χιονισμένος λύχνος (απόσπασμα)

"Οι ασύρματοι στον κήπο απ' τα τριζόνια
σφυροκοπούν ειδήσεις οργισμένες
 απ' τον εμφύλιο πόλεμο των στιγμών  που 'ναι αιώνιος". 

............................

 
"Πρόχειρο ρούχα η κάθε μέρα, τα βράδια
την πετάω απ' τις πλάτες μου
 και χώνομαι στην παλιά μου πιτζάμα.
Πάνω της τα όνειρα μου μπαλώματα
 τρέμουν καθώς με τρέχει μες στη ζούγκλα
 η λεοπάρδαλη του ύπνου".
 
...................................... 


"πλανήθηκα στα βουνά χρόνια
μα πουθενά δεν έτυχα
 ψηλότερη κορφή απ' την Παρηγοριά.
Στο διάβα μου δυο μαυροπούλια
 στον ουρανό: ο Έρωτας και η Λευτεριά
ανέμιζαν τις φτερούγες τους
να δροσίσουν το πρόσωπο του κόσμου..."

Κωστής Παπακόγκος (λίγα βιογραφικά ίχνη)

Ο Κωστής Παπακόγκος γεννήθηκε το 1936 στο Παχτούρι της Κεντρικής Πίνδου. Ζει μόνιμα στην Σουηδία και είναι λογοτέχνης και ποιητής. Έλαβε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα και έκανε γνωστή εκείνη την περίοδο στο κοινό της Σουηδίας μέσα από πλήθος δημοσιεύσεων στον τύπο. 

Έργα του:

• Χιονισμένος Λύχνος
• Τα κύματα της Ρόδου
• Πολική Νύχτα 
• Όνειρα
• Μύθοι  
• Καπετά Μάρκος 
• Γκρεμόχορτα 

Κατοχική Τριλογία 

• Καπετάν Άρης 
• Γράμματα για τον Άρη 
• Ο Μαχητής και τ΄ αστέρι

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟΣ ΘΡΗΝΟΣ

για τον Ούλοφ Πάλμε

	Σε μια γωνιά της ΣβέαΒέγκεν, μεσάνυχτα,
	έπεσε ο πυροβολισμός.
	και η σφαίρα βρήκε τη βασιλόφλεβα
	της ειρήνης του κόσμου.
	Ποιος το περίμενε, Ούλοφ, τόσο άξαφνα
	μ΄ένα σαλτάρισμ΄αστραπή
	να μπεις στην αιωνιότητα ακέριος!
	Χαράματα είδαμε ένα κοπάδι περιστέρια
	να φεύγουν με ματωμένα φτερά
	προς όλα τα σημεία του ορίζοντα.
	Πώς έκλεισαν όμως τα μάτια μας πώς
	σε αφήσαμε ολομόναχο στη νύχτα
	μπροστά στο ρεβόλβερ του δολοφόνου;
	Η σφαίρα βρήκε τη βασιλόφλεβα
	κι άδεισε απ΄το στήθος σου
	στο πεζοδρόμιο το λίγο φως του κόσμου.
	Κι ήρθαν απ΄το σκοτάδι οι γριές ήπειροι
	με βότανα και κομποσκοίνια να σε γιάνουν.
	ήρθε η Ασία και η Αφρική που αγάπησες,
	βουβές, με τις κοιλιές πρησμένες.
	Μα είναι στενή η Σβέαβέγκεν, Ούλοφ,
	καιρός να την πλατύνουμε: σήμερα κιόλας
	της χαρίζουμε τ΄όνομά σου!
	Για να περάσουν τα ποτάμια
	με όλα τα δάκρυα που χύθηκαν για σένα.
	Να βολευτούν οι σαραντάπηχ΄ ίσκιοι
	με τα γαρούφαλα στο κορμί:
	ο Λόρκα, ο Μπελογιάννης, ο Λουμούμπα,
	ο Τσε, ο Μάρτιν Λούθηρ, ο Αλιέντε-
	Οι χιλιάδες που θα σε κρατήσουν χεραγκαλιά
	στην πρώτη γραμμή της πορείας
	για τα δικαιώματα του ανθρώπου.
	Και κάθε νύχτα, ώρα έντεκα και είκοσι,
	σα θα σκολάει ο κινηματογράφος
	στα χνάρια σου θα περπατούν οι αγαπημένοι,
	σίγουροι, δίχως το ρεβόλβερ στην πλάτη.

Ενότητα IV

ο καλός ο λόγος είναι σαν τον κούκο
αφήνει μέσα του το αβγό 
που σε λίγο θα ξετσουφλίσει 
ένα τρυφερότερο λόγο

Φρύνη

το λαφιασμένο χτυποκάρδι του θεού 
στο πεντελίσιο μάρμαρο
όταν αυγάζει η ομορφιά 
πάνω απ΄το νόμο

Ηλικίες

Το χάραμα οι λέξεις είν’ αέρας
είναι ρίγη και ψίθυροι και χρώμα.
Το μεσημέρι γίνονται ποτάμια
 καράβια δέντρα ή σύννεφα∙ κι ακόμα
 γίνονται πού και πού ντουφέκια.
Μα σα βουλιάξει ο ήλιος και λαλήσει
 το αηδόνι μες στη ρεματιά
 όλες οι λέξεις γίνοντ’ αίμα.

ιθάκη (απόπσαμα)

Έτος 2735 από κτίσεως της Ρώμης 

 
  Μαζεύτηκαν στη Σύγκλητο τα γεροντάκια
  ιστορικές να πάρουν πάλι αποφάσεις. 

  Για το ποιοι τούτη τη φορά θα κουβαλούσαν
  το φέρετρο στο Μαυσωλείο
  και ποιος θα ’ταν ο πρώτος τελετάρχης. 

  Τι ’ναι τα πτώματα που κυβερνούν τη Ρώμη
  με τα παλιά μύρα που τα πασάλειψαν
  με τα φρέσκα κραγιόνια που τα ’χουν βάψει. 

  Κι οι αποφάσεις της Σύγκλητος είναι νόμοι
  χρυσοί κανόνες και σαΐνια που ξεσκίζουν
  την Αυτοκρατορία απ’ άκρη σ’ άκρη. 

  Γιατί αυτά που κανοναρχούν τα γεροντάκια
  τα υπερψηφίζουν πάντα οι πεθαμένοι.