεν έχουν δύναμη
για να πετάξεις
Κρύα η νύχτα, συμφορά
Πως όνειρα ξανά να φτιάξεις
όταν τ’ ατέλειωτα γιατί απάντηση δεν έχουν
κι ότι κοιτάζεις γύρω σου τα μάτια δεν αντέχουν
να το θωρούν και απορούν, πως έγινε ο κόσμος,
αυτός που τόσο αγάπησες, και τώρα νιώθεις μόνος

ο κάθε χρόνος που περνά κλέβει και μια αχτίδα
από τον ήλιο της ψυχής
και την κρεμάει στο πρόσωπο
σαν μια βαθιά ρυτίδα
κι αναρωτιέσαι κι απορείς
ποιό θα ναι το φινάλε
Κόσμε, μικρέ, μεγάλε;.....

Ντόρα Μανατάκη

ΧΑΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ Ντόρα Μανατάκη

Τα όνειρα φυτέψαμε
Μακριά από ήλιου αχτίδες
Λύγισαν, δεν ανθίσανε
Φρούδες όλες οι ελπίδες

Τα όνειρα μας χτίσαμε
Πάνω σ’ αφράτη άμμο
Γι’ αυτό και δεν αντέξανε
Γκρέμισαν ‘πέσαν χάμω

Τα όνειρα στεγάσαμε
Σ’ υπόγειες διαβάσεις
Μα βρήκαν’ αδιέξοδο
Και πώς να το περάσεις?

Τα όνειρά μας θέλαμε
Να ‘χανε λίγο χρώμα
Μα γκρίζα πάντα ήτανε
Και γκρίζα είν’ ακόμα

Κι αν κάθε μας προσπάθεια
Επήγε στα χαμένα
Ελπίδα , αγάπη έμειναν
Κάρβουνα αναμμένα