ΖΕΙΔΩΡΑ ΨΥΧΑΝΕΜΙΣΜΑΤΑ : Ποιητική Συλλογή (εκδόσεις : το κλειδί) του Χρήστου Αλεξιάδη γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας

 

 

    

  Τον Χρήστο Αλεξιάδη, έχω την τύχη και την τιμή να τον γνωρίζω εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ως ποιητή όμως, τον συνάντησα μέσω των σελίδων της κοινωνικής Δικτύωσης. Είναι ένας άνθρωπος που διακρίνεται για την σεμνότητα και την ταπεινότητά του. Και αυτό κατορθώνει να το μεταδώσει μέσα από τον λόγο του. Προσπαθεί χρόνια τώρα να ζει τις μικρές στιγμές, μέτοικος μέσα σε μια «αυλή θαυμάτων» αντιπαλεύοντας το «άτι της αλαζονείας» Εκεί ξεδιπλώνει τα όνειρά του και συναντά τα χρώματά τους. Εργάτης της ποίησης και της στιχουργικής, σκαπανέας ακούραστος της τέχνης, δύναται να αναλύσει τη «δύναμη μιας λέξης» και να αναδείξει τις «ζείδωρες στιγμές». Στην πρώτη του ποιητική συλλογή μπορούμε να δούμε χωρίς περιστροφές το αποτέλεσμα της «αποταμίευσης αισθημάτων» , τα «άστρα του θέρους» και μια ακόρεστη δίψα να μας κοινωνήσει στης «ηλιαχτίδας το αγλάισμα» και στον «ήχο των χρωμάτων»

      Στα 62 ποιήματα της ποιητικής συλλογής των εκδόσεων «το κλειδί» μπορεί ο αναγνώστης να έχει την διάθεση να ανέβει σε «ασέλωτα άλογα» και να τραπεί σε φυγή, σε ουτοπίες, όμως σίγουρα θα σταθεί με σκεπτικισμό στα μικρά φιλοσοφημένα ποιήματα που ορισμένα από αυτά αποτελούν αλήθειες του κόσμου πέραν του ποιητή. Το «αν που δεν μεγάλωσε» αναμένουμε ως αναγνώστες να αποκτήσει την οντότητα που επιθυμεί ο ποιητής και είμαστε απολύτως σίγουροι ότι και στο μέλλον θα διαβάζουμε «Φυλλορροήματα» που στους «δρόμους του ουρανού» θα μας χαρίζουν την γαλήνη που χρειάζεται ο ίδιος, αλλά και εμείς οι αναγνώστες της ποίησης. Α μη τι άλλο, η ποιητική συλλογή «ΖΕΙΔΩΡΑ ΨΥΧΑΝΕΜΙΣΜΑΤΑ» όπως και όλες οι ποιητικές συλλογές αποτελούν το απόσταγμα της ψυχής και την έκθεση των υπαρξιακών προβλημάτων μας και οφείλουμε να αγκαλιάσουμε την προσπάθεια του Χρήστου Αλεξιάδη.

 

Στιγμές της λήθης

 

Και σαν έρθουν τούτες οι στιγμές της λήθης,

να μου κρατάς το Α της ζωής,

Α-λήθειες μαζί σου να θυμούμαι…

 

**

Το άτι της αλαζονείας

 

Σέλες αλόγων έγιναν οι άρχοντες

και καυχώνται για τη ρώμη και την εξυπνάδα τους

μέχρι να ξεπεζέψουν απ΄ το άτι της αλαζονείας.

 

**

Τα σημάδια

 

Σημάδια να βάζεις

– μου ΄λεγες μάνα-

ακόμα και στους πέτρινους

τους τοίχους

ένα δενδρί τα λόγια μας,

π΄ ανθίζουν και την πέτρα.

Σημάδια να βάζεις μου ΄λεγες

–κι ύστερα έκλαιγες-

άδικος ο κόσμος

στ΄ αλισβερίσι

 κλαδιά τα χέρια μας

μα τα ρήμαξε η συνήθεια.

Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ / Αλεξιάδης Χρήστος

 

Μες στους εμπόρους τριγυρνάς

τον εαυτό σου για να εκτιμήσουν

μα εκείνοι μπακίρια μοναχά μετρούν

κίβδηλα θέλουν να σε κερδίσουν.

Μα αν χρυσή η καρδιά που κουβαλάς

σε χρυσοχόο να πας για ζύγι

τόσα καράτια θα σου πει

με εκείνα η τιμή θα ανοίγει.

Έτσι είναι τ' αλισβερίσι της ζωής

πρέπει να ξέρεις πόσο αξίζεις

να ξέρεις που θα πας και τι θα πεις

την τιμή της ψυχής σου να ορίζεις.

Ασέλωτα τα άλογα.... / Αλεξιάδης Χρήστος

 
Ασέλωτα τα άλογα
των επιθυμιών μας
περιμένουν υπομονετικά
και μόνο η θέληση
του αναβάτη
θα αρκούσε
για να χλιμιντρίσουν
χωρίς την βουκέντρα
σε δρόμους κοινωνούς,
μα σε πλάνηνοικτράν
πλανόμαστε
πως ο καιρός αρκεί
μέχρι η αμυδρή σκέψη
πράξη να γίνει.
Μόνο το περίγραμμα
θα απομείνει
σαν τρόπαιο,
εκείνης της θύμησης
να αγκυλώνει
το βήμα που δεν κάναμε.
Αλίμονο
αν οι επιθυμίες
ξεθωριάζουν
πιο γρήγορα
από τις φωτογραφίες.....
 

[ Να κρατάς ορθό τ' ανάστημα τ' ανθρώπου...] / Αλεξιάδης Χρήστος

 Να κρατάς ορθό τ' ανάστημα τ' ανθρώπου,

όπου βρεθείς κι όπου σταθείς,

με μαρτυρία συγγενόπιστη της αλήθειας,

χωρίς πολλές φανφάρες και φιοριτούρες,

κι αυτή η πράξη σου να είναι

μύηση μα και προς μίμηση

και προπάντων έμπνευση

για την νέα γενιά ,

γιατί αν υπάρχει μια πιθανότητα

να αλλάξει κάτι,

οι μη έχοντες θώκους και φόβους

θα τολμήσουν το άλμα

προς μια ανώτερη αρμονία,

κι αν σώσεις τα παιδιά

αυτά θα σώσουν κι εσένανε....

Αλεξιάδης Χρήστος (Μικρό βιογραφικό)

 

 Γεννήθηκε στους Τοξότες Ξάνθης και από μικρός διακρινόταν για την περιέργεια του σε νέα πράγματα αλλά και την διάθεση του να φτιάχνει καινούριες λέξεις. Τον δρόμο των γραμμάτων τον ακολούθησε μέχρι και το πανεπιστήμιο και μετά από δαιδαλώδεις δρόμους της ζωής έγινε κομιστής αυτών (ταχυδρόμος γαρ). Συνεχίζει να γράφει κυρίως ψυχανεμίσματα (τα λες και ποιήματα) αλλά παράλληλα ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο, την φωτογραφία και τον χορό. Αρθρογραφεί σε εφημερίδα της Δράμας στην στήλη ‘ Ποίηση’ και έχει συμμετοχή σε ηλεκτρονικές συλλογικές εκδόσεις ποιημάτων. Η ποίηση συνεχίζει να αποτελεί τρόπος της ζωής του και να αντλεί απ’ αυτήν ενέργεια και χαμόγελο.

Χρήστος Αλεξιάδης : μη σταματάς να ανεβαίνεις, όσο μπορείς...

Ανεβαίνουνε μιλιούνια οι άνθρωποι
μέσα απ' το χωμάτινο στρατί,
κι άπληστοι αρχηγοί τους οδηγούν
κραδαίνοντας δίγνωμο σπαθί.

Κι όταν έρθει η ώρα κι η φάρα μυρμηγκιάσει
κι όλος το τόπος πλέον δεν τους χωρά,
οι ίδιοι θα προκαλέσουν την μοίρα τους
ή θα που χαθούν ή που θα τους βρει συμφορά.

Όσο κι αν την κεφαλή σου εσύ σηκώνεις
χώμα είσαι που ο ο ουρανός σε δροσολογά,
έτσι χώμα κι άνυδρος άργιλος θα γίνεις
που η επόμενη φάρα θα σε περιγελά.

Πολλοί πέρασαν από τούτα τα χώματα
δυνατοί κι αδύναμοι μια δίκοπη πληγή,
ή ίδια η γη όμως πάντα θα θεραπεύεται
όπως κι ο άνθρωπος που έχει υπομονή.

Η ιστορία των λαών ανεξίτηλα γράφεται
απ' όσους δημιουργούν την ομορφιά στη ζωή
κι αν σε κιτάπια σκοτεινά παραγράφεται
θα μένει στων ανθρώπων την ανυπότακτη ψυχή.

**

Στο δέντρο της ζωής χτίζουμε σπίτια εκκρεμή,
ο ένας τον άλλον για να βρει, μαζί του για να πορευτεί,
κάποτε βάζουμε χρώματα από την γη, σαν κραυγή,
κι άλλοτε φωτεινά του ουρανού, σαν προσευχή !

Μα αν δεν σκαρφαλώσεις στα κλαριά, από τεμπελιά,
πώς θα μεστώσεις φύλλο απ' του ήλιου τα φιλιά,
πώς θα νιώσεις το μπόι και την θέληση που σε τραβά,
πώς θα νιώσεις το ριζικό που με αγάπη σε κρατά ;

Στο δέντρο της ζωής, γίναμε κάποιοι φίλοι εξαιφνής,
ήταν η ενσυναίσθηση , το σκίρτημα της ψυχής,
ήταν το μπόλι της ζυμωμένης μας στιγμής,
- ευχή και κατάρα να χαρείς -
μη σταματάς να ανεβαίνεις, όσο μπορείς...

**

Μικρούς ήλιους μαζεύουμε μες το στρατί,
να μας κρατούν παρέα στην αδειανή σιωπή
μα εκείνοι ξέρουν μονάχα να μιλούν ,
σε όσους ανθρώπους βλέπουν να χαμογελούν.

[Στα πόδια σηκώνεται το δεντρι] / Αλεξιάδης Χρήστος

Στα πόδια σηκώνεται το δεντρι ,
για να οχταποδισει,
και τη στάσιμη μικρή ζωή,
με κίνηση να την γεμίσει.

Τα μπροστινά τα βάζει στο νερό,
το φως για να βυζαινουν,
και τ αλλά τα ντροπαλά,
μέσα στα βρύα να πηγαίνουν.

Κι έχει κουκούλι εις την κεφαλήν,
από φωλιά δρυοκολάπτη,
εκεί να κρύβει τα φύλλα τα ξερά,
να τα βρει ευκαιρα τον Μάρτη.

Κι όταν στραγγίσουν τα νερά,
και ο καιρός θα ημερεψει
θα ξανακατσει σε μια γωνιά,
-δροσια να κάνει στα παιδιά-
και ήλιο στις φυλλωσιές να ζεψει.

[Όλων των ανθών τα νήματα] / Αλεξιάδης Χρήστος

Όλων των ανθών τα νήματα, φτιάχνουν της ομορφιάς ποιήματα, μα ιταμός ο άνθρωπος, μπακίρια είναι οι στιγμές του, -που δεν ήτανε ποτέ δικές του-, και για χρυσό τις τρέφει….. Κι έρχεται σεκλέτι αλαργινό, ξυπνάει τον δύσμοιρο εαυτό, και ποταμός ο χρόνος, πνίγει εγωισμούς κενούς, -τους υπερφίαλους κρουνούς-, και στη ζωή σε στρέφει….. Μα έλα, που μυστήρια είναι η ζωή, δεν ξέρεις το πότε, ούτε το γιατί, σαν άβυσσος χάσκει όλος ο χρόνος, και εσύ μετράς τα βήματα, _αντί των ανθών τα νήματα-, χαμένο άλμα της κραυγής ο πόνος….. Την ζωή την χτίζεις μοναχά με πράξη, που μόνο μια αγκαλιά μπορεί να φτιάξει…..

Έρχονται στιγμές... / Αλεξιάδης Χρήστος

Έρχονται στιγμές, που πονάς, και νοιάζεσαι, μα κι απ’ το χρόνο τον ονειροφάγο αρχίζεις να αμφιβάλεις….. Κι άξαφνα έρχεται, μια λέξη, ένας ψίθυρος, κι αναπάντεχο ένα βλέμμα…….. κι ο κόμπος στο λαιμό, γίνεται γύρη πολυλούλουδη, και γεύεσαι τον κόσμο τον παράλληλο…… που δεν ανθίζει το κακό, μονάχα δροσοσταλίδες του φωτός, σου φέρνουν…. τσ’ αγάπης και της γνώσης, το ήπιον το δάκρυ….. Για τούτες τις στιγμές, αξίζει τ’ ανηφόρι……

[Αναβοσβήνουν οι ζωές,] / Αλεξιάδης Χρήστος

Αναβοσβήνουν οι ζωές, -της επαφής σπινθήρες,- είτε κρυώνουν μες το χθες, -μια λάθος απόφαση που πήρες- ------------------------------ Αναβοσβήνουν οι ψυχές, -αντανάκλαση καθρέφτης- είτε πεισμώνουν με ένα ‘’φταις’’ -ποιος ο λόγος που σαι ψεύτης- ----------------------------------- Αναβοσβήνουν οι στιγμές -την ζωή όταν βαθαίνεις – είτε χάνονται μες τις ακτές -με δεμένους κάβους όταν μένεις-

[Μαίανδρους ψάχνει η ψυχή] / Αλεξιάδης Χρήστος

Μαίανδρους ψάχνει η ψυχή, το χρόνο ν’ αγκαλιάσει, όπως γυρεύει το νερό, κάθε σπιθαμή να πιάσει…. Σε μαίανδρους αδράχνει και ο νους, ότι τον βασανίζει γιατί ότι δεν το ξεπέρασε, πίσω θα ξαναγυρίζει…… Μαίανδρους έχει κι η καρδιά, καρδιά για ν αγαπήσει, γιατί η ευθεία είναι της λογικής, και η καρδιά σου το γνωρίζει…… Μαίανδρους έχει κι ο ποταμός, και μια πηγή με πάθος, που βγάζει αδιάκοπα νερό, κι ας είναι η ροη της λάθος…… Στο πάθος της στιγμής, που γεννά αένναα ζωή……..

η Ευγένεια της ψυχής / Αλεξιάδης Χρήστος

Ζούμε, μαχόμαστε, πονάμε,
φοβόμαστε, κοιμόμαστε,
κάποτε αγαπάμε,

Μα ένα χάθηκε,
και τούτο με πληγώνει,
περισσότερο απ΄όλα..

Η ΕΥΓΕΝΕΙΑ ,.....

η Ευγένεια της ψυχής......

[Να τσιριτρίζουν τα πουλιά] / Χρήστος Αλεξιάδης

Να τσιριτρίζουν τα πουλιά, σε μιας γούβας το πρωινό το μπάνιο, προσόψη να γίνεται η τριανταφυλλιά, την μέρα ανεμπόδιστα , για να καλημερίσουν, Να θρο'ι'ζει η σκέψη σου, σε όλα τα μικρά θαύματα, και να κρατιέσαι απ' αυτά,.... Το λες κι ευτυχία. ......

Αλεξιάδης Χρήστος (μικρή αναφορά)

Ο Αλεξιάδης Χρήστος, γεννήθηκε το 1968 στους Τοξότες Ξάνθης. Σπούδασε Θεολογία και τώρα εργάζεται ως ταχυδρόμος.

Η ενασχόληση με την ποίηση ξεκινά από τα φοιτητικά του χρόνια. Ποιήματά του έχουν αναρτηθεί σε σελίδες του διαδικτύου.

Συμμετέχει σε ερασιτεχνικές ομάδες θεάτρου. 

ΝΑ ΕΡΧΕΣΑΙ / Αλεξιάδης Χρήστος

~ Να έρχεσαι φίλε μου, να έρχεσαι,
δύο λέξεις να λέμε σερτικες,
χωρίς πολλά φτιασίδια,
να σηκώνεται μια πιθαμή από τη γη,
η ψυχή,
πάνω από κλωθογυρισμενο κύμα.

~ Θα ρχομαι αδερφέ μου, θα ρχομαι,
πλαντάει η καρδιά μου,
απ τα τερτίπια της ζωής,
και τις φτηνές κουβέντες,
θέλω την λέξη που θα πω,
να την εμπιστευτώ,
σε σένα,
να την σηκώσεις αψηλά,
μια πιθαμή απ το μπόι μας επάνω.

~ Κερί φίλε μου, τούτες οι λέξεις μας,
π’ ανάβουνε αντίκρυ,
και συνερίζονται το φως,

ποιος θα κερνά περίσσο.

~ Μελισσοκέρι, αδερφέ,
που λιώνει προς τα μέσα,
μην τύχει και χαθεί,
το βλογημένο τάμα.

~ Να το θυμάσαι ,φίλε μου.
~ Δεν το ξεχνώ , αδερφέ μου.

Σε Νηφάλια Μέθη

ΡΑΠΟΡΤΟ ΦΛΟΓΙΣΜΕΝΟ / Αλεξιάδης Χρήστος

Στιγμές οι λέξεις, περιμαζώνουν θάλασσα
ποστάλια, χωρίς ραπόρτο φλογισμένο
κάτι ονείρατα καρδιάς πως χάλασα,
σαν άκαπνος κουλής σε ξάρτι χαλασμένο......

Καραβοφάναρα, στο πούσι έκρυψαν σκιές
και συ νογάς την ρότα που δεν τράβηξες
για μια κόρη κράτησες ατίθασες στεριές
φύλλο πορείας μιας ζωής που άγγιξες....

Χρόνια περίσσια της ζωής τα χέρια κρέμασαν
να κουβαλάς αυτά που ποτέ δεν τα ζητούσες
μόν ένα χάδι που κάποτε το θέλησες
κι ένα χέρι σφιχτά να το κρατούσες.....

Ένα Σταυρό Του Νότου έχει η θάλασσα
ένα Σταυρό και η στεριά σου δίνει
κι εσύ Μαρκόνι που δεν φουντάρισες
τραβερσωμένο σκαρί που σβήνει..........

ο Θεός να δώσει.....

ΑΝΘΙΣΜΕΝΟΙ / Αλεξιάδης Χρήστος

Ανθισμένους λιμώνες για να βρεις,
μαγιά του ήλιου να ζυμώνεις,

φευγαλέα που είναι η ζωή,
αλήτισσα, μικρή,

σ ένα μισάνοιχτο πορτόφυλλο,
χιόνι που έπεσε και λιώνει.....

ΤΑ ΚΙΒΔΗΛΑ ΑΛΩΝΙΑ / Αλεξιάδης Χρήστος

Καθημερινά μας στήνουνε ,

 αλώνια μες την πλάση,

- όχι το μπόι μας να δείξουμε,

ο βράχος να μεριάσει,-

μόνο τον χρόνο κλέβουνε,
μικρούς εγωισμούς μας ντύνουν,

γέφυρα να γενεί τ αλώνι μας
με λασπωμένα πόδια,

για να περάσει ο κουρνιαχτός,
κίβδηλος θεός και συρφετός,

λιβάνι και σμύρνα τάζουνε
κεφάλι να μη σηκώσεις,

να μάχεσαι σαν Διγενής,
αυτούς για να χρυσώσεις....

Η ΤΕΧΝΗ / Αλεξιάδης Χρήστος

Η τέχνη είναι αντίδοτο, στα δηλητήρια της βιάσης,
αυτή που θεοποιεί τα χρήματα, και τρέχεις να προφτάσεις,

Η τέχνη δεν έχει σύνορα, μόνο αυτούς που νιώθουν,
παραμυθία θέλει η ζωή, κι αυτοί μπορούν και κλώθουν,

Η τέχνη είναι θέατρο, χορός ,μουσική, τραγούδι,
άνθρωποι είναι που φρόντισαν, ν ανθίζει το λουλούδι,

Η τέχνη είναι βάλσαμο, κι όχι επάγγελμα ανάγκης,
είναι μια αγκαλιά αβίαστη, σε εσένα που την ψάχνεις…..

ΕΛΛΑΔΑ / Αλεξιάδης Χρήστος

Ελλάδα , φως, σπυρί - σπυρί η μοίρα μας,
τ ανηφόρι της τραβά,

Ο άνεμος γίνεται φίλος, κάματος ζωής,
που την γη του την πονά,

Περήφανα κυπαρίσσια οι στιγμές μας,
που μέσα τους κουρνιάζουνε πουλιά,

Αναθαρρείς στον ήλιο της, μα και στον ίσκιο της,
που σε κρατάει συντροφιά.

Σκαλώνεις στις πληγές της , να ξαποστάσεις ,
να πιεις νερό,

Βρίσκεις την θέληση , την αντοχή της,
σε ένα μεγαλόπρεπο μπορώ.

Ελλάδα, γη ,κι αγέρας, και μια θάλασσα να σε χαρώ

Μια ευλογία, που μ έμαθες την ζωή μου να την ζω.....