Πορεία

Πάνω στα πλακάτ, θα νικήσει ο λαός....
Τα κλάξον δυναμώνουν, γύρω....
Πολύχρωμες επιγραφές άρχισαν ν’ ανάβουν....
Ετούτη η πορεία δε λέει να τελειώσει.

Και `γω, τυχαία σ’ ακολούθησα. Ήξερα πως δουλεύεις στο διπλανό
παντοπωλείο. Τα νιάτα σου μαραίνονταν, ζυγιάζοντας πατάτες,
ρύζι, λαχανικά....

Το στόμα σου ανοιγόκλεινε για μερικά συνθήματα,
αλλά το βλέμα σου, μηχανικά σ’ αποσπούσε σε μια παραφορτωμένη
βιτρίνα με στερεοφωνικά συγκροτήματα.

Στεκομουν λίγο παράμερα.... έτσι που τα καλοχτενισμένα σου
μαλλιά γυάλιζαν κάτω απ’ το δυνατό φως του ηλεκτρικού πού `πεφτε
πάνω μας....

Δεν ήξερα καν τ’ όνομά σου....
Κι όμως απόψε θα σε πλησίαζα...
Γιατί βρεθήκαμε σε τούτη δω την πορεία....
Εσύ γιατί την πίστευες, και `γω λίγο τυχαία....

Προετοιμασία πορείας

Αστράφτει το πανό, στο φως το δυνατό
τριγύρω νέφτι κουτιά και μπογιές
μείνανε μόνο τρεις, πήγε η ώρα τρεις
κι έχουν ακόμα σωρό τις δουλειές.

Ο Γιάννης τραγουδά, ο Πέτρος συζητά
και το τσιγάρο δε σβήνει ποτέ
η Μάχη σιωπηλά το μπρίκι αναζητά
ήρθε η ώρα να πιούνε καφέ.

Γιάννη σιγά ο Πέτρος έπαψε πα να μιλά
ηρθ’ η στιγμή που τ’ όνειρο πάλι σας προκαλεί.

Αύριο στις επτά, θ’ ανέβουν σαν στρατιά
χέρια ενωμένα πλακάτ και πανό
στους φίλους που απεργούν
με μια φωνή να πουν
θάρρος παιδιά είμαστε όλοι εδώ.

Τους βρίσκει το πρωί να φεύγουν σιωπηλά
χωρίζουν μ’ ένα απρόσωπο γεια
ξέρουν πως η ζωή, θέλει αναισθητικά
κι έχουν ακόμα δουλειά ως τις επτά.

Θά `ρθει καιρός που το ρολόι θα γυρίσει εμπρός
θά `ρθει στιγμή που τ’ όνειρο θά `χει πάρει ζωή.

Στα ξανθά σου μαλλιά

Στα ξανθά σου μαλλιά
παίζουνε τα χρώματα της άνοιξης
νιότη που σπαρταρά
μην τη προσπεράσεις θα `ναι αργά

Πως περνά η ζωή
μια σταγόνα που την πίνει ο έρωτας
και ξανά απ’ την αρχή
τη σταγόνα αυτή ξαναζητά

Πως περνά σαν γιορτή
που την βρίσκει ο ήλιος το ξημέρωμα
άδεια κούπα κρασί
βιάζεται να τρέξει να κρυφτεί

Στην πολιορκία πέφτει πάντα η Τροία

Στάσου στάσου δες τα σφάλματά σου
ο καιρός αρχίζει και μετρά
βιάσου βιάσου κάνε την καρδιά σου
δάσος μεθυσμένο με πουλιά

Δεν είν’ η Ελένη που σε περιμένει
μια ζωή χαμένη τρέχει ολοταχώς
στην πολιορκία πέφτει πάντα η Τροία
βγάλε την τελεία ψάξε για το πώς

Έχεις μάθει μια ζωή στα λάθη
κι η ζωή σε παίζει στα ψηλά
ύψη πάθη και ποιος θα σου μάθει
πως η αγάπη μένει στα γιαπιά

Δεν είν’ η Ελένη που σε περιμένει
μια ζωή χαμένη τρέχει ολοταχώς
στην πολιορκία πέφτει πάντα η Τροία
βγάλε την τελεία ψάξε για το πώς

Το τραγούδι της ξενιτιάς

Μαλαματένιος ο γιαλός
κι οι γλάροι στα μαλλιά σου
κι ένα κερί στην Παναγιά
για να `ναι πάντα στη σκιά σου.

Κάθε βραδιά κάθε πρωί
το γράμμα περιμένω
που μου `ταξες φτωχό πουλί
και πήγες για λιμάνι ξένο.

Μαλαματένιος κι ο γιαλός
παίρνει τα δάκρυά μου
κι είναι όταν φεύγει δειλινό
σαν θα γυρνάς μες στα όνειρά μου.

Και το πλοίο φέυγει

Μέρα που βραδιάζει, νύχτα που ξυπνά,
ποιος Θεός προστάζει, ποιος τη μοίρα κυβερνά.

Άνεμος είναι και μην κλαις, σε λίγο θα κοπάσει,
θα `ρθει στιγμή να κουραστεί, κάπου θα ξαποστάσει,
άνεμος είναι κι αν δε θες την πόρτα να περάσει,
δωσ’ του στο χέρι το κλειδί και θα σε προσπεράσει,
άνεμος είναι και μην κλαις.

Και το πλοίο φεύγει, χάνεται μακριά,
γύρω μου αχνοφέγγει κι άνεμος φυσά,
μέρα που βραδιάζει, νύχτα που ξυπνά,
ποιος Θεός προστάζει, ποιος τη μοίρα κυβερνά.

Άνεμος είναι και μην κλαις, σε λίγο θα κοπάσει,
θα `ρθει στιγμή να κουραστεί, κάπου θα ξαποστάσει,
άνεμος είναι κι αν δε θες την πόρτα να περάσει,
δωσ’ του στο χέρι το κλειδί κι αυτός θα σ’ αγκαλιάσει,
άνεμος είναι και μην κλαις.

Πέταξαν οι ώρες και μας προσπερνούν,
ξεχασμένες χώρες μέσα μας ξεχνούν,
μέρα που βραδιάζει, νύχτα που ξυπνά,
ποιος Θεός προστάζει, ποιος τη μοίρα κυβερνά.

Άνεμος είναι κι αν δε θες την πόρτα να περάσει,
δωσ’ του στο χέρι το κλειδί κι αυτός θα σ’ αγκαλιάσει,
άνεμος είναι και μην κλαις.

Θεσσαλονίκη

Είσαι ένα μπλε μυστικό στον εξώστη της νύχτας,
είσαι ένα ξόρκι κρυφό της γριάς χαρτορίχτρας,
δε σε ξεχνώ,
είσαι μια πόρτα ανοιχτή στου πελάγου την άκρη,
μια μαγεμένη στιγμή που μας κλέβει ένα δάκρυ,
πώς σ’ αγαπώ.

Θεσσαλονίκη, μικρό πουπουλένιο παλτό,
Θεσσαλονίκη, μικρό πουπουλένιο παλτό.

Είσαι ένα κάστρο ψηλό που χαϊδεύει τα ουράνια,
είσαι ένα γλέντι ζεστό στων ονείρων τα φθάνια,
δε σε ξεχνώ,
είσαι η ανάσα της γης σ’ ένα βράδυ τ’ Απρίλη,
είσαι οι χιλιάδες γνωστοί μα κι οι άγνωστοι φίλοι,
θα σ’ αγαπώ.

Θεσσαλονίκη, μικρό πουπουλένιο παλτό,
Θεσσαλονίκη, μικρό πουπουλένιο παλτό.

Θα σ’ αγαπώ.
Θεσσαλονίκη, μικρό πουπουλένιο παλτό,
Θεσσαλονίκη, μικρό πουπουλένιο παλτό,
Θεσσαλονίκη, μικρό πουπουλένιο παλτό.

Η κρύπτη των αιώνων

Άδεια οθόνη, δεν υπάρχουν νέα
κι η ιστορία θέλει πια αυλαία,
στην εποχή των αθανάτων ρύπων
θέτεις διαρκώς το χέρι επί των τύπων.

Δε σου αποκάλυψα την κρύπτη των αιώνων,
κι αν έρθει πάλι η εποχή των παγετώνων,
θα μείνεις έξω,
στείλε σημάδι απ’ του σύμπαντος τα δάση
είμαστε μόνοι στην απέραντη την πλάση,
πώς να πιστέψω.

Οι αριθμοί μιλάνε μ’ αγωνία
μα η ζωή κοιτάζει μ’ απληστία,
κι ο έρωτας όσο μπορεί ν’ αντέξει
στης νέας χιλιετίας μας τη φέξη.

Δε σου αποκάλυψα την κρύπτη των αιώνων,
κι αν έρθει πάλι η εποχή των παγετώνων,
θα μείνεις έξω,
στείλε σημάδι απ’ του σύμπαντος τα δάση
είμαστε μόνοι στην απέραντη την πλάση,
πώς να πιστέψω.

Η αγάπη σου ήταν γεράνι

Η αγάπη σου ήταν γεράνι,
η αγάπη σου ήταν γεράνι,
στο ηλιοβασίλεμμα π’ ανθίζει τ’ όνειρο
η αγάπη σου φλόγες βγάνει,
η αγάπη σου φλόγες βγάνει,
η αγάπη σου φλόγες βγάνει.

Η αγάπη σου ήταν αστέρι,
η αγάπη σου ήταν αστέρι,
νύχτες αφέγγαρες το δρόμο μου `δειχνε
τώρα πονά σαν μαχαίρι,
τώρα πονά σαν μαχαίρι,
τώρα πονά σαν μαχαίρι.

Η αγάπη σου ήταν γιορντάνι,
η αγάπη σου ήταν γιορντάνι,
με λευκολούλουδα και Μπάτη μυρωδιές
σου `πλεξα ένα στεφάνι,
σου `πλεξα ένα στεφάνι,
σου `πλεξα ένα στεφάνι,
στο ηλιοβασίλεμμα π’ ανθίζει τ’ όνειρο
η αγάπη σου φλόγες βγάνει,
η αγάπη σου φλόγες βγάνει,
η αγάπη σου φλόγες βγάνει.

Επιστροφή στο Ρέθυμνο

Ρέθυμνο, καλοκαίρι του 1992:
Η πόλη αργοξυπνούσε, έτσι καθώς ανηφόριζα από την παραλία.
Περπάταγες ακριβώς δίπλα μου κι αυθόρμητα σου είπα “καλημέρα”.
Μακριά, το πρώτο φως έσκαγε στη βουνοκορφή
κι ο ουρανός δεν είχε ίχνος σύννεφο.

Βιέννη, Χριστούγεννα του 1991:
Στη Rauenstraße ο ουρανός είχε σχεδόν καθίσει πάνω στα σπίτια,
λίγο πριν αρχίσει να διαλύεται σε κομμάτια
που έπεφταν επάνω μου και με κατάπιναν.
Πάει ώρα που σε κυνηγούσα από γωνία σε γωνία,
μέσα στην αδηφάγα λαιμαργία της πόλης που μ’ εξαφάνιζε.
Ανάμεσα στα δαιδαλώδη της σχήματα, τις γωνίες και τις τεθλασμένες,
το μόνο που δεν είχε σχήμα ήταν ο ουρανός.

Μόναχο, πρωτοχρονιά του 1992:
Πελώριες οι σάλπιγγες αντηχούσανε στην κεντρική πλατεία,
κάτω από έναν καθαρό, αλλά παγωμένο ουρανό.
Το μάτι μου σε πήρε ανάμεσα στο πλήθος,
αλλά τα πόδια μου ήταν βαριά, από την κούραση και την ορθοστασία.
Σε λίγο είχες χαθεί.

Σκόπελος, καλοκαίρι του 1990:
Θάλασσα και ουρανός είχανε γίνει ένα.
Ο ήλιος βυθιζότανε στην άκρη ενός γαλάζιου τοπίου
κι εγώ ονειρευόμουνα τη λεωφόρο του φεγγαριού.

Νανσί, φθινόπωρο του 1991:
Ποιος θα περίμενε ποτέ να βρεθεί σ’ ένα δρόμο,
που να ονομάζεται `Οδός της Ερημιάς μου `;
Η προοπτική του χανότανε στον ουρανό.
Έμεινα εκεί ώρα πολλή, χωρίς να περιμένω απολύτως τίποτα.

Ρέθυμνο, τέλη καλοκαιριού 1992:
Ξαναγυρίζω. Δεν είχα άλλη επιλογή.
Πάντα θα ξαναγυρίζω.
Δεν είναι απλά ένας τόπος όπου πηγαίνεις, αλλά απ’ όπου επιστρέφεις.
Με τα μάτια γεμάτα ουρανό.
Μόνο ουρανό. Τίποτ’ άλλο από έναν βαθύ, καταγάλανο και καθαρό ουρανό.
Και κατάλαβα πως αυτός ο ίδιος ο ουρανός, θα μ’ ακολουθούσε για πάντα…