ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ!

Απόψε,
σε σκεφτόμουνα,

και είδα στ’ όνειρό μου,
πως,
σύννεφο σε έφερε,
Άγγελος,
στο πλευρό μου!

Ένοιωσα την ανάσα σου
άκουσα τη φωνή σου
κι απλώνοντας τα χέρια μου
λέω,
πάρε με μαζί σου;

Εσύ, απομακρύνεσαι,
ν’ αγγίξω δε μ’ αφήνεις,
είμαι σκιά αερικού,
-μου λες-,

κι αφού
εγώ ανήκω αλλού,…

Εσύ,

με… τ’ όνειρο θα μείνεις!

Κι εγώ έχω την αίσθηση
ότι αυτά που είδα
ήτανε κάποια σύμβολα
πως πάντα υπάρχει ελπίδα…

Είσαι

Είσαι το φως
Είσαι η ελπίδα,
μες το σκοτάδι
η ηλιαχτίδα.

Είσαι η χαρά
Είσαι η λύπη,
λείπεις κι ο κόσμος
όλος μου λείπει.

Είσαι το γέλιο
Είσαι το κλάμα
και κωμωδία είσαι,
και δράμα.

Είσαι το άχρωμο
Είσαι το χρώμα,
Είσαι ο χώρος,
χρόνος κι ακόμα,

Είσαι το ύψος
Είσαι το βάθος,
Είσαι το μήκος
Είσαι το πλάτος.

Είσαι η Δύση
η Ανατολή,
Είσαι το δάκρυ
και το φιλί.

Είσαι το έλα
Είσαι το φεύγα,
Είσαι το άλφα
και το ωμέγα.

Είσαι στη σκέψη
Είσαι στο αίμα,
Είσαι αλήθεια
Είσαι και ψέμα.

Είσαι το σκίρτημα
της πρώτης Νιότης,
«αιθέριο Έλαιον»
της Ανθρωπότης.

Είσαι ένας Άγγελος
που ξεχωρίζεις
από τον Άνθρωπο,
Εσύ μυρίζεις.

Είσαι το τέλος
Είσαι η αρχή μου
Είσαι ο Θάνατος
Είσαι η ζωή μου.

Είσαι το χθες
Είσαι το τώρα,
θάΣαι το αύριο
και κάθε ώρα.

Είσαι κοντά μου
Είσαι μακριά μου,…
Είσαι το Όνειρο
στα όνειρά μου.

Κρίμα

Κρίμα
σε μένα
κρίμα
σε σένα.

Κρίμα
στους δύο
κρίμα
στον ένα.

Κρίμα
στο χθες
κρίμα
στο τώρα,

κρίμα
στο αύριο
στην κάθε
ώρα.

Κρίμα
ο χρόνος
τρέχει
και κράζει,

Κρίμα
κι ο πόνος
μας
κομματιάζει.

Κρίμα
ζωή μου
τόόόσο
πεζή!

Κρίμα,
δεν είμαστε
…ακόμα…,
…...μαζί!!!!

Γνώση

Δεν είναι η γνώση
μάθαμε
να λέμε ένα τραγούδι,
αλλά ότι το φτιάξαμε,
έμμετρα το ταιριάξαμε
κι από πηλό λουλούδι.

Υποκριτή

Κι αν το κεράκι του ελέους
στην εκκλησιά ανάψεις,
δε θα συγχωρεθείς.

Κι αν αγαθοεργίες πάμπολλες
εις το υπόλοιπο της ζήσης σου τολμήσεις
δε θα ωφεληθείς.

Ούτε κι ο Άγιος δε μπορεί
-όση καρδιά κι αν έχει-.
να συγχωρήσει τις τόσες τρέλες σου.

Ούτε δικαίωμα έχει ο Θεός
-νάναι για λίγους-,
να συγχωρεί αυτούς που βλάψανε.

ΜΟΝΟ,

Αν σκύψεις το κεφάλι της ντροπής σου
και αφεθείς
στη μοίρα και την πείρα… εντολών,
ίσως, κερδίσεις κάτι.

ΟΜΩΣ,

πολύ φοβούμαι
δε θα το κάνεις,
δε μπορείς,

Να ΔΟΥΜΕ.

ΠΑΛΙ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΣΚΥΘΡΩΠΗ

Πάλι σε βλέπω σκυθρωπή κι αυτό είναι που με σκιάζει,
μα ο έρωτας με την ντροπή αγάπη μου δε μοιάζει!

Γιατί λοιπόν με τυραννάς μωρό μου, δεν το ξέρεις,
πονώ κι εγώ όταν πονάς και λιώνω αν υποφέρεις.

Όταν τα χείλη σου γελούν όλα γελούν μπροστά μου,
τι ευτυχία όταν κολλούν και σμίγουν στα δικά μου.

Κι όταν τα μάτια σου θολά τα βλέπω αγαπημένη
η φύση κλαίει, δε γελά κι ο ήλιος δε ζεσταίνει.

Η σκέψη μου ούτε στιγμή δε λείπει από κοντά σου
κι εσύ δεν έχεις την πυγμή ν’ αφήσεις την καρδιά σου

λευτερωμένη ν’ αγαπά.

Τι την κρατάς δεμένη;

Το στόμα σου γιατί σιωπά και φέρεσαι σαν ξένη
όταν κοντά μου θα βρεθείς;

Γιατί με βασανίζεις;

Φοβάσαι μήπως βαρεθείς να μ’ αγαπάς νομίζεις;

Πες μου μωρό μου να χαρείς τι σκέφτεσαι τα βράδια,
έχεις τη δύναμη, μπορείς μ’ άλλον να αλλάζεις χάδια;

Δεν είναι δυνατόν ποτέ να το πιστέψω φως μου,
εμείς γινήκαμε ερασταί,

με αγάπη,

όλου του κόσμου.

ΑΔΕΡΦΙΑ ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Η Ζωή έχει ανηφόρες
καταιγίδες, χιόνια, μπόρες
κεραυνούς, εγκλήματα
και… παραστρατήματα.

Έχει ο έρωτας καημούς,
έχει πόνους, στεναγμούς,
φόβους, καρδιοχτύπια,
με… πολλά… ξενύχτια!...

Ψηλαφίζοντας το χρόνο
και σκαλίζοντας τον Νου
ανακάλυψα στον πόνο
τη χαρά του διπλανού.

Έψαχνα κι ηύρα τυχαίως
στα σκισμένα μου κιτάπια
και θυμήθηκα ως νέος,
που γνωρίστηκα με κάποια!

Και θυμάμαι πως εκείνος
όταν έκλαιγα γελούσε,
και λυπότανε το… κτήνος
στη χαρά μου…, με μισούσε!

Μέχρι σήμερα ακόμα,
έχω αυτή την απορία
αφού όλους τρώει το χώμα,
τόση Ανθρώπινη μωρία;

Ίδιοι για τη μάνα Φύση
πλούσιοι πένητες, φτωχοί,
το αστέρι άμα σβήσει
όλους τρώει η μαύρη Γη!

Αδερφοί γιατί μισούμε
και χαλούμε όλων τα κέφια,
σύντομη η ζωή που ζούμε,
ν’ αγαπιόμαστε αδέρφια!

ΕΡΩΤΑΣ - ΝΥΧΤΑ - ΕΡΩΤΑΣ!

Νύχτα μιλά…,
πάντα η καρδιά,
τότε
κι ο νους…
σωπαίνει,
εκείνος
έχει το μυαλό.
και… μέρα…,
προλαβαίνει!…

εις μνήμην..... ποίησης

…Όταν εποίει
Ο Θεός,
τον Άνθρωπο,
με… τρόπους,
-τούπε-
κι εσύ… θεράπευε
τους άλλους
τους Ανθρώπους.

Είσαι

Είσαι το φως
Είσαι η ελπίδα,
μες το σκοτάδι
η ηλιαχτίδα.

Είσαι η χαρά
Είσαι η λύπη,
λείπεις κι ο κόσμος
όλος μου λείπει.

Είσαι το γέλιο
Είσαι το κλάμα
και κωμωδία είσαι,
και δράμα.

Είσαι το άχρωμο
Είσαι το χρώμα,
Είσαι ο χώρος,
χρόνος κι ακόμα,

Είσαι το ύψος
Είσαι το βάθος,
Είσαι το μήκος
Είσαι το πλάτος.

Είσαι η Δύση
η Ανατολή,
Είσαι το δάκρυ
και το φιλί.

Είσαι το έλα
Είσαι το φεύγα,
Είσαι το άλφα
και το ωμέγα.

Είσαι στη σκέψη
Είσαι στο αίμα,
Είσαι αλήθεια
Είσαι και ψέμα.

Είσαι το σκίρτημα
της πρώτης Νιότης,
«αιθέριο Έλαιον»
της Ανθρωπότης.

Είσαι ένας Άγγελος
που ξεχωρίζεις
από τον Άνθρωπο,
Εσύ μυρίζεις.

Είσαι το τέλος
Είσαι η αρχή
Είσαι ο Θάνατος
Είσαι η ψυχή

Είσαι το χθες
Είσαι το τώρα,
θάΣαι το αύριο
και κάθε ώρα.

Είσαι κοντά μου
Είσαι μακριά μου,…
Είσαι το Όνειρο
στα όνειρά μου

Ελλάδα ώρα πλην

Όμορφη Χώρα
γύρω λιακάδα
βούλιαξε τώρα
φούσκα η Ελλάδα.

Φτώχεια και πείνα
άχαροι τόποι
βράζει η Αθήνα
τέλος Ευρώπη.

Όνειρα στοίβα
άγονες σκέψεις
Άνθρωποι χύμα
ποιόν να πιστέψεις.

Όρθιος κρατιέμαι
ανεστραμμένα
και καταριέμαι
όλους κι εμένα.

Κάθετη πτώση,
βρέθηκα κάτω
ποιος θα με σώσει;
Έπιασα πάτο!

Φταίει η μοίρα,
το ριζικό μου,
φταίει η στείρα
άσκηση νόμου;

Άχαροι τόποι
βρέχει δε βρέχει,
φεύγουν οι Ανθρώποι
μέλλον δεν έχει!!!

ΘΥΜΑΜΑΙ!!! - Θ Υ Μ Α Σ Α Ι ;;;

Θυμάμαι! Εσύ Θυμάσαι;

Θυμάμαι αγαπηθήκαμε παράφορα οι δυό μας,
να είμαστε πάντα αγκαλιά ήταν το όνειρό μας!

Θυμάσαι;

Θυμάμαι που με κράταγες σφιχτά στα δυο σου χέρια,
και μούλεγες αγάπη μου, «πετώ ψηλά, στ’ αστέρια!

Θυμάσαι

Θυμάμαι που μου χάρισες μια όμορφη ανεμώνα!
Θυμάσαι! είναι στη σκέψη σου, υπάρχει σαν εικόνα;

Θυμάσαι;

Θυμάμαι που τα χείλη σου σφραγίζαν τα δικά μου,
και μούλεγες, αγάπη μου, λατρεία μου, έρωτά μου;

Θυμάσαι;

Θυμάμαι που μου έταζες, θα μ’ αγαπούσες πάντα
και ήθελες να στήσουμε στον έρωτα ανδριάντα!

Θυμάσαι;

Θυμάμαι ΟΣΑ ζήσαμε Εγώ, Εσύ, θυμάσαι!
Τώρα, που «ονειρεύεσαι», σε ποια αγκαλιά κοιμάσαι!

Φοβάμαι, δε θυμάσαι!

Θυμάμαι εγώ, δεν την ξεχνώ την όμορφη μορφή Σου,
και τη ζωή μου θάδινα, για μια στιγμή, μαζί Σου!!!

Θυμάμαι Εγώ, Εσύ, Θυμάσαι;!

είσσι....θεά

Του Ουρανού τα χρώματα
φεγγίζουν στη ματιά σου,
του Ήλιου η χρυσόσκονη
σπαρμένη στα μαλλιά σου,
το Νέκταρ,
των Ολύμπιων Θεών,
στα δυό γλυκά σου χείλη,
κι η αγκαλιά σου το κλειδί
σε Παραδείσια Πύλη.