Το αποτσίγαρο

Στράτος Κοσσιώρης

Το αποτσίγαρο αυτό

πάνω στο πεζοδρόμιο

μάταια προσμένει

μια τελευταία ρουφηξιά

Όλα μ’ εγκατέλειψαν απόψε

Στράτος Κοσσιώρης

Τα περιστέρια έρχονται

ραμφίζουν τ’ άδεια

παγκάκια της πλατείας

κι ύστερα φεύγουνε,

πετάνε μακριά.

Μια χούφτα ψίχουλα

με προσοχή που’ χα μαζέψει

τα πήρε ο άνεμος.

ΤΑ ΜΟΛΥΒΙΑ

Στράτος Κοσσιώρης

Από τα μηχανικά

πάντα προτιμούσα τα ξύλινα μολύβια.

Είναι αυτή η αίσθηση προσωρινότητας

που σου προσφέρουν.

Κάθε ξυσιματιά

κι ένας μικρός θάνατος.

ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΤΑΣΑΚΙΑ

Στράτος Κοσσιώρης

Υπάρχουν και τασάκια ξεχασμένα

που ‘χουν τη σκόνη μόνη συντροφιά

να τα σκεπάζει.

για μια φορά δεν ένιωσαν

πώς είναι

η ζεστασιά

από τη στάχτη.

O φίλος μου ο τάδε

Στράτος Κοσσιώρης

Αγιογράφος ετών σαράντα. Δηλώνει άθεος από χρόνια.

Τον επισκέφθηκα ένα μεσημέρι

στο σπίτι του

κάπου στα Κάτω Πατήσια.

Μια τρώγλη αληθινή ένας στάβλος

και το ενοίκιο ακριβό

για ένα τόσο άθλιο μέρος.

Τα έξοδα του σπιτιού

όπως και τα κατά καιρούς ψυχιατρικά νοσήλια

τα κάλυπτε ένα πενιχρό επίδομα από την πρόνοια

και η στήριξη κάποιων λίγων συγγενών και φίλων.

Για μια τέτοια βοήθεια ήταν

που ζωγράφισε για μένα και τον αδερφό μου

μια εικόνα του Ιησού Χριστού.

Στην εικόνα αυτή κάποιες φορές προσεύχομαι

κοιτάζοντας τα θλιμμένα μάτια του Ιησού

και το δεξί του χέρι

που από ένα μικρό λάθος

λείπει ένα του δάχτυλο.

H Zωή Είναι Θέμα Τύχης

Στράτος Κοσσιώρης

I.

Ο Θανάσης,

παιδικός φίλος της μητέρας μου. Πολύ δυνατό μυαλό.

Κάποια στιγμή όμως,

κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο εξωτερικό

το μυαλό του ξεστράτισε. Πήρε την κάτω βόλτα που λένε.

Είχε εξαφανιστεί για πολλούς μήνες στις Ινδίες.

Οταν τον βρήκαν κουρελή και ταλαίπωρο

μάθαμε πως έψαχνε έναν Ινδό γκουρού

για να του βγάλει το τρίτο μάτι

που του είχε σφηνωθεί στο κεφάλι

κι έλεγχε τη μοίρα του.

Από τότε μέχρι το τέλος

μπαινόβγαινε στα ψυχιατρεία.

II.

Ζούσε μόνος,

σε μια πάροδο της οδού Φυλής

και τον είχα πετύχει κάποιες φορές

να κόβει βόλτες στα χαμαιτυπεία.

Δεν ήταν η άσχημη όψη του

όσο μια αδιόρατη έπαρση

που διέκρινε κανείς στη συμπεριφορά του

και τον έκανε απόμακρο στα μάτια μου.

Ωστόσο,

εκείνο το απόγευμα που μας επισκέφτηκε στο μαγαζί

κι ύστερα πήγαμε να φάμε σουβλάκια,

ήταν η πρώτη φορά

που ένιωσα μια αληθινή συμπάθεια για κείνον.

-Ηταν μια βδομάδα σχεδόν πριν πεθάνει

και λίγες μέρες αφότου είχε αναρρώσει

από ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο.-

Καθώς τρώγαμε τα σουβλάκια

το πρόσωπό του, μου φάνηκε να αναδύει

μια πρωτόγνωρη γλυκύτητα.

Θυμάμαι,

τον είχα ρωτήσει τότε διάφορα για τη ζωή

στην προσπάθειά μου

να αντλήσω από την πείρα

ενός βασανισμένου ανθρώπου.

«Η ζωή είναι θέμα τύχης»

είχε αποκριθεί,

σε μια από τις ερωτήσεις μου.

Σε Αναμμένα Κάρβουνα

Στράτος Κοσσιώρης

Τον είδα να στέκεται

σαν σε αναμμένα κάρβουνα

έτσι καθώς περιμέναμε στριμωγμένοι

στην είσοδο του χαμαιτυπείου.

Μάταια προσπαθούσε να φαίνεται ψύχραιμος.

Στο πρόσωπό του καθρεπτίζονταν

απαστράπτουσα η ερωτική επιθυμία.

Ω, ηττημένοι εραστές,

πόσες γυναίκες που σας κοίταξαν

κάποτε αδιάφορα

δεν μπόρεσαν ούτε να υποψιαστούν

στα ακατάδεχτα σκέλια τους ανάμεσα

πόση χαρά θα έδιναν

με την ακαταμάχητη καύλα τους

οι στερημένοι.