Προετοιμασία για την άνοιξη

Τώρα που πονέσαμε τις σωματικές μέρες του χειμώνα
στα γλαυκώματα που μετακινήσαμε την τύφλωση
και αποτυπώσαμε το αρνητικό με γυμνά χέρια
Τώρα που πριονίσαμε το αίσθημα της πείνας
που θανατώσαμε τους σκυφτούς
και το λαρύγγι στέγνωσε κι εξουθενώσαμε τη μέρα
Αυτή τη στιγμή που αποστάξαμε κάθε προοπτική κι ό,τι έχει σχέση με το μέλλον
είναι ώρα να κρατήσουμε τον καπνό στα ρουθούνια
Στην περίοδο του εγγενούς μεταβολισμού
να ορθωθεί το πετσί μας
μέχρι να εκπνεύσουμε τον χαλύβδινο ατμό της κίνησης
πάνω στις τραχιογραμμές
Μονάχα αυτόν!
Που θα γεμίζει τα κόκκαλα των εκτάσεων
στη ζέση του πόνου του άλλου

Κοντού Χάρις 

Ενα αίσθημα

Σταματήσαμε να μιλούμε για έρωτα
ήταν και αυτός λίγος μπροστά στην αναγκαιότητα
ο λόγος μας έγινε κούφιος, ξεδιψούσε με το σάλιο
τα μέταλλα των αναμνήσεων έλιωσαν στα χέρια μας
μαράθηκαν ακόμη και τα δάκρυα
και στα είκοσι μοιάζεις τριανταπέντε και πενήντα

Η φωνή έγινε σάρκα
φλεγόμενη μηχανή
μονομερής και έμβολο εποχών
Ξεχάσαμε πώς είναι να φιλάς
ξαπλωμένος στης θάλασσας τη γλώσσα
πώς ήμαστε με τα μάτια ξέθωρα
με τους καταρράκτες ανάμεσα στα πόδια
πώς ξαγρυπνούσαμε με τη ζωηράδα του κουνουπιού
πώς ήταν όταν γράφαμε κάτι μεγάλο
κι άγριο

Και τώρα πια πτυσμένοι στου κόσμου τα κατάρτια
μας φύσηξαν από το χωνί το ομοούσιο της τρέλας
απ' της Αστάρτης την πηγή
και στου νερού τις κλειστές πόρτες
λιμνάσαμε επιχείλια της ευτυχίας
ξεψυχισμένοι από το χάος
γνέφοντας από μακριά
στη ζωή απέναντι

η μελωδία της τύχης

Το δωμάτιο είν’ ακατάστατο
Γέμισες σπαραγμό τα σεντόνια
Η ανάσα σου πότιζε τα λευκά λουλουδάκια
στο νυχτικό της εφηβείας μου
Τα μακριά σου βήματα έφταναν μέχρι τα πόδια
Τα λεπτά σου δάχτυλα αγγίζουν το φθινόπωρο
- και πώς μπορώ κάθε φορά να είμαι τ’ αποτσίγαρο στις στάχτες σου
Εκοψα τρίχα τρίχα τον ναρκισσισμό μου
κι έπεσε στο πάτωμα
(μελαχρινή μου κατηφόρα)
Και μου μιλάει το πορτρέτο σου όταν έχει κρύο…
Οταν σ’ ακούω ακτινογραφώ τα κόκαλά μου
λα μινόρε και τρία τέταρτα
(ρυθμός ασθενικής καρδιάς)
Δεν είσαι συ που σέρνεις τη φυγή
αλλά εγώ που αναπνέω για λογαριασμό σου
Το γκρίζο του τοίχου ξεβάφει στα μάτια σου Μου έβαλαν ορό να γεμίσω με αυταπάτη
Το δωμάτιο είναι ένας θάλαμος
αεροστεγής
Αγαστός ο ορίζοντας της πλάνης μου
και η ανυπαρξία σου πιο λεία από ποτέ
αρχαίε επισκέπτη,
Μετρονόμε.

Αβάπτιστα νερά

Είναι, λες, η θάλασσα κυματιστός ουρανός
  κι ακούραστη ανάσα στο στόμα της εφηβείας
Μεθυσμένες αντανακλάσεις κάνουν έρωτα στα σεντόνια της  κι εκείνη τις χαϊδεύει μητρικά σχεδόν
Ηδονοβλεπτικά τις καθρεφτίζει στο σώμα της και κατευθύνει την πράξη ρεαλιστικά σχεδόν
Δροσίζει τους απόντες, της λείπει ο εραστής 
Κι όταν διαχέεται, φοράει μάσκα, ξεγελάει την ποίηση
κάθε τόσο δίνει λίγο από το αίμα της
      -αφαίμαξη ωκεανού-
ζητά από μένα και τα φύκια να μιλούμε γι' αυτήν όταν βρέχει
-«ότι υπάρχω, είμαι ζωντανή, να τους πείτε...» κραυγαλέα ορθώνεται, με το ανάστημά της βάφει τις τρικυμίες-
Φωνάζει και γίνεται ένα με τη σταγόνα
Και ποιος θ' ακουμπήσει άραγε τη δική της αιωνιότητα...
Είναι κάθε βράδυ στο στέκι, δεν αλλάζει ρούχα.
Είναι ψηλή και σιωπηλή
μ' ένα βλέμμα μοχθηρό καταπίνει ζωντανά ναυάγια
ήτανε κάποτε μάνα, βλέπεις, μα τιμωρήθηκε από θεούς
μαστιγώθηκε από ανθρώπους,
και γίναν τα παιδιά της ρίζες
φυτρώνουν στα βράχια της
ανθίζουν στα κοράλλια της
δέρνονται απ' τα μαλλιά της
μουχλιασμένα ρέουν στα χείλη της
αφρίζουν μέσα απ' τα δόντια της
πελαγώνουν στα φρύδια της
ματώνουν στις υδρορροές της
τσαλακώνονται με τα ψάρια της
ζωντανεύουν από τα γεννοφάσκια και στην ποδιά της κουκουλώνονται
κλαψουρίζουν σαν να ζητούν ένα όνομα
να μάθουν ξόρκια θέλουν, να γίνουν παρόντες
να αφορίσουν την ύλη δαρμένα από σάρκες
κι όμως δεν μπορούν να της μιλήσουν ποτέ
αφού είναι πέτρες

Αθυρόστομος περίπατος

«Η συνουσία στη φύση είναι πέτρα κρεμασμένη από ένα σκάφανδρο που οδηγεί διαρκώς προς το άπειρο», συλλογιζόταν ενώ περπατούσε και το μυαλό του οξυγονώθηκε, έλυνε κόμβους κι έκοβε δεσμούς. Hταν θαμνό, αλλά ένιωθε δέντρο. Είχε ρίζα, μα δεν έπιανε στα χέρια του κλαδιά. Περπατούσε στο λασπόδασος κι άφηνε τις πατημασιές του να γίνονται γίγαντες. «Διώχθηκα από τη συνουσία», σκεφτόταν. «Ο καβγάς μας γέννησε εσπεριδοειδή». Eπαιρνε δρόμο κι εκείνος τον άφηνε. Θα γύριζε αλλά κλωτσιά στα σκέλη δεύτερη δεν θ' άντεχαν τ' αχλάδια. Eτσι, είπε να πατήσει σιωπηλά στα πατήματα, να βουλιάξει τα γουρούνια του στις λάσπες. Βούλιαζε ξανά και ξανά και κάθε πίδακας ήταν γη κολλημένη στο πέλμα του. Eφτασε πίσω στης συνουσίας το μέρος, εκεί που το ζαχαροκάλαμο καμάκωσε ένα ψάρι. Στο μυαλό του, η Γκρέτελ φούσκωνε το στήθος της με σιλικόνη από γάλα πλαστικό. Ο Μινώταυρος -ο Μίνωας του ταύρου ο γιος- χτενιζόταν στο μπουντουάρ. Eπεφτε βαθιά στη νοσταλγία κατακέφαλα. Πνεύμα δεν υπήρχε κάτω απ' τα πόδια, μόνο που και που κάτι μύγες απήγαγαν το σώμα του, από έρωτα. Εκείνος γαργαλούσε γέλια και έσπερνε πένθος. Σε κείνο το σημείο μέτρησε σαλιγκάρια αντί για πρόβατα. 104 στο μέτρημα - ήρθε η ώρα που τον παίρνει ο ύπνος. Κι έγειρε σ' αυτό το τρίτο πόδι της κεραίας τους. Κάπου εκεί αυτό το ακέφαλο σέλας τον δάγκωσε κι εκείνος από θαμνό έγινε ο φύλακας και το χρυσό κοράκι. Κι όλο αυτό επειδή ήπιε λίγο γάλα και μέθυσε.

Διαύγεια

Η θάλασσα γεννιέται από τ' ασήμια της
Πετούμενη, όταν γελάει μ' αρέσει να τη χαζεύω (προτιμώ αλλιώς να την κοιτάζω σκυφτή)
Να τη βλέπω να φυσάει με όλο της το κύμα τη χρυσόσκονη απ' τα μαλλιά της νύχτας
Να κοιτάει με πανιά φουσκωμένα και μάτια ανοιχτά τον βυθό
Να κρατάει την ανάσα και το χρώμα της μέχρι το πρωί
Και η γη να ζηλεύει σκαλίζοντας τον στεναγμό στις πέτρες
Αποσβολωμένη, χωρίς φωνή ερωτική να βλέπει την οικουμένη όλη να φοράει μουσκεμένο φουστάνι

Εκκωφαντικές αισθήσεις

Φαντάζεστε να μπορούσαμε ν' ακούσουμε τις μυρωδιές... Κι άλλες να μιλούν μ' έναν λυγμό στον λαιμό να σφίγγει φλόγες στην κατάρρευση. Κι άλλες να τραγουδούν την Εμπνευση, τη γυναίκα με τα φίδια και τις τρύπιες τσέπες. Κι άλλες να σφυρίζουν στην αστραπή, να ρίξει φως σε μια ομορφιά περαστική. Κι άλλες να κρυφογελούν δείχνοντας τ' απόκρυφα η μια στην άλλη -ράφτρες παρθενίας- κι η ντροπή πινέλο πορφυρό στον καμβά των ματιών τους. Ξέχασα... Οι μυρωδιές δεν βλέπουν. Αχ... Και είναι τόσο αόρατα τα σωθικά μου που μόνο να τ' ακούσεις μπορείς. Ισως και να τα μυρίσεις. Αποτεφρωμένα.

Η μελωδία της τύχης

Το δωμάτιο είν' ακατάστατο
Γέμισες σπαραγμό τα σεντόνια
Η ανάσα σου πότιζε τα λευκά λουλουδάκια
     στο νυχτικό της εφηβείας μου
Τα μακριά σου βήματα έφταναν μέχρι τα πόδια
Τα λεπτά σου δάχτυλα αγγίζουν το φθινόπωρο
    - και πώς μπορώ κάθε φορά να είμαι τ' αποτσίγαρο στις στάχτες σου
Εκοψα τρίχα τρίχα τον ναρκισσισμό μου
    κι έπεσε στο πάτωμα
    (μελαχρινή μου κατηφόρα)
Και μου μιλάει το πορτρέτο σου  όταν έχει κρύο...
Οταν σ' ακούω ακτινογραφώ τα κόκαλά μου
λα μινόρε και τρία τέταρτα
    (ρυθμός ασθενικής καρδιάς)
Δεν είσαι συ που σέρνεις τη φυγή
    αλλά εγώ που αναπνέω για λογαριασμό σου
Το γκρίζο του τοίχου ξεβάφει στα μάτια σου Μου έβαλαν ορό να γεμίσω με αυταπάτη
Το δωμάτιο είναι ένας θάλαμος
    αεροστεγής
Αγαστός ο ορίζοντας της πλάνης μου
    και η ανυπαρξία σου πιο λεία από ποτέ
αρχαίε επισκέπτη,
Μετρονόμε.