Μανδρατζή -Ψιρολιολιου Φωτεινή (μικρή αναφορά)

Γεννήθηκε στη Δράμα από γονείς μετανάστες, μητέρα δύο κοριτσιών, εκπαιδευτικός .  Για ένα μεγάλο διάστημα   έζησε  στην  Προσοτσάνη,   ιδιαίτερη πατρίδα της και δίδαξε στα τοπικά σχολεία της κωμόπολης. 

Αργότερα έζησε στη Γερμανία για ένα σημαντικό διάστημα. Από το 2010 διαμένει στη Θεσσαλονίκη, υπηρετώντας πλέον την ειδική αγωγή.

Όπως ή ίδια αναφέρει: " Το γράψιμο αποτελεί καθαρά τρόπο εσωτερικής έκφρασης και πηγαίας ανάγκης που μεγαλώνοντας έγινε επιτακτικότερη. Με παρότρυνση αγαπημένων γνωστών,  άρχισα τη σταδιακή έκθεσή του, όταν κατάλαβα πως  τα θέματα των ανθρώπων είναι κοινά, ενδιαφέρουν κι άλλους συνανθρώπους μας που επιθυμούν,  μια ταύτιση σ αυτόν τον τρόπο έκφρασης. "

Έγχρωμος θεός

Μανδρατζή -Ψιρολιολιου Φωτεινή

 Φολίδες που έπεσαν από γδαρμένα ψάρια,

οι ελπίδες τραυματίστηκαν σε στέκι  αστικό,

πάει  και έρχεται η γη , σαν εκκρεμές Φουκώ.

Εδώ οι ψυχές , εκεί οι τιμές , ανάμεσα οι αξίες,

ποδοπατιούνται  ασύστολα, λάβαρα οι θρησκείες .

Σαν να μαζεύτηκαν πολλοί , πάνω στης γης τη φλούδα

κι απελπισμένα ψάχνουμε  τα βήματα του Ιούδα..

Μα αυτοί , τόσο επλήθυναν κι ανέβηκαν στις στέγες

με φονικό οπλίστηκαν  , να το ξεφορτωθούν.

δεν έχουν μάτια πια να δουν , μόνο μυαλό σκοτάδι

σε μύριες κάμπιες ρίχνουνε,  πριν πεταλούδες βγουν.

Αόρατοι οραματιστές στην άκρη της μαρκίζας,

ενός δίκιου που αδημονεί, στη σκούρη τους ματιά,

μίσος,  ταυτότητα σκληρή , στον ήλιο μπρος κραδαίνουν,

το χρέος τους ως όφειλαν,  ροδόχροα πληρωμή.

Η αθωότης τάφηκε . Στο χλωροφόρμιο όλοι,

για ζωντανά δεν λέγονται,  του φόβου τα παιδιά.

Όλη η γη ένας οφθαλμός ακούγεται να στάζει,

πόνο , θυμό και δάκρυα , δάκρυα καυτά .

Μαύροι διαόλοι φτεροκοπούν, μ  ανάσα του θανάτου

μα κι όλας εδώ από καιρό  αυτός  είχει εγκατασταθεί.

Έκανε οικογένεια  , έκανε βιος  ,  παιδιά

και με νύχια εξουσίαζε που τα έμπηγε βαθιά .

Δεν είναι πόλεμος αυτός, είναι αγγέλων μάχη,

ξανά κάποιοι θα εκπέσουνε και άλλοι θ αναληφθούν.

Ανοίγει το καταπέτασμα ,  πέφτουν στη γη οι δήμιοι

τώρα θα τη λιπάνουνε , αυτήν που πολεμούν.

Οι ψύχραιμοι  που  τους έφεξε,  κάποιου μυαλού αχτίδα

ειρήνη ας λιτανεύσουνε , από έγχρωμο θεό. 

Οι ιδέες δεν είναι ευτελείς , όσο οι ερμηνείες

λαθραία που τρυπώνουνε , σε άστεγα μυαλά

μετά κορδόνια τις δένουνε, τις ονομάζουν μοίρα

βήμα εμπρός δεν κάνουνε , γελοία τρικλοποδιά…

Ας παρεκκλίνει

 Μανδρατζή -Ψιρολιολιου Φωτεινή

Η παραμυθία σου απόψε, μου στέρησε το μείζον της απόγνωσης ..

Φιλιώνω με το τερατούργημα των πράξεων που έγιναν ρουτίνες

δολοφονικές, ενός σήμερα, δοσμένου όσο  όσο

στους κακόφημους νταβάδες  της επόμενης.

Ρίχνω απ’ τα παράθυρα μιας αστικής μεταφοράς την ελεεινότητα έξω,

να μη μολέψει πιο πολύ , το ζέχνον της ταπεινής σαρδέλας πλήθος.

Μικρές φωνούλες, λαρύγγια του πνιγμού , αναμένουν τη στάση ,

σε ποιο κάτεργο , να πάν πιο κάτω  τη ζωή .

Ταπεινωμένα   τα‘’εγώ’’ τσαλαπατιούνται στη βιάση

Και τον αυχένα παραδίδουν , μην μετανιώσει  απ την κούραση

 και αναπαυτεί αυθάδικα,  η νέα των πραγμάτων τάξη..

Κύριε ελέησον ! Η ομορφιά αδικία, όταν τις συνθήκες  ευζωίας απεμπολεί

Κι εσύ, κρατάς τα ακροκέραμα  της ευπρέπειας του οίκου σου,

Ενώ, οι κίονες του έσω, διαλύονται χιαστί.

Άλλοτε αφέντρα.  τώρα;  παραδομένη σε πρώιμο,  κρετίνο διαφθορέα,

Να ζήλεψες τη νιότη του ; - Στον κόρακα οι επωμίδες-

Σώβρακα φιλελεύθερα μεταμοντέρνων χρόνων,

 με λαστιχάκια περίεργα ακαριαίων  ευνουχισμών

και περιδέραια ματαιοτήτων με τα αφρικάνικα πάνω τους  νταμάρια –απ την ανάποδη-,

σε καλοπιάναν για γνωριμία, στων ψευδαισθήσεων τη χώρα,

φτήνεια να μπουκώσει το στομάχι  και το  μάτι  , από στρασάδα.

Κι εκεί που σέρνεσαι σε τάμα άταχτο και προσκυνάς τους ευρωπαικούς απόπατους

-μια τέτοια γαλάζια αλμυρή λίμνη των δελφινιών-

 που χορεύουν σε ήχους ικεσίας αρμονικής,

 καθαρμένης  βιολογικά από γηγενών  ανθρώπων  αμαρτίες,

φωτίζεσαι αιφνιδιαστικά και να ετοιμάζεις άρχεσαι  , στόλον εκστρατείας.

Άλλη  μία φορά να κουρσευτούν, όλοι οι επίδοξοι αλλότριοι διαδόχοι,

που βασιλιάδες ντύθηκαν , σύγχρονοι Φερδινάνδοι.

Κι αν για το δέρας πας  Έλληνα  και έβγεις κουρεμένος,

ξέρω  καλά  τουλάχιστον , πως με το μάτι του Πολύφημου  θα ρθείς ,

ξεδιάντροπο έστω  έπαθλο , στις  δεκαετίες που  θα γυρνάς

Οδυσσέας πολύγνωμος  κι επιρρεπής συνάμα , στης Δύσης τα παζάρια .

Κι  αυτή,  θεατρικά ωρυόμενη το δίκιο πως της πνίγουν

Ας παρεκκλίνει  ως  αδιαφορίας συρμός,   απ τις εσπλαχνικές  τις  ράγες

αφήνοντας  ακηδεμόνευτη την πονηρή του Οδυσσέα γενιά,

που όλο τον  χρόνο ξεγελά ή αφελείς αφέντες και μόνο

ηλιοπνίγεται και θαλασσοδροσίζεται στη μεσογειακή  εσχατιά  …

[ Κατά λάθος]

Μανδρατζή -Ψιρολιολιου Φωτεινή

 Κατά λάθος

Αφήνω  το χαμόγελό μου στο κατώφλι του παράδεισου

και κρυφοκοιτώ  της ευτυχίας το χρώμα.

 Τα μανουάλια φωτίζουν την όψη της ,

λίγο  πριν αυτή  πέσει σε κώμα.

Ησυχία ανήσυχη..

Γαντζώνομαι απ τα αξιοπρεπή αετώματα

και βάζω μύτη , οσμή για να πάρω,

Πικρή μούχλα κι αναδουλειά στην  ατμόσφαιρα,

σαν να είδα,  το χάρο..

Φεύγω, χάνομαι, πέφτω σηκώνομαι,

 δύο γόνατα γρατσουνισμένα.

Ήρθα , είδα, τροχάδην και έφυγα,

Αυτός ο παράδεισος δεν κάνει για μένα.

Είδα  φιγούρες πολύ καθωσπρέπουσες,

 Βλέμματα ,  πάνω από κάθε υποψία.

Συκοφάντες , αγύρτες που γνώριζα , όλοι

τώρα μία ομάδα Οσία !

Ένα γύρω, παντού οι αμαρτίες στεγνώνουνε

κι αυτοί  με τα μούτρα , στο νέκταρ και  στην αμβροσία.

Μάλλον εδώ,  κατά λάθος θα βρέθηκα

μπερδεύτηκαν οι ετικέτες των θυρων.

Όλοι  οι άλλοι , γυρτοί , με τις  καρδιές τους αιμάσουσες,

ξεροσταλιάζουν σε ουρές ταλαιπώρων.

Ναι, εδώ είσαι σωστά,  μου φωνάζει κάτι μέσα μου

πρέπει δίχως άλλο , να το ξεφωνίσω

Θα χαρίσω  έστω , το ήμισυ του όλου μου,

μα τα θέλω μου , δεν θα χαρίσω.

Θα έχω κάνει ,  οικονομία  στα λόγια   μου,

να μπορώ την παριστάμενη ηθική , να  τους φτύσω.

Και μετά να γυρίσω στην κόλαση,

Tις αλήθειες που καίνε, ανυπερθέτως   ορθές να κρατήσω. 

Λύτρωση

                                               της Φωτεινής Μανδρατζή -Ψιρολιολιου

                                

Μες την ταραγμένη σιωπή μου,
πουλί , φτερούγισε στο τζάμι μου.
Ήθελε φαί, στοργή , το χάδι μου;
Ήθελε να με ξυπνήσει από τον Άδη μου;
Πού ήμουν τόσα χρόνια; 
Φυλάκισα το γέλιο μου, τα μάτια μου , τα χνώτα μου
κι όλα αυτά εσωστρεφώς
φυλάγοντας τα νώτα μου;
Από τίνος, λύκου φλέβα;
Πλανιόμουν μες το ψέμα.
Γυναίκες αβασάνιστες στη λάμψη της ημέρας,
γυναίκες κρυφοφόνισσες του έρωτα , του μέλλοντος φοβέρα..
Θαρρώ είναι αβάπτιστη η τόλμη και το θάρρος
κι ο φόβος είναι ακοίμητος , του Πλούτωνα παιδί.
Απλώνοντας τα μπράτσα του , μου έδειχνε γενναία
και μου ’λεγε ψιθυριστά , αυτό είναι ζωή.
Το σύμπαν μου κατάδικο, σ ολόπηχτο σκοτάδι
Τα μάτια διαστέλλονταν , δυο κάρβουνα λαμπρά.
Στο φως ξυπνούσε η τύφλωση, που έφεγγε το βράδυ
και η σπορά γινότανε, μισή κάθε φορά
στη γονιμότητα έλλειπε η ολοκλήρωσή της, 
όσο και αν οι επιλογές , γίνονταν βλαβικά.
Αυτή ήταν του αλχημιστή έρωτα, η δύναμή του
που το καυτό το μάγμα του, εδάκρυζε γλυκά.
Η λύτρωσή μου θα ναι θαρρώ να υφάνω χλωροφύλλη
και με του ήλιου τη δύναμη, να θρέψω ένα κλαδί.
Ρουφώντας φως απ τη ζωή, τα αγκάθια μου να κάψω,
μήτρα από χρόνια έτοιμη, σε υγρή γόνιμη γη.
Έτσι τον αλλοπρόσαλλο εαυτό μου να κηδέψω !
Αρνούμαι πια τις μάχες μου, που μέσα μου σοβούν.
Οι αισθήσεις θέση παίρνουνε , το δρόμο μου ετοιμάζουν, 
τις γνέφω καταφατικά , τώρα με διακονούν. 

Ο ακμαιότερος γιος

                                                                                           της Φωτεινής Μανδρατζή -Ψιρολιολιου

Τώρα σωπαίνω, τα μάτια υγραίνω
πάλι φλυάρησα , τα λόγια χαλάλισα, 
ξύνω το κούτελο και μειδιώ.
Ξυπνώ στα πούπουλα , τη ρουτίνα μου έχω, 
ωράριο σίγουρο, καθημερνό.
Και φληναφήματα, άλλοθι για τα θύματα
και μακαρίσματα , που δεν είμαι, εγώ.
Τινάζω το πέτο μου, κουνάω απ ‘ τη θέση μου
αντρίκεια σκέφτομαι και ηρεμώ.
Κοιτώ το σπίτι μου, έξω απ τη μύτη μου , δεν το κουνώ.
Ο ήλιος χάραξε σκούρες αυγές,
άλλοι στα κάγκελα, άλλοι κραυγές.
Πήραν την ανάσα μας την καθαρή,
το αίμα μας μαύρο , πικρή χολή.
Λες, για το σήμερα μόνο να δω.
Υπάρχει τάχα όραμα κάπου να μπω;
Μου λες , τον εαυτό μου μόνο να δω.
Μα πότε αλληλέγγυος υπήρξα εγώ;
Βαραίνουν οι λέξεις , τα λεξικά.
Κάποιες αν διαγράψουμε, θα ναι καλά.
Ελπίδα, σκέψη, χαρά, ζωή.
αν τις διαγράψω, είναι ελαφρύ.
Σβήνω παιδιά , σβήνω γενιά,
Έξω σκοτείνιασε ! είναι ερημιά.
Κλείνω τα μάτια, να ονειρευτώ,
Μόνο εφιάλτες , θαρρείς είν’ εδώ.
Τρέχω στο δρόμο τρελός να πω, 
πως κάθε λέξη, έχει σκοπό.
Τρελό σκαρφάλωμα στην κορυφή,
άγριο σκούξιμο, θεριεύει η ζωή.
Ένα μας φτάνει και είναι αρκετό,
νέο φυντάνι απ ‘τη γη, τροφαντό !
κι αν η γη πείσμωσε και δεν σκιρτά, 
στην αγκαλιά, τα παιδιά μας 
κρατήστε σφιχτά .
Είναι ο μίσχος μας ο τρυφερός
και της φροντίδας , κανακάρης μικρός..
Όχι, τι είχαμε , μα, τι είναι εμπρός .!
Μετά από πειράματα, ο ακμαιότερος γιός !

Έγχρωμος θεός

της Φωτεινής Μανδρατζή -Ψιρολιολιου

Φολίδες που έπεσαν από γδαρμένα ψάρια,
οι ελπίδες τραυματίστηκαν σε στέκι αστικό, 
πάει και έρχεται η γη , σαν εκκρεμές Φουκώ.
Εδώ οι ψυχές , εκεί οι τιμές , ανάμεσα οι αξίες,
ποδοπατιούνται ασύστολα, λάβαρα οι θρησκείες .
Σαν να μαζεύτηκαν πολλοί , πάνω στης γης τη φλούδα
κι απελπισμένα ψάχνουμε,  τα βήματα του Ιούδα..
Μα αυτοί , τόσο επλήθυναν κι ανέβηκαν στις στέγες
με φονικό οπλίστηκαν , να το ξεφορτωθούν.
Δεν έχουν μάτια πια να δουν , μόνο μυαλό σκοτάδι,     
σε μύριες κάμπιες ρίχνουνε, πριν πεταλούδες βγουν.
Αόρατοι οραματιστές , στην άκρη της μαρκίζας, 
ενός δίκιου που αδημονεί, στη σκούρη τους ματιά,
μίσος, ταυτότητα σκληρή , στον ήλιο μπρος κραδαίνουν, 
το χρέος τους ως όφειλαν, ροδόχροα πληρωμή.
Η αθωότης τάφηκε . Στο χλωροφόρμιο όλοι, 
για ζωντανά δεν λέγονται, του φόβου τα παιδιά.
Όλη η γη ένας οφθαλμός ακούγεται να στάζει,
πόνο , θυμό και δάκρυα , δάκρυα καυτά ..
Δεν είναι πόλεμος αυτός, είναι αγγέλων μάχη, 
ξανά κάποιοι θα εκπέσουνε και άλλοι θ αναληφθούν.
Ανοίγει το καταπέτασμα , πέφτουν στη γη οι δήμιοι,
τώρα θα τη λιπάνουνε , αυτήν που πολεμούν.
Οι ψύχραιμοι που τους έφεξε, κάποιου μυαλού αχτίδα
ειρήνη ας λιτανεύσουνε , από έγχρωμο θεό.
Οι ιδέες δεν είναι ευτελείς , όσο οι ερμηνείες,
λαθραία που τρυπώνουνε , σε άστεγα μυαλά.
Κορδόνια  μετά τις δένουνε, τις ονομάζουν μοίρα
βήμα εμπρός δεν κάνουνε . Γελοία τρικλοποδιά…