οι ψιθυροι των κοχυλιών

Στο μενεξεδί του ουρανού
σαν κύματα οι μνήμες αλαργεύουν
σ’ ακτές που κρύβουνε ελπίδα,
κρουσταλιασμένες στη δροσιά της θάλασσας,
αφουγκράζονται τους ψίθυρους των κοχυλιών,
σκέψεις θεριά στο άπλωμα της σιγαλιάς.

Λάμψεις ασημιές στην ώρα της σελήνης
σαν ολομέταξο φόρεμα που χορεύει
στις σβιλάδες του ανέμου,
ματιές ερωτικές κουρσεύουν,
ανάσες ηδονικές που ξεπηδούν
στη θύμηση του έρωτα,
στεφάνι των κορμιών πλεγμένο
με δειλινά πολύχρωμα ανθισμένα
που αναβλύζουν αρώματα μεθυστικά,
χρώματα φεγγαρίσια.

Και στο σβήσιμο της νύχτας
καθώς χλομιάζουν τ’ άστρα,
βάλσαμο στραγγίζει στο νου
η ανατολή της πούλιας,
κύκλους σαν βότσαλο στη θάλασσα
κάνουν οι νέες σκέψεις
κι ακομπανιάρουν τους ήχους της καρδιάς
πάνω στα πλήκτρα των νέων ηλιαχτίδων,
στο ξύπνημα της νέας μέρας.

όρκοι αγάπης

Απέραντη θάλασσα

σκεπάζει τη καρδιά μου

μα η ανάσα σου χαϊδεύει

ακόμα το γυμνό κορμί μου.

Έναν ήλιο προσμένω

να ζεστάνει τα λόγια σου

που έμειναν πίσω

σκαλισμένα στις χαραμάδες του νου.

Ελπίδες διάσπαρτες

ζωγράφισες στα σεντόνια

εκεί που οι ψυχές μας

αγωνίζονταν να γίνουν μία.

Κι έφτασε η στιγμή, μάτια μου.

Να πιω γουλιά γουλιά

τη θάλασσα που μας χωρίζει

να τυλιχτώ στην αγκαλιά σου

να αγγίξω τις αισθήσεις σου

να ανασάνω τους όρκους της αγάπης.

Έκσταση

Πέπλα και μπρισίμια πολύχρωμα
σε χαρέμια ανατολίτικα
κορμί λιγωμένο από έρωτα
στων νυχτών τις πούλιες
απαύγασμα ηδονής
σάρκας πυρακτωμένης
φτάνοντας στων αηδονιών την έκσταση
σβήνει στα κυματιστά νερά της χαραυγής
υφαίνοντας κλωστές ελπίδας
στο συναπάντημα της νέας μέρας.

"Η νέα μου Ιθάκη"

Σ΄ έψαχνα  μες τη σιωπή

στο πύκνωμα της νύχτας,

σουραύλι ηχούσε ο λυγμός  

σαν μάβιζε το δείλι.

Μίλια δακρύων κύματα  

σκιρτούσε τ’ ακροθαλάσσι, 

απόπειρα παρηγοριάς 

ορμήνια – ικεσία.

Στα μάτια σου τα γαλανά 

ν’ απλώσω τα πανιά μου 

να ταξιδέψω σ’ άπατα νερά 

με την ανάσα σου στη πρύμνη.

Και σαν θα φτάσω στη στεριά 

στη νέα μου Ιθάκη, 

να πιω νερό να ξεδιψάσω 

στη κρήνη, τη γλυκιά 

του Ποσειδώνα αγαπημένη.

Ψίθυροι σιωπής

Ψίθυροι
αποχρώσεις ήχων
δημιουργούν προσδοκίες
βουβές και ανεκπλήρωτες
ψίθυροι μέθης
απόσταγμα νύχτας
αμείλικτες πύρινες φλόγες
τυλίγουν όνειρα
ψίθυροι σιωπής
πέπλα του νου
ζαχαρωμένες λεπίδες
τεμαχίζουν ζωές.