ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΜΑΣΚΕΣ

Έχει ρυτίδες
ο καιρός
χαρτιά που
ξέμειναν στους
τοίχους
συνθήματα ανορθόγραφα.
Σφαίρες τα
μεσημέρια μας
όλο και κάποιον
πετυχαίνουν.
Κι εμείς
περνάμε ανέμελα
δίπλα από
πυκνές εκρήξεις,
παράνομα επιβιώνουμε
λάθρα βαδίζουμε
στις μέρες
φορώντας μάσκες,
προσωπεία
μη μας αναγνωρίσει
κάποιο τυχαίο
δευτερόλεπτο
ο κάθε καταδότης
φόβος.

Ένα ποίημα

Με πιάνει μια αρρώστια
με τα παλιά βιβλία.

Βίοι κιτρινισμένοι
βάφουν τα χέρια μου
μπαίνει στο δέρμα μου
σκόνη από μακρινούς βοριάδες
στις φλέβες μου
ανεβαίνει φωτιά.

Στερεμένα πηγάδια
αναβλύζουν
με καλούν να δω
το βάθος τους
δέντρα μισάνοιχτα
στη σκιά
με συντροφεύουν
σαν μεσημέρια
φράχτες
με αγκαθωτό σύρμα
πληγώνουν
το μεσαίο μου δάχτυλο

βγάζω μαντίλια
από τις τσέπες
να σκουπίσω
τον πόνο

ανεβαίνω
στη μικρή κούνια
της αυλής
και ασκούμαι
στις αιωρήσεις.

Με κυκλική τροχιά
πέφτω
από το ψηλότερο
σημείο.

ΠΑΝΤΑ ΔΕΥΤΕΡΗ

Θέλω να
γράψω
και γλιστρούν
οι λέξεις
όπως σε όνειρο
όπου πετάς
δίχως ορίζοντα
σ’ ένα τοπίο
τρύπιο.
Κι εγώ
που είχα φυλαγμένα
τόσα γράμματα
τόσα ψηφία να
γυμνάσω στο
χαρτί,
να πω τα πένθη
που δεν
ιστορήθηκαν ακόμα
τις καταποντισμένες
μέρες
που θήλασαν
ξένη τροφή
και ζήσανε,
πώς αναστήθηκαν
οι ώρες
με λίγο γάλα
δανεικό,
βρίσκομαι ξαφνικά
εξόριστη.
Στο μεταξύ
προφτάσαν
άλλοι.
Δεύτερη,
είπα στον εαυτό μου,
πάντα δεύτερη
θα έρχεσαι.

ΑΓΡΙΟ ΠΟΤΑΜΙ

Και πού να
βρίσκεσαι
τώρα μητέρα
που τα σκυλιά
αλυχτούν
και κατεβαίνει
άγριο ποτάμι
στον ύπνο σου.
Τώρα που δε
μου μεταφράζεις
τις κινήσεις
αρχαία γλώσσα
αναμασάς.
Από καιρό
νοικιάζεις άλλο
σπίτι
τρέχουνε τα
υδραυλικά
και στα πατώματα
ενταφιάζουνε
οι ώρες
βυζαντινά φορέματα
πορφύρες αίμα
τρίβονται στο
χώμα
τόσες οδύνες
ξεχασμένες,
τόση βροχή.

ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ

Παρακαλώ
κρατείστε μου
μια θέση∙
όχι κατ’ ανάγκην
στο καλύτερο θεωρείο.
Μπορώ να βλέπω
και από απόσταση
τις συρρικνώσεις
της ημέρας
το σκούρο νεύμα
των σωμάτων
το τρέμισμα στην
άκρη των χειλιών
την περιδίνηση
του άσαρκου παρόντος.
Μπορώ να
ενσαρκώνω οδύνες·
με μιαν ανάμνηση βροχής
εικάζω εγκατάλειψη
παραδρομές του ύπνου
σκιές που νέμονται
τα πρόσωπα.
Καυτή ανάσα
η ζωή
καθώς κρατιέται
από το τίποτα.
Παρακαλώ
κρατείστε μου
μια πτώση
μία παρέκκλιση
ένα κουκούτσι
δαγκωμένου απογεύματος
που κύλησε στο μαξιλάρι
και μένει να θυμάμαι συλλαβές
τους κωδικούς του τέλους
στο στόμα ενός ξένου
που κατοικούσε δίπλα μας
στην επομένη στάση
δύο τετράγωνα δωμάτια πιο πέρα
κοιμόταν σε ξερό κρεβάτι
ο πατέρας μου.
Με τσάντες μέτριου μεγέθους
μεταφέρει ακόμα
κάθε μέρα
το ακριβό φορτίο
μιας αξόδευτης ζωής.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΛΑΤΟΣ

Ξέρω
πως έχω προδώσει
τις ώρες.
Αμέτρητα
δευτερόλεπτα
πέρασαν
κι εγώ κοιμόμουν.
Ανάμεσα στα
μεσημέρια
στις ραγισμένες σκιές
των σπιτιών
με τους σοβάδες
να πέφτουν μαύρη γύρη
στο πλακόστρωτο,
αρνήθηκα χειρονομίες
ανοιχτές παλάμες
που έσταζαν ιδρώτα
για λίγη αφή
που άνοιγαν βεντάλιες
για ένα πλάτος
που κύρτωναν
ζητώντας
ψεύτικο χρυσό
μικρά στρογγυλά
νομίσματα
χάλκινα τρόπαια
της στιγμής.
Στο σκληρό στρώμα
του ύπνου
παρέδωσα τα
ταξίδια μου
έπεσα πολλές φορές
στα ίδια ορύγματα.
Και τώρα που
έχω τη θάλασσα
στο παράθυρο
τώρα που με
χωρίζει ένα βήμα
απ’ τον αφρό,
κοιτάζω πίσω.
Γυρίζω στην
ύποπτη συντροφιά
της ξέρας
μόνο και μόνο
για να ’χω
την ψευδαίσθηση
ότι πατώ
σε στέρεο έδαφος.

ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ

Έπινε χάπια
το πρωί
να συνηθίσει
την ημέρα.
Το μεσημέρι
έκλεινε τα
παράθυρα στον ήλιο
και κατέβαινε
αργά τις σκάλες.
Το βράδυ
έξω από τα
κάγκελα
τάιζε κόκαλα
τον Κέρβερο
να την αφήσει
να περάσει
ήσυχα.
Χωρίς
γαυγίσματα.