Αγία

         
Στο αθέατο παράθυρο
το γέρικο κοκκινόξυλο που ξεχρυσίζει
της βιόλας που σπιθοβολά
με φλάουτο άλλοτε η φλογέρα

Ωχρή η Αγία βρίσκεται, κρατώντας ανοιχτό
το παμπάλαιο βιβλίο της απ' όπου αναβρύζει
ο Ύμνος της Παρθένου κελαρυστός
την ώρα του απόδειπνου και του εσπερινού:

Σ' αυτό του αρτοφόριου το τζαμωτό
που ελαφρά το ψαύει άρπα ενός Αγγέλου
από το εσπερινό του πέταγμα καμωμένη
για μια φάλαγγαν αβρή

ενός δαχτύλου που, δίχως το γέρικο κοκκινόξυλο
ούτε τ' αρχαίο βιβλίο, ζυγιάζεται
πάνω στου οργάνου τις χορδές,
της σιωπής μουσικός.

Θαλασσινή Αύρα

      

Η σάρκα είναι γεμάτη θλίψη αλίμονο! και διάβασα όλα τα βιβλία.
Να φύγεις! Να φύγεις κάτω κει! Νιώθω πως τα πουλιά μεθούν
σα βρίσκονται ανάμεσα στον άγνωστον αφρό και στα ουράνια!
Τίποτα, ούτε οι κήποι οι παλιοί όπου στα μάτια καθρεφτίζονται
δε θα κρατήσουν τη καρδιά αυτή όπου βουτά στη θάλασσα
ω νύχτες! ούτε το αχνό φως της λάμπας μου που πέφτει
πάνω στ' άγραφο χαρτί που ανθίσταται η λευκότης του
κι ούτε η νέα γυναίκα που το βρέφος της βυζαίνει.
Θα φύγω! Πλοίο συ, που το κατάρτι σου ζυγιάζεται,
την άγκυρά σου σήκωσε για χώρα εξωτική!

Μια πλήξη, ερημωμένη απ' τις σκληρές ελπίδες,
πιστεύει ακόμα στο υπέροχο "αντίο" των μαντηλιών!
Κι ίσως τα κατάρτια σου, τις θύελλες καλώντας
να είν' αυτά που ο άνεμος τα γέρνει στα χαμένα
τα ναυάγια, δίχως κατάρτια, δίχως να φτάσουνε στα γόνιμα νησιά...

Όμως καρδιά μου, άκουσε το τραγούδι των ναυτών!

Όραμα

   

Θλίψη η σελήνη σκόρπιζε. Και δακρυσμένα Σεραφείμ
ονειρεύονταν, στα δάχτυλά τους το δοξάρι, στη σιγαλιά ανθών
όλο μελαγχολία, από θλιμμένες βιόλες ανακρούοντας
λευκούς λυγμούς που αργοσέρνονται στο γαλανό των πετάλων
ήταν ευλογημένη μέρα του πρώτου σου φιλιού.
Ο ρεμβασμός μου, που να με τυραννά του αρέσει
μεθούσε πάνσοφα από την ευωδιά της θλίψης
που και χωρίς λύπη ή στεναχώρια αφήνει
στη καρδιά όπου την έδρεψε του Ονείρου τη συγκομιδή
λοιπόν πλανιόμουν, το μάτι καρφωμένο στο ρικνόν οδόστρωμα
όταν με τον ήλιο στα μαλλιά, εκεί στο δρόμο
και μες στ' απόβραδο, μου φανερώθηκε γελώντας
και πίστεψα πως τη νεράδια έβλεπα με κόμη φωτισμένη
που άλλοτε, σαν ήμουνα παιδί, ερχόταν στο βαθύ μου ύπνο
αφήνοντας πάντα από τα μισάνοιχτα χέρια της
να πέφτουνε σα χιόνι, λευκά μπουκέτα μυρωμένων άστρων.

Μάταιον Αίτημα

Πριγκηπέσσα! Ζηλεύοντας τη μοίρα αυτής της Ήβης
ζωγραφισμένης στο τάσι αυτό, έκθετης στο φίλημα των χειλιών σου
Το πνεύμα μου εξαντλώ, μα είμαι ντροπαλός σαν τον παπά
και δε θα εμφανιστώ ποτέ γυμνός πάνω στη πορσελάνη.

Μια και δεν είμαι το σγουρόμαλλο σκυλάκι σου
η καραμέλα, το κοκκινάδι σου, τα μάτια σου που ξεγελούν
και που ωστόσο πάνω μου νιώθω να πέφτει τη ματιά τους.
Ξανθιά εσύ, που κομμωτές σου θεϊκοί, οι χρυσόχοοι είναι!

Φώναξέ με... συ που τ' άλικα χαμόγελά σου
με ήμερων αρνιών κοπάδια έρχονται να ενωθούν
βοσκώντας στις επιθυμίες κι εκστατικά βελάζοντας

Φώναξέ με... κι ο φτερωτός ο Έρωτας σε μια βεντάλια θα με βάλει
κρατώντας τη φλογέρα τη στάνη μου να νανουρίζω
Πριγκηπέσσα, ονόμασέ με βοσκό των χαμογέλιων σου...

Στεφάν Μαλαρμέ

Γεννήθηκε το 1842 στο Παρίσι. Αφού αποφοίτησε από το λύκειο της Σανς, πήγε στο Λονδίνο για να σπουδάσει αγγλικά, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1863. Εργάστηκε ως καθηγητής αγγλικών σε διάφορα σχολεία και μετέφρασε λογοτεχνικά έργα από τα αγγλικά. Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από υπαινικτικότητα, ευρεία χρήση συμβολισμών και μουσικότητα. Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται: "Η Ηρωδιάς", ποίημα το οποίο τον απασχόλησε σε όλη του τη ζωή χωρίς να το ολοκληρώσει. "Το απόγευμα ενός φαύνου". "Ο Ίγκιτουρ ή Η τρέλα του Ελβενόν". Πέθανε το 1898.

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΕΔΓΑΡ ΠΟΕ

Στερνά στον Εαυτό του η αιωνιότη ως τον αλλάζει

Ο ποιητής με το γυμνό σπαθί του υποκινεί 

Τον αιώνα του έντρομο γιατί στην ξένη αυτή φωνή

Δεν ένιωσε που ο Θάνατος θριαμβικά φωλιάζει!

Κείνοι, ως, ακούοντας άγγελον, ύδρα που οικτρά σφαδάζει,

Τα λόγια αυτός του συρφετού μ' έννοια να λέει αγνή

Βροντοφωνήσαν πως γητιά θε να 'πιε σκοτεινή

Στο κύμα κάποιας μαύρης συσκευασίας που ατιμάζει.

Της γης οχτροί, κι ω κρίμα! Οχτροί του σύννεφου, σαν τάμα

Αν ένα ανάγλυφο η ιδέα μας δε χαράζει αντάμα,

Στου Πόε φεγγοβόλο τον τάφο αίγλη πλατιά να ρίχνει,

Βράχο ήρεμο που γκρέμισεν η οργή κάποιων αγγέλων, 

Πάντα ο γρανίτης τώρ' αυτός το σύνορό του ας δείχνει

Στης Βλασφημίας το πέταγμα που μαύρο πάει στο μέλλον

ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ

Όταν του νόμου του μοιραίου απείλησε η
                                                              σκιά
Κάποιο όνειρο παλιό, πόθο μου ενδόμυχο κι
                                                           οδύνη,
Κάτω από σκέπη πένθιμη, κατάθλιψη που
                                                        στήνει,
Έκαμψε το φτερό του απτό στο είναι μου
                                                        βαθιά.
Χλιδή! ω αίθουσα εβένου όπου, για πλάνη
                                                      βασιλιά,
Τρανά ανθοπλέγματα συγκλίνουν σε
                                             θανάτου δίνη,
Δεν είσθε παρά η διάψευση μιας έπαρσης
                                                 που αφήνει
Στα μάτια του ερημίτη, το έρεβος, τα
                                                  εκστατικά.
Ναι, ξέρω πως στα απόμακρα αυτής της
                                             νυχτιάς, η Γη
Σκορπά το ακρότατο μυστήριο με
                                                    φωτοβολή,
Σε στυγνούς αιώνες ζοφερά πιο λίγο που
                                                  τη ζώνουν.
Το διάστημα όμοια σ' αύξησή του η άρνηση
                                                             κοινό
Κυλά μέσα στην πλήξη αυτή φωτιές που
                                                   φανερώνουν
Πως άναψε το πνεύμα από ενός άστρου εορτασμό.

μετάφραση: Γ.Σ. Πατριαρχέας