Η ΟΥΡΑΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΒΛΕΦΑΡΩΝ

Σε θυμάμαι προφίλ με το χρόνο να στάζει.

Μυρωδιά σπηλιάς απ΄ τον καθρέφτη και σ΄ αγκάλιαζα
(το δέρμα σου από φίνο μονωτικό). 
Ανήξερη θάλασσα έμπαινε στο δωμάτιο.
Έπιανα τα μαλλιά σου κι ήταν κρόσσια του φόβου μου.
Έξω έβρεχε ένας πόνος δυνατός. 
Η τρίτη πρωινή στους ώμους σου σαξόφωνο. 

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΟΥΝ (απόσπασμα)

Ι

Άνεμος απ΄ την ευχή πιο άυλος 
μας περιέχει 
και η ψυχή μας περιβάλλει τη νύχτα 
με ποτάμια 
- αυτή τη νύχτα 
που τρίζει τη γύμνια της στ΄ αυτιά μας

και έγινε από κρύπτη σε κρύπτη 
κύμα 



από: Εσωτερικό ανέμου (ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ) 

ΕΚΤΟΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΩΣ

Με κομμάτια ουρανού πετροβολιούνται. 

Δυο χαμίνια το΄  να κυνηγάει τ΄  άλλο 
και τα δύο τη λάμψη. 

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΔΡΟΥ (από την Ποιητική συλλογή : Εσωτερικό ανέμου)

α.

Δένδρα με φόντο τη θλίψη μου.
Δένδρα που τα φυσά η σιωπή μου.

β.

Ήρεμα αναποφάσιστος, σαν δένδρο πλάι στη θάλασσα.

γ.

Άνεμος απαλός σαν να τον έσπρωχναν τα φύλλα.

δ.

Λίκνισμα δένδρου: η νωχέλεια του ηθοποιού.

ε.

Μακρύ κλαδί γυμνό
τεντωμένο ως την κραυγή.

στ. 

Μόνον η απόγνωση διακλαδίζεται ωραία
είπε το δένδρο.

ζ. 

Ώρες που λεπταίνω
σε κλαδί:
χαρά η απελπισία μου αγγίζονται.

η. 

Στη γλώσσα του δένδρου
η έλλειψη ονείρων λέγεται "φύλλωμα" 

της μοναξιάς η αποτυχία " καρπός " 

θ.

Ένα κλαδί εδώ χαμηλώνει 
πιο κει υψώνεται:

η τέχνη να διασχίζεις το αόρατο

ι. 

Το περίγραμμα των δένδρων φωσφορίζει
σάμπως κράσπεδο χάους.

Τελικά είναι αμέτοχα στο τοπίο.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΑΝΕΜΟΥ (απόσπασμα)

Ι

Ώρες σιωπής παραμορφώνουν το δωμάτιο.

Στη μέση εγώ ακέφαλος
με μακριά δάκτυλα αδιέξοδα
(ή σε κυματιστούς ύμνους
κάτω από τη φούστα σου).

Χαζεύω το πρωινό φως πως παρακάμπτει
τα χθεσινά μας συμπεράσματα.

ΙΙ

Το σπίτι γερά χτισμένο
γύρω σε κάτι μακρινό.
Απόκρημνος ουρανός απ΄ το παράθυρο
ψυχρός μες στη γαλάζια ευπιστία του.
Ανέβηκαν ως εδώ μάτια- αερόστατα
και ήχοι- διαρρήκτες. Άταφες φωνές
της λεωφόρου.

ΙΙΙ

Όμως κάποτε όλα
τελειώνουν: μέσα μου
κατεβάζω τον γενικό
κι έξω ανοίγει ο χώρος 
το στόμα του.