Ο Δεκέμβρης της Γέννησης / Μαρία Σκουρολιάκου

Την άγια νύχτα, οι περιούσιοι της ύλης, θα αστράφτουν πάλι. Την ίδια νύχτα θα βάφουνε τη γη άνθρωποι–πεφταστέρια. Παιδιά άλλου θεού που κάνουν κλήσεις αναπάντητες, σε πόρτες σφαλιστές. 

Χάσαμε τον Δεκέμβρη της Γέννησης. Χιλιάδες φάτνες παντέρημες. Στους κάδους με τα περισσεύματα ζωής, στα βρώμικα κράσπεδα που κουρνιάζουν πεινασμένα πουλιά, στους θανάτους που σταματημό δεν έχουν.

Χάσαμε το αστέρι μας. Αυτό που ψάχναμε στον ουρανό της αθωότητάς μας, όταν γινόμαστε άγγελοι και μάγοι στα όνειρά μας, για το μικρό Χριστό που σώθηκε απ’ τη σφαγή. Γιατί είχαμε τη χαρά της άγνοιας. Τώρα που μάθαμε το αστέρι άλλαξε πορεία. Μεσαίωνας στα όνειρα και χρόνος πέτρινος, μας γονατίζει.

Ο μαγικός χρόνος των Χριστουγέννων απλώνει πάνω στον πραγματικό και τον σκεπάζει τραγικά. Επίπλαστη χαρά αφού ο Ηρώδης είναι εδώ. Γυρνάει στα εκθαμβωτικά κέντρα των εξουσιών και υπογράφει θρήνους. Κι όταν θα σβήσουν τα πληθωρικά λαμπάκια της γιορτής θα μείνει πάλι η γύμνια των αναίσθητων ωρών. Η πλάνη και η ερημιά του αληθινού σε μια εικονική «επί γης ειρήνη». 

Εδώ όμως είναι και το άλλο φως. Αυτό που λάμπει στων παιδιών στα μάτια, σαν θα χτυπήσουνε την πόρτα μας, να μας θυμίσουν τα αμάραντα λουλούδια της παράδοσης. Να μας ξυπνήσουνε τα χρόνια μας, όταν τα χέρια μας γέμιζαν με καρύδια, μήλα και υποδιαιρέσεις της δραχμής.

Το φως, που περιμένει στων γονιών τα παιδεμένα πρόσωπα για μια ζεστή αγκαλιά, στων συνανθρώπων την υπομονή για μια στιγμή ελπίδας.

Γιατί η ιστορία των Χριστουγέννων, αποκαλύπτει ότι είναι χάρτινες οι ευχές, σαν είναι μόνο λέξεις.

Ας ελπίσουμε λοιπόν ουτοπικά, σαν ποιητές. Ας πιστέψουμε σ’ αυτό το φως που σηματοδοτεί κάθε γέννηση.

Κι ας παλέψουμε γι’ αυτό με την καρδιά μας.

ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΥ ( βιογραφικό σημείωμα)

               

Η Μαρία Σκουρολιάκου γεννήθηκε στην Τιθορέα Φθιώτιδας.

Είναι παντρεμένη  με τον Τάσο Σκουρολιάκο κι έχει δύο παιδιά.

Επιτυχούσα της Νομικής Σχολής, εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα  Αμφίκλειας, από όπου συνταξιοδοτήθηκε ως Διευθύντρια.

Σπουδάστρια  του  Ανοικτού Πανεπιστημίου  στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. Παρακολούθησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημιουργική  Γραφή.

Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών,  της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας,(UNESCO) του Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών @Συγγραφέων, της Πανελλήνιας  ΄Ενωσης  Λογοτεχνών(ΠΕΛ), της  Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

ΕΡΓΑ ΤΗΣ: 

«Αντίδωρο καρδιάς», Εκδόσεις Λαμιακός Τύπος, με α΄έκδοση το  1999, β΄έκδ. το 2005, γ΄έκδοση . 2013

«Δακτυλικά αποτυπώματα», εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2005.

«Ακάθιστος λόγος», Λαμιακός Τύπος, 2008

«Χρώμα Αύριο»,  2015, Λαμιακός Τύπος   

   Έχει λάβει το Πρώτο  Πανελλήνιο  Βραβείο Ποίησης από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών το  2006 για το ποίημα «Μάνα».   

   Επίσης το Β΄ Πανελλήνιο Βραβείο Ποίησης Δελφικών Αγώνων της Πανελλ. Ένωσης Λογοτεχνών το  2006 καθώς  και

Α΄ Πανελλήνιο βραβείο  για τις ποιητικές συλλογές ‘’Αντίδωρο καρδιάς’’ και ‘’Δακτυλικά Αποτυπώματα’’ από το  περιοδικό «ΚΕΛΑΙΝΩ» το  2012.

    Έχει  πάρα πολλές δημοσιεύσεις  στα λογοτεχνικά περιοδικά «Νέα Εστία», «Εμβόλιμον», «Πάροδος», «Νέα Σκέψη», «Αιολικά Γράμματα στο  περιοδικό  της  Εθνικής τράπεζας «Μεταξύ μας » «Μανδραγόρας» «Πολιτιστική»,  «Φρέαρ», « Ένεκεν » κ.α

   Για πολλά χρόνια συνεργάτης  της εφημερίδας Λαμιακός  Τύπος με άρθρα και δοκίμια.

Έχει συμμετάσχει σε  ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΕΡΓΑ:

Για τον Δημήτρη  Παπαδίτσα στην ΠΑΡΟΔΟ

Για τον Νίκο Καρούζο, στο ΕΜΒΟΛΙΜΟΝ.

Παρουσίασε  στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας την  ποίηση του Οδυσσέα  Ελύτη .

Στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών την ποίηση του  Κώστα Βάρναλη .

Στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων  αναφορά στον προορισμό στης Ποίησης. 

  Έχει καταγραφεί  στο  Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ).

Έχει ανθολογηθεί στη  Λογοτεχνική Εγκυκλοπαίδεια του ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ, στην  Πανελλαδική Ανθολογία Μαθητικών Κειμένων Υπουργείου Παιδείας στο  «Ποιητικό Ημερολόγιο» 2008, 2009, 2010, 2011, της   ΕΜΠΕΙΡΙΑ  ΕΚΔΟΤΙΚΗ  και σε πολλές ανθολογίες  έντυπες και διαδικτυακές.

Τα βιβλία της έχουν καταχωρηθεί στη Διεθνή Δανειστική Βιβλιοθήκη του Τμήματος Νεοελληνικών Σπουδών  του Παν/μίου DE MONS, Βρυξέλλες. Και στη Διεθνή Βιβλιοθήκη Αλεξάνδρειας στην  Αίγυπτο.

     Συμμετείχε  πολλές φορές  στην  κριτική επιτροπή των ετήσιων Δελφικών αγώνων   και στην επιτροπή  Πανελλαδικών   διαγωνισμών ποίησης και  δοκιμίου τα Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

Για το τελευταίο της βιβλίο ΧΡΩΜΑ ΑΥΡΙΟ αν και κυκλοφόρησε   πρόσφατα γράφτηκαν  και δημοσιεύτηκαν εξαιρετικές κριτικές:  στο ΤVXS από τον φιλόλογο κριτικό ΔΗΜΟ ΧΛΩΠΤΣΙΟΥΔΗ,  στο ΒΙΒΛΙΟ ΝΕΤ από τον Κώστα Θερμογιάννη, στο περιοδικό Vakxikon από  τη Χριστίνα Λιναρδάκη,  στο ‘’CRITIQUE’και στο  ΣΤΙΓΜΑ ΛΟΓΟΥ’’ από τον Λουκά Θεοχαρόπουλο.Κριτικές επίσης από τον συγγραφές και ποιητή Μιχάλη Δελησάββα και τον Λάσκαρη Ζαζάρη.

    To ‘Χρώμα Αύριο’’ προτάθηκε  μαζί με άλλα έξι βιβλία    από τη Λέσχη   Ανάγνωσης του περιοδικού Βακχικόν τον Αύγουστο του 2015.  

Μια μέρα

          Μαρία Σκουρολιάκου

Ανοιγοκλείνουν οι καρδιές  με πάταγο

μες  στις ασπρόμαυρες  διαδρομές  της  μέρας.

Προσοχή στο κενό.

Ασφαλισμένοι   σ’ έναν  καναπέ  μετά,

μασάμε  άνοστο  ψωμί   

ακούοντας   μακρινούς  θανάτους.

Πίνουμε  υπνωτικό  νερό

από χλωριωμένες  σκέψεις.

Να δούμε όνειρα χρωματιστά.

Σώματα ξεφυλλίζουμε  στη λήθη

και το ξημέρωμα 

φοράμε  τη στολή της μάχης.

Μια μέρα, 

θα  ζωγραφίσω  στο κορμί σου

τις παραστάσεις της ασπίδας του Αχιλλέα.

                          Συλλογή''Χρώμα Αύριο'' 2015

Ψηφίδες

της Μαρίας Σκουρολιάκου

Με πέντε στίχους

μπορούν να χορτάσουν χιλιάδες .

Και το φιλί

στίχος  ομοιοκατάληκτος

Διαιρείς το πραγματικό  και πέφτεις .

Πολλαπλασιάζεις το όνειρο και πετάς.

Να ξοδεύεσαι ζώντας.

Να μην ζεις  πεθαίνοντας .

Στις ρωγμές  του  κόσμου  επιχρίσματα  φόβου .

Κι από πάνω το μοντέρνο χρώμα της  καταστολής

                             Συλλογή: ''Χρώμα Αύριο'' 

Μονεμβασιά

της Μαρίας Σκουρολιάκου

                

Σε  αλατινό νερό  ξεπλένεται η πέτρα

Βυζαντινός αγέρας  ταξιδεύει  τον πηλό.  

Τις νύχτες

 ακροπερπατούνε   πειρατές,  ιππότες

 και αλλόφυλοι   στου  κάστρου τις περγαμηνές,

σωπαίνοντας,  καθώς    τα βράχια  ραψωδούν

κι  οι εκκλησιές   ορθοσκοπούν  τη μνήμη.

 

Χτυπούνε τα φτερά τους λευκοί  άγγελοι

στο πέλαγο  του Μύρτου  αφροπετώντας .

Σπαράγματα φωτιάς ,

νύχτες  με αστρόλουτρα

κι ο Αύγουστος  φεγγάρια  δίχτυα  απλώνει.

 

Στο   κεφαλόσκαλο,

ένα πανέρι ρόδια

λύνουνε την ποδιά  καταμεσήμερο

κι ανθίζουν  βυσσινιά τα περιβόλια

κατηφορίζοντας  ως το ηλιοβασίλεμα 

να βάψουν  κόκκινα  φιλιά το κύμα.

 

Πεζούλι της  Μονοβασιάς,   ηλιόβολο.

Τούτα  τα  αχ  της πληγωμένης μου  πατρίδας

πώς να γιάνω;

                             Συλλογή:''Χρώμα Αύριο'' 2015

Μ ά ν α

        της Μαρίας Σκουρολιάκου

     Επιστρέφω απ’ το οδοιπορικό των τελετών.

     Από την πόρτα του Άδη.

     Αίματα σταλάζουν  οι λέξεις μου

     κι ορφάνεψε το  ποίημα της καρδιάς.

     Στων λουλουδιών τα ποτάμια

     έμεινες αγκάλιασμα τυφλό.

     Να σε κρατήσω πάλευα όπως ήσουν,

     μα  έγινες το βλέμμα και το σώμα

     και το στόμα το κλειστό.

    

     Η λέξη άγιος για Σένα.

     Η  λέξη βάλσαμο για Σένα.

     Συντρόφισσα, της   χαράς και  του  πόνου.

     Πυξίδα και φως στου λογισμού τα βήματα.

     Λιμάνι της καρδιάς, στοργή άνευ όρων.

     Σημάδι λαμπερό ως την άκρη του χρόνου μου.

     Τώρα που τρέφομαι  με τη λέξη σου μόνο,

     τώρα  που σε φωνάζω αναπάντητα,

     σε ζητιανεύω  στ’ ακροθαλάσσι  της  ερημιάς           

     που  ξεβράζει  τις θύμησες.

     Ο  άνεμος ψαρεύει τις κραυγές μου

     στο δίχτυ των προσκλητήριων  χωρίς παραλήπτες.

     

     Προσφεύγω στη συλλογή των ιερών σου.

     Στο μηνολόγιο των ευχών , στο χτενάκι των μαλλιών,

     στις ευλογημένες σου προτροπές.

     Σ΄αναζητώ στης αυλής τα τριαντάφυλλα,

     στο παγερό ακουστικό του τηλεφώνου.

     Σε ποιο λουλούδι κρυμμένη μας φυλάς;

     Σε ποιο αστέρι φέγγουν τα μάτια σου;

      

      Μ’ ακούς;

      Σε ποιο αηδόνι της ρεματιάς η λαλιά σου;

      Σε ποια ψυχή ανθοπατείς  να φέρω μέλι.

      Άχ αγάπη,  Άχ Μάνα,

      που κήρυττες τις εντολές των αλλήλων.

      Άχ ματιά μου,

      που χώραγες τις συγνώμες της γης.                      

      Άχ νου, που καταλάγιαζες  τις πληγές και τα πάθη.

      Φοράω την ψυχή σου

      να ξορκίζω τον Αχέροντα

      με τη στερνή σου ευχή ανέσπερο καντήλι

      κι έναν ισόβιο καημό κάνω τρισάγιο

      στην ασώματη αιωνιότητα της μορφής σου.

 

                            Συλλογή: “Ακάθιστο Λόγος’’ 2008

                                      Α΄ Πανελλήνιο Βραβείο

                                      Στον 25 Ποιητικό  Διαγωνισμό

                                                ΠΕΛ  2006

        

Μια μέρα

           Μαρία Σκουρολιάκου

Ανοιγοκλείνουν οι καρδιές  με πάταγο

μες  στις ασπρόμαυρες  διαδρομές  της  μέρας.

Προσοχή στο κενό.

 

Ασφαλισμένοι   σ’ έναν  καναπέ  μετά,

μασάμε  άνοστο  ψωμί   

ακούοντας   μακρινούς  θανάτους.

 

Πίνουμε  υπνωτικό  νερό

από χλωριωμένες  σκέψεις.

Να δούμε όνειρα χρωματιστά.

 

Σώματα ξεφυλλίζουμε  στη λήθη

και το ξημέρωμα 

φοράμε  τη στολή της μάχης.

 

Μια μέρα, 

θα  ζωγραφίσω  στο κορμί σου

τις παραστάσεις της ασπίδας του Αχιλλέα.

                          Συλλογή''Χρώμα Αύριο'' 2015

Ψηφίδες

Μαρία Σκουρολιάκου 

Με πέντε στίχους

μπορούν να χορτάσουν χιλιάδες .

Και το φιλί

στίχος  ομοιοκατάληκτος

Διαιρείς το πραγματικό  και πέφτεις .

Πολλαπλασιάζεις το όνειρο και πετάς.

Να ξοδεύεσαι ζώντας.

Να μην ζεις  πεθαίνοντας .

Στις ρωγμές  του  κόσμου  επιχρίσματα  φόβου .

Κι από πάνω το μοντέρνο χρώμα της  καταστολής

                             Συλλογή: ''Χρώμα Αύριο''  

Μονεμβασιά

Μαρία Σκουρολιάκου 

Σε  αλατινό νερό  ξεπλένεται η πέτρα

Βυζαντινός αγέρας  ταξιδεύει  τον πηλό.  

Τις νύχτες

 ακροπερπατούνε   πειρατές,  ιππότες

 και αλλόφυλοι   στου  κάστρου τις περγαμηνές,

σωπαίνοντας,  καθώς    τα βράχια  ραψωδούν

κι  οι εκκλησιές   ορθοσκοπούν  τη μνήμη.

 

Χτυπούνε τα φτερά τους λευκοί  άγγελοι

στο πέλαγο  του Μύρτου  αφροπετώντας .

Σπαράγματα φωτιάς ,

νύχτες  με αστρόλουτρα

κι ο Αύγουστος  φεγγάρια  δίχτυα  απλώνει.

 

Στο   κεφαλόσκαλο,

ένα πανέρι ρόδια

λύνουνε την ποδιά  καταμεσήμερο

κι ανθίζουν  βυσσινιά τα περιβόλια

κατηφορίζοντας  ως το ηλιοβασίλεμα 

να βάψουν  κόκκινα  φιλιά το κύμα.

 

Πεζούλι της  Μονοβασιάς,   ηλιόβολο.

Τούτα  τα  αχ  της πληγωμένης μου  πατρίδας

πώς να γιάνω;

                             Συλλογή:''Χρώμα Αύριο'' 2015

 

Μ ά ν α

           Μαρία Σκουρολιάκου

     Επιστρέφω απ’ το οδοιπορικό των τελετών.

     Από την πόρτα του Άδη.

     Αίματα σταλάζουν  οι λέξεις μου

     κι ορφάνεψε το  ποίημα της καρδιάς.

     Στων λουλουδιών τα ποτάμια

     έμεινες αγκάλιασμα τυφλό.

     Να σε κρατήσω πάλευα όπως ήσουν,

     μα  έγινες το βλέμμα και το σώμα

     και το στόμα το κλειστό.

    

     Η λέξη άγιος για Σένα.

     Η  λέξη βάλσαμο για Σένα.

     Συντρόφισσα, της   χαράς και  του  πόνου.

     Πυξίδα και φως στου λογισμού τα βήματα.

     Λιμάνι της καρδιάς, στοργή άνευ όρων.

     Σημάδι λαμπερό ως την άκρη του χρόνου μου.

     Τώρα που τρέφομαι  με τη λέξη σου μόνο,

     τώρα  που σε φωνάζω αναπάντητα,

     σε ζητιανεύω  στ’ ακροθαλάσσι  της  ερημιάς           

     που  ξεβράζει  τις θύμησες.

     Ο  άνεμος ψαρεύει τις κραυγές μου

     στο δίχτυ των προσκλητήριων  χωρίς παραλήπτες.

     

     Προσφεύγω στη συλλογή των ιερών σου.

     Στο μηνολόγιο των ευχών , στο χτενάκι των μαλλιών,

     στις ευλογημένες σου προτροπές.

     Σ΄αναζητώ στης αυλής τα τριαντάφυλλα,

     στο παγερό ακουστικό του τηλεφώνου.

     Σε ποιο λουλούδι κρυμμένη μας φυλάς;

     Σε ποιο αστέρι φέγγουν τα μάτια σου;

      

      Μ’ ακούς;

      Σε ποιο αηδόνι της ρεματιάς η λαλιά σου;

      Σε ποια ψυχή ανθοπατείς  να φέρω μέλι.

      Άχ αγάπη,  Άχ Μάνα,

      που κήρυττες τις εντολές των αλλήλων.

      Άχ ματιά μου,

      που χώραγες τις συγνώμες της γης.                      

      Άχ νου, που καταλάγιαζες  τις πληγές και τα πάθη.

      Φοράω την ψυχή σου

      να ξορκίζω τον Αχέροντα

      με τη στερνή σου ευχή ανέσπερο καντήλι

      κι έναν ισόβιο καημό κάνω τρισάγιο

      στην ασώματη αιωνιότητα της μορφής σου.

 

                            Συλλογή: “Ακάθιστο Λόγος’’ 2008

                                      Α΄ Πανελλήνιο Βραβείο

                                      Στον 25 Ποιητικό  Διαγωνισμό

                                                ΠΕΛ  2006